Falling stars

H τέχνη
δεν ανέχθηκε ποτέ ότι είναι έξω από το μέτρο της
και πάντα το θέατρο σήκωνε ψηλά έναν καθρέπτη
για να κοιτάζεται η φύση. Αντανακλά την αρετή
και όχι τον ενάρετο το πέσιμο, όχι τον πεσμένο.

(Αμλετ - Τρίτη πράξη, σκηνή δεύτερη μετ. Γ. Χειμωνάς)

Αυτό το πάτωμα ήταν αλλιώς όταν πάνω του έπεσα με τα μούτρα. Κάτι ραγάδες είχε πάνω, ρυτίδες, ρόζοι στο πρόσωπο. Ρουθούνι υποτίθεται δεν άνοιξε. Είχε όμως πάνω το πάτωμα κάτι από στιγμή που πονάει. Είχαν πατήσει επάνω κάποιοι που τώρα αμφιβάλλω αν κατοίκησαν κάποτε εδώ. Τις αντιδράσεις μέσα μου εννοώ κι απανωτά ενσταντανέ μιας υποτιθέμενης πτώσης. Είμαι μεσά σε όλες τις φωτογραφίες εγώ, όμως έχουν πάρει τώρα φως όλες οι αντιδράσεις. Πνοούλες, κάπου τις έχασα. Κοιτάζω τις φωτογραφίες τριγύρω. Είναι τόσο ζωντανές που σχεδόν νομίζω καμιά δεν έχει πεθάνει. Κι όμως, έχω πέσει τώρα πιά. Είμαι εδώ. Κατάχαμα. Μέσα στο θέατρο. Πάνω στη σκηνή. Κι αυλάκια τρέχει ψεύτικο αίμα. Στο πρόσωπο και στο πάτωμα. Έγιναν ένα. Κοίτα περίεργη στάση το σώμα σε ετούτη τη φωτογραφία. Ισορροπώ στο κενό κι έχω ακόμα το πάτωμα να στηρίζει. Λίγο πριν πέσω. Ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν πέσω εδώ. Ηθοποιοί. Παίζουν ακόμα και ότι πέθαναν. Κι ότι πέφτουν. Ιδανικές φωνές, ανάσες. Γεμίζουν πάντα το χώρο τους. Το πάτωμα. Και δεν πεθαίνουν ποτέ. Και δεν παθαίνουνε τίποτε -υποτίθεται- ακόμα κι όταν παθαίνουν τα πάντα. Οι άγγελοι χαρίστηκαν στη βαρύτητα. Οι αγγελιαφόροι μιας κωμωδίας. Γιατί πραγματικός χρόνος είναι η μνήμη που φυλάμε όταν παύουμε να σκεφτόμαστε πού σταθήκαμε. Θυμόμαστε μονάχα ότι πέσαμε. Κάποτε. Η μνήμη είναι χώρος ενός αόριστου ατυχήματος που συντελείται σε χρόνο συνεχόμενο, παρατατικό κάθε φορά που χάνουμε μόλις κιόλας την προηγούμενη στιγμή μας. Όχι για την επανάληψη. Αλλά για μια ανα - παράσταση ζώντανη του χρόνου που περνά λίγο πριν πέσουμε στο πάτωμα και πάλι.

Δύο ξένοι

Υπάρχει, ξέρετε, πάντα μια πραγματικότητα. Που δεν είναι όλες τις φορές ιδεατή ούτε και ακολουθεί πάντα τη σύμβαση που αποδέχονται για πραγματική τα δικά μας μάτια. Σέβομαι το βλέμμα σας, όμως ξέρω καλά πώς δεν είναι δυνατόν πάντα να κοιτάξετε κατάβαθα στο εγώ το δικό μου. Και κάτι τέτοιες στιγμές μόνο υπεράνω δεν μπορώ να είμαι ενώ στ' αλήθεια νομίζετε πως υπάρχει ο τρόπος ή η τεχνική να είμαι υπεράνω. Να ενεργώ και πέρα από τον εαυτό. Να παίζω στην καλύτερη περίπτωση θέατρο καλό και να παρασύρω και εσάς σε ένα γέλιο σπαραξικάρδιο που λέει ευθαρσώς χειροκροτήστε. Υπάρχει δυστυχώς και η ρωγμή που πρέπει να δείτε κι εσείς κι εγώ κάτι λίγο πιό μέσα από εσάς κι εμένα και όλοι μαζί να γίνουμε για το ελάχιστο συνθεατές σε ένα δράμα θα έλεγα κοινόβιο. Αν μπορείτε χωρίς εκδορές παρακαλώ. Τις περισσότερες φορές όμως κι εγώ ο ίδιος δεν αντέχω. Απλά σκύβω το κεφάλι και αποχωρώ. Χωρίς χειροκροτήματα. Αλλά με μεγάλη ευθύνη τότε. Και σαν αυτόχειρας σχεδόν ξέρω ότι είναι εύκολο να μιλήσετε για ένα ακόμα δραματικό φινάλε γι' αυτό το λόγο ακριβώς και σταματώ ή τρέχω με ταχύτητα φωτός μακριά σε άλλο αστέρι. Μονάχα μην ξεχνάτε. Στην αντίπερα όχθη το λεωφορείο "πόθος" γράφει έτσι κι αλλιώς τη λέξη "θάνατος". Γι' αυτό να συχωράτε κάτι ανεξήγητες κινήσεις των ηθοποιών. Όλοι κάποτε νιώθουμε την ανάγκη για το ανεξήγητο. Και οι κινήσεις μας αποκτούν μία θεατρικότητα παράξενη που παρεξηγείται. Χωρίς βαρύγδουπες ετυμηγορίες. Από πίστη και μόνο σε αυτήν την άλλη πραγματικότητα την ας την πούμε θεαματική. Που δεν καταδικάζει. Μόνο έχει τη μακροθυμία να συγχωρεί.

Στον αστερισμό των Διδύμων

Κοιτάζω μπροστά μου το καλοκαίρι σαν θάλασσα. Στιγμιαία άκουσα κάποιους άλλους να μιλάνε, αφαιρέθηκα, έχασα για λίγο το μέρος της συγκεκριμένης πραγματικότητας που μας απασχολούσε και βυθίστηκα μέσα στην υπόλοιπη που τώρα μου απέμεινε και μόνο σε εμένα αναλογούσε πιά και σκέφτηκα ότι η ξενιτιά αρχίζει δύο βήματα από τη στεριά και τη θάλασσα και τη μοιράζονται στα δύο κι από κοινού και εκείνος που έφυγε και ο άλλος που απομένει. Γιατί το παρατήρησα ότι με κοίταξαν στιγμιαία λιγάκι περίεργα πριν συνεχίσουν την κουβέντα τους νεράκι και το κατάλαβαν ότι εγώ τάραξα τα νερά και από την κουβέντα τους απομακρυνόμουν. Ήταν σαν την επιφάνεια στη θάλασσα λίγο πιό πάνω λίγο πιό κάτω. Το δράμα εξελίχθηκε στην επιφάνεια. Ναι, η ανάδυση και η κατάδυση. Η πράξη. Άντε το πολύ πολύ και ένας μικρός διασκελισμός όταν χρηστός με πολύ κόπο καταφέρεις να γίνεις και περπατήσεις το κύμα. Η αληθινή όμως ζωή στην επιφάνεια ποτέ δεν άντεξε. Ίσως τελικά και να ζυγίζει αρκετά η βαρύτητα ενός πραγματικού ονείρου. Η αποκάλυψη του ονείρου. Εκεί που σκάζει το κύμα. Σε ένα ακρογυάλι. Και δεν καταλαβαίνουμε τί βρίσκεται μέσα στο νερό όταν είμαστε έξω. Και δεν ξέρουμε τί συμβαίνει εκεί που δεν είμαστε. Κι ούτε έξω μαθαίνουμε ή και ακούμε καν την ώρα που τολμήσαμε και παραδινόμαστε τελικά στο σύθαμπο από ένα γαλάζιο μακροβούτι. Κι ούτε πάλι μόνο δροσιζόμαστε όταν είμαστε εκεί έξω. Αλλά πρέπει να πέσουμε εκεί μέσα για να μην καταλαβαίνουμε άλλο τη ζέστη. Και τότε πάλι έως και να κρυώνουμε νιώθουμε κι αποζητάμε και πάλι τον ήλιο. Διόσκουροι λέει ο Κάστορας κι ο Πολυδεύκης. Οι αστερισμοί. Που το βράδυ μόνο φέγγουν. Αλλά και την ημέρα κάπου αλλού. Στον ουρανό όμως πάντοτε. Βρίσκονται. Χάνονται. Από τα μάτια μας. Από μόνοι τους όμως έτσι κι αλλιώς υπάρχουν. Και όταν χάνονται. Και όταν βρίσκονται. Από τα μάτια μας. Θέλω να πω και όταν τα μάτια μας δεν τους επιβεβαιώνουν εκείνοι υπάρχουν. Πού ακριβώς βρισκόμαστε και ποιά πραγματικότητα ζούμε; Κι αν ζούμε τώρα αυτήν ποιά πραγματικότητα σε κλάσματα του δευτερόλεπτου κιόλας θα αποζητήσουμε να ζήσουμε; Γιατί ευτυχία λέμε εκείνο που δεν έχουμε; Θέλω αυτό το καλοκαίρι να καταφέρω ελάχιστα να δω μέσα από το νερό και πέρα από τον ήλιο. Και την ίδια στιγμή το φοβάμαι. Κι αυτός ο φόβος, περίεργο, κατά βάθος με γλυκαίνει. Σαν ελληνικό καλοκαίρι. Καλώς ήρθε...

Secret combination 2

Πέρασα ένα ομολογουμένως παράξενο Σαββατοκύριακο. Ήμουνα καλεσμένος στο πρώτο συμπόσιο αποφοίτων του τμήματος της κλασικής φιλολογίας του Ρεθύμνου. Την ίδια ώρα κάπου στο Mega μέσα σε ένα κόκκινο δωμάτιο με είχαν ντύσει EMO. Και έπαιζα. H Καλομοίρα στην τηλεόραση τραγούδαγε σε έναν ευρωπαϊκό διαγωνισμό ένα τραγούδι για έναν μυστικό συνδυασμό σε μια χώρα κακομοίρα. Και ήρθε λέει τρίτη. Κι εγώ τώρα κάθομαι και σκέπτομαι ότι κάποτε με κυρίευε το άγχος των πανελλήνιων εξετάσεων για τις συνδυαστικές ερωτήσεις στο μάθημα της Ιστορίας. Μέχρι να συνέλθω απ' την επάνοδο εκθέτω ένα κομμάτι από την ομιλία...

"Το θέμα λοιπόν για το οποίο θα ήθελα να μιλήσω σήμερα εδώ είναι νομίζω με μιαν ευρύτερη έννοια θέμα φιλολογικό. Μιλάω περισσότερο από τη σκοπιά ενός φιλόλογου που έγινε ηθοποιός και αυτό που θέλω να πω εκφράζει μάλλον έναν προσωπικό προβληματισμό σε σχέση με το πώς ενεργεί και πράττει, πώς εντέλει ποιεί με την αρχαία έννοια της λέξης και ο φιλόλογος και ο ηθοποιός, ο καθένας πάνω στη δουλειά του. Γιατί υπάρχει νομίζω πέρα από τις αναμφίβολες διαφορές και μια διακριτική συγγένεια ανάμεσα στις δύο αυτές ιδιότητες. Ο φιλόλογος και ο ηθοποιός είναι, αν το δούμε βαθύτερα, με έναν ιδιαίτερο τρόπο δυό δρόμοι που συμπίπτουν στην ίδια διασταύρωση. Αναβλύζουν πιστεύω από την ίδια πηγή και την ίδια στιγμή τρέχει στα ρυάκια τους το ίδιο νερό. Γιατί το νερό που αρδεύει και τις δύο αυτές περιοχές δεν είναι άλλο από τον ανθρώπινο Λόγο.

Το αντικείμενο της εργασίας του φιλόλογου και εκείνο της εργασίας του ηθοποιού είναι πολύ συγκεκριμένα. Και οι δύο εργάζονται πάνω στο λόγο. Αυτό σημαίνει ότι καταπιάνονται και οι δύο με κείμενα λογοτεχνικά την μαγεία των οποίων είναι η δουλειά τους να ανα - δείξουν και να ανα - μεταδόσουν. Ο φιλόλογος και ο ηθοποιός δεν είναι ουσιαστικά τίποτα πιό σύνθετο αλλά την ίδια στιγμή ούτε κάτι τόσο άπλο όσο επαγγελματίες ανα - γνώστες ενός κειμένου. Είναι οι ανα - μεταδότες μιας πρώτης αφορμής που οδήγησε έναν άνθρωπο στην ανάγκη να κινήσει το χέρι του και να αποτυπώσει την ευαισθησία της σκέψης του τη στιγμή εκείνη ακριβώς πάνω σε ένα χαρτί. Η δουλειά τόσο του φιλόλογου όσο και του ηθοποιού είναι με όπλα τη δική του πιά ευαισθησία ο καθένας, καθώς και με τη δική του πιά ο καθένας συγκίνηση, να προσλάβουν και να αφουγκραστούν της προοπτικές μιάς άλλης ανθρώπινης φαντασίας και της έμπνευσης που ένας δημιουργός χρησιμοποιεί για να πλάσει μέσα σε ένα κείμενο έναν ολόκληρο κόσμο πίσω και πέρα από λέξεις.

Ο φιλόλογος και ο ηθοποιός είναι εκείνοι που αναλαμβάνουν την ευθύνη να κάνουν ολόκληρο το ταξίδι πίσω στο χρόνο και μέσα σε ένα κείμενο και να ανακαλύψουν πίσω από τις λέξεις ή καλύτερα μέσα από τη γεωγραφία των λέξεων ενός δημιουργού, τις συνθήκες εκείνες που γέννησαν στον άνθρωπο αυτόν την ανάγκη ή τις ανάγκες να καταγράψει λέξεις και νοήματα σε ένα χαρτί και να πάρει έτσι τη δική του θέση απέναντι στα μεγάλα θέματα που απασχολούν γενικότερα τον άνθρωπο και τον κόσμο. Ποίηση ίσως είναι ένας τρόπος να ξαναβάζεις τάξη στο χάος και με τον τρόπο αυτό, με αυτή την παρέμβαση στη τάξη του κόσμου, να χαρτογραφείς ουσιαστικά και τη δική σου θέση μέσα στο κόσμο σου. Ο φιλόλογος και ο ηθοποιός έχουν σε αυτή τη διαδικασία μια αρμοδιότητα πολύ καίρια και εξαιρετικά σημαντική: να από - καλύπτουν και να ανά - μεταδίδουν ή έστω να πιθανολογούν για την ανάγκη ή τις ανάγκες που γεννάνε κατά περίστασιν σε έναν τρίτο άνθρωπο τον Λόγο. Και με αυτόν τον τρόπο ίσως ελάχιστα καταφέρνουν να γίνουν κι αυτοί συν - δημιουργοί κοντά στους ποιητές τους.

Ο φιλόλογος κι ο ηθοποιός είναι κάτω από αυτό το πρίσμα προσέγγισης των ιδιοτήτων τους δύο ερμηνευτές οι οποίοι λειτουργούν στη δουλειά τους με έναν τρόπο ουσιαστικά ανάλογο. Καταπιάνονται και οι δυο με ένα κείμενο γεμάτο νοήματα και ζωή και με όπλα τους τη δημιουργική σκέψη και τη φαντασία με αυτό το κείμενο και τις πολλαπλές δυνατότητες ερμηνείας του προσπαθούν να επικοινωνήσουν.

Ο φιλόλογος προσπαθεί να κατανοήσει ένα κείμενο λογοτεχνικό με κύριο εφόδιο την αναλυτική σκέψη πάνω στο υπό - κείμενο σώμα του λόγου που καταπιάνεται, δηλαδή πίσω και πέρα από τις απλές λέξεις και τα σαφή νοήματα που αποτυπώνονται στο χαρτί, ο φιλόλογος μελετά πώς το κείμενο στη σκέψη και την αίσθηση του επενεργεί και κυρίως τί είναι αυτό που ένα κείμενο "του λέει" ώστε κι εκείνος με τη σειρά του αυτό το κείμενο να μπορέσει να "το πει".

Ο ηθοποιός από την άλλη μεριά, με τη σειρά του όμως κι εκείνος, προσπαθεί να κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα αλλά με όσο το δυνατόν περισσότερο οργανικό τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι ο ηθοποιός προσπαθεί με όλο του το σώμα, την καρδιά δηλαδή και το μυαλό συνάμα, το κορμί και η διάνοια του να αποδώσουν αυτό το υπό - κέιμενο σώμα του λόγου που κι αυτός ψάχνει ολοζώντανο πάνω σε μια σκηνή, να δανείσει την ίδια του τη φωνή και να δώσει έτσι ξανά τη φωνή σε λέξεις που εκ πρώτης όψεως μοιάζουνε βουβές στο χαρτί. Να γίνει για το λίγο που μπορεί πάνω σε μια σκηνή με ολόκληρο το είναι του των λέξεων το ήθος και η ξανακερδισμένη ζωντάνια. Μελετά σαν άλλος φιλόλογος κι ο ηθοποιός δηλαδή πώς το κείμενο πάνω του επενεργεί, μονάχα που εκείνος πιά μελετά τί είναι αυτό που από το κείμενο "παθαίνει" για να μπορέσει με τη σειρά του κι αυτός να "το κάνει" με το είναι του επί σκηνής.

Κάπου εδώ τελειώνοντας, θα ήθεα να κλείσω με την αρχή από το μυθιστόρημα του Ορχάν Παμουκ Η καινούργια ζωή. Το διάλεξα γιατί νομίζω το απόσπασμα αυτό ανακλά την πρωτογενή λαχτάρα ποιυ συντηρεί και τον φιλόλογο και τον υποκριτή. Δυστυχώς ή ευτυχώς η υποκριτική είναι μια διαδικασία η οποία στο ελάχιστο αποδίδεται μέσα από τις λέξεις. Στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης επίσης πολλές ευτυχισμένες στιγμές ένιωσα είναι μια διαδικασία που επενεργεί πέρα από τις λέξεις. Δεν ξέρω αν το θέμα μου ιδιαιτέρως σας απασχολεί. Δεν έχω βρει καν το νόημα της τέχνης και δη της τέχνης του λόγου. Μόνο την αίσθηση από έναν τρόπο προσέγγισης προσπαθώ να ψάχνω.

"Μια μέρα διάβασα ένα βιβλίο κι από τότε άλλαξε ολότελα η ζωή μου. Από τις πρώτες του κιόλας σελίδες ένιωσα σε τέτοιο βαθμό τη δύναμή του, ώστε νόμισα πως το κορμί μου έφευγε μακριά από το γραφείο και την καρέκλα που καθόμουν. Ωστόσο, ενώ από τη μία νόμιζα πως το κορμί μου έφευγε κι απομακρυνόταν, από την άλλη βρισκόμουν, θαρρείς, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φορά, με όλη μου την ύπαρξη και κάθετί δικό μου, πάνω στην καρέκλα και δίπλα στο γραφείο, και το βιβλίο ασκούσε όλη του την επιρροή όχι μόνο στην ψυχή μου, αλλά και σε ο,τιδήποτε άλλο με έκανε να είμαι ο εαυτός μου. Ήταν τόσο ισχυρή η επιρροή, που νόμισα πως ένα φως ανάβλυζε από τις σελίδες του βιβλίου και χυνόταν στο πρόσωπό μου: ένα φως που μου σκοτείνιαζε ολότελα το νου, ενώ την ίδια στιγμή τον έκανε να λάμπει και ν' αστράφτει"

Από τα βάθη του μυαλού και της καρδιάς μου σας ευχαριστώ."

Secret combination

Φυσικά χτες βράδυ δεν θα έχανα με τίποτα τον ημιτελικό. Πέρυσι στο στρατόπεδο θυμάμαι οι εθνοπατέρες δε μας επέτρεψαν να δούμε ούτε καν τον τελικό. Αντίθετα σ' ένα ματσάκι των ποδοσφαιροφίλων και στη βραδιά του σμηνίτη με τη Στέλλα Γεωργιάδου και τηλεόραση άνοιξαν και τ' άντερά τους ήπιαν. Αλλά θα μου πείτε στην εν λόγω εκδήλωση κι η Στέλλα τραγούδησε Μάνο Λοΐζο, τα σκυλιά τα μαύρα δε θα πιναν... Εμείς βέβαια ούτε στάλα... Ήμασταν εκπαιδευόμενοι και καλά... Πού όπως μας "εκπαίδευσαν", να τους "εκπαιδεύσουνε", Παναγία μου. Τέλοσπάντων, έδωσα θυμάμαι τότε τόπο στην οργή και για τη Στέλλα και για τα ζώα - εκπαιδευτές, αλλά και όρκο τιμής και ευθύνης συνάμα απέναντι στην υποχρέωση που έχω στο Σαρμπέλ, φέτος να εορτάσω διπλά τη συμμετοχή της πατρίδας στο διαγωνισμό που έχασα πέρσι.

Είμαι κι εγώ -και μην ντρέπεστε να το παραδεχτείτε, είστε κι εσείς- από εκείνα τα παιδιά που από τα μικράτα μας στηθήκαμε μπροστά στη μικρή οθόνη των δύο ακόμα τότε κρατικών καναλιών, ερωτευτήκαμε όλοι μας την Άννα Βίσση που ήταν μονόδρομος χωρίς ακόμα Δεσποινάκι ευτυχώς και πιστέψαμε ζαλισμένοι απ' το χορό πως υπάρχει "μόνο η αγάπη" στην οποία κάλλιστα μπορείς -και πρέπει, μη σου πω- να ενδώσεις "Μ' ώτοστοπ¨. Άντε και στο τσακίρ κέφι όλα αυτά να πλαισιωθούν με κορώνες της Αλέξιας σε ένα πολύχρωμο, αλλά κατά τα άλλα "άσπρο - μαύρο" φόντο του αγαπημένου τραγουδιού -να εμπλέξουμε και την Κύπρο στο παιχνίδι για το περίφημο δωδεκάρι, ρε γαμώτο. Α, και για να μην ξεχνιόμαστε όλα αυτά με πάμπολλα "Παραπίπα" από τη Σοφία Βόσσου για μιάν άνοιξη την οποία πολύ ως πατρίδα πιστέψαμε πλην όμως ποτέ στην Ευρώπη δεν ήρθε.

Για όλα αυτά και γιά άλλα πολλά αγάπησα και αγαπώ τη Γιουροβίζιον, αλλά κυρίως και περισσότερο για ένα: γιατί ήταν και είναι μια μικρή αφορμή για μια γιορτή ιδιαίτερη. Μαζευόμασταν όλο το σόι και όλοι οι φίλοι από κάποια στιγμή και μετά και μοιραζόμασταν το άγχος για την πρώτη θέση η οποία φαινόταν να μην έρχεται ποτέ. Μεγαλώσαμε σχεδόν ως γενιά με την απαγορευμένη ελπίδα για την πρώτη θέση. Ούτε καν με το Σάκη δεν τα καταφέραμε -ύψιστη αδικία για την οποία ομόφωνα η Ευρώπη αποφάσισε να καταγγελθεί και να τιμωρηθεί με ποινή φραγγελώσεως χωρίς έλεος η Ρουσλάνα, καθότι έχει πρόχειρα και τα μαστίγια. Ώσπου ήρθε η εκρηκτική Έλενα έκανε τα "παραπίπα" Παπαρίζου και με την Κρητική(?) ή Ποντιακή(?) -κανείς ποτέ δεν αποφάσισε- λύρα της μας απέδειξε τί σημαίνει νάμπερ ουάν στην Ευρώπη - αν κι εμένα πιό πολύ το Die for you μου άρεσε, δε θα σας ντραπώ. Άλλη κατάφωρη αδικία η τρίτη θέση τότε πάλι, για την οποία δεν θυμάμαι τώρα καν ποιός βγήκε πρώτος τότε ώστε να καταγγελθεί.

Χτες το βράδυ λοιπόν και καθώς έβλεπα τη φετινή σούπερ καλομοιρένια -φτου, φτου, σκόρδα, μαναράκι μου!!!!- συμμετοχή της Ελλάδας σκέφτηκα ότι αυτό το κορίτσι και συνεκδοχικά αυτή η συμμετοχή δεν εκπροσωπεί στην πραγματικότητα τη χώρα που εκπροσωπεί. Δεν μιλάω ούτε για το αμερικάνικο όνειρο που εξελληνίστηκε με σάρκα και οστά στο πρόσωπο της Καλομοίρας και τραγουδάει με τη φωνή της, ούτε για τη μελωδική(?) γραμμή του secret compination και τους έως απύθμενα βάθη στοχαστικούς στίχους, ούτε για την περίφημη καρτ - ποσταλ που δείχνει τα επαίσχυντα, δηλαδή έναν άντρα και μια γυναίκα να φιλιούνται for God sake, γεγονός που εξερέθισε τη Νανά Παλαϊτσάκη και τη Φαίη Σκορδά -look who's talking!!!!! Γιατί ως γνωστόν η πατρίδα μας αυτή τη στιγμή βρίσκεται και στον κολοφώνα των πολιτιστικών εξελίξεων και πώς να καταδεχτεί ο ελληνικός τουρισμός τέτοιον υποβιβασμό της αξίας του, ω εσύ, Σωκράτη superstar! Κι επειδή εδώ ταιριάζει και το "τη μια μας παίζουν ροκ την άλλη τσιφτεντέλι παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη", δηλώνω ευθαρσώς ότι είναι υπέροχη η φετινή Ελληνική συμμετοχή και τα καλύτερα αξίζουν στο Καλομοιράκι.

Ωστόσο, υπάρχει μια διάσταση ανάμεσα στην Καλομοίρα και τη χώρα που η Καλομοίρα εκπροσωπεί. Μπορεί να σας φαίνεται ίσως το πιό κουφό αλλά νομίζω η Καλομοίρα δεν ταιριάζει στην χώρα που εκπροσωπεί. Την έβλεπες χτες βράδυ. Η καλή και θετική της ενέργεια, η τόσο ανεπιτήδευτη καλοσύνη και η γλυκύτητα γέμιζε προς πάσα κατεύθυνση τη σκηνή και μάλιστα ανόθευτα μέσα από την ψυχή και την καρδιά της, αλλά είναι τόσο αντιφατικό το γεγονός ότι η χώρα που εκπροσωπεί είναι καταδικασμένη να ζει μέσα στη μύρλα, την αφειδώλευτη γκρίνια και στης μιζέριας την παραζάλη. Μια χώρα σκοτεινή και ένα κορίτσι όλο γλύκα φέτος στο διαγωνισμό μας εκπροσωπεί. Πώς τα συνδυάζει;;;

Μουσικό διάλλειμα

Αν σε προδίνει στη συντροφιά η ομορφιά που χει το βλέμμα όταν σβήνει Σήκω παιδί μου Σήκω αγάπη μου γλυκιά φύγε απ' τη μέση για να σμίξουνε εκείνοι Σήκω παιδί μου Σήκω αγάπη μου γλυκιά Σήκω παιδί μου Σήκω αγάπη μου γλυκιά Σήκω παιδί μου Σήκω αγάπη μου γλυκιά τί κάνει ο άνθρωπος μονάχος για να μείνει Αν σε προδίνει σιγά σιγά η λέξη αργά που γράφει ο κόσμος όταν κλείνει Σήκω παιδί μου σήκω αγάπη μου γλυκιά εσύ περίσευες και πήρες την ευθύνη Σήκω παιδί μου σήκω αγάπη μου γλυκιά σήκω παιδί μου σήκω αγάπη μου γλυκιά σήκω παιδί μου σήκω αγάπη μου γλυκιά τί θέλει ο άνθρωπος και δεν το απομακρύνει Αν σε προδίνει σχεδόν κι αυτός ο εαυτός που έχει μέσα σου απομείνει Σήκω παιδί μου Σήκω άναψε το φως κανεις δεν άντεξε ενός λεπτού οδύνη Σήκω παιδί μου σήκω άναψε το φως Σήκω παιδί μου σήκω άναψε το φως τί κάνει ο άνθρωπος και δεν το κατακρίνει.

Άσχετοι λόγοι μου θύμισαν σήμερα αυτό το τραγούδι. Στους λόγους το αφιερώνω. Δεν είναι άνθρωποι. Είναι συνθήκες. Όχι αυτές που περιγράφουν οι λέξεις. Μου αρέσει να κοιτάζω πέρα από αυτές. Αγαπάω στους αιώνες τη φωνή της Βίκυς Μοσχολιού.

Πόσο πατάει η γάτα;

Μια ανάμνηση

Απόψε ήταν. Μέτραγες δίπλα μου οχτάρια. Μια μικρή διαδρομή. Θέλω να την κρατήσω μυστική και την ίδια στιγμή να την φωνάξω σε όλο τον κόσμο. Όλα αυτά που έκανες. Όλα αυτά που έλεγες. Στο κέντρο της Αθήνας. Στο κέντρο για μενα της γης. Και το κυριότερο χαμογελούσες. Κάπου θα τα φυλάω όλα αυτά. Όχι σαν ανάμνηση. Αλλά σαν προσωπική ζωή. Το καλό είναι πως είχε λίγο φως. Τόσο λίγο για να βλέπουμε μόνο εμείς. Να πατάς αδέξια τα οχτάρια. Και να μη σε βλέπει άλλος κανείς. Μόνο εγώ να σε βλέπω. Και να χαίρομαι. Εκ των υστέρων κατάλαβα πως δεν θα μπορούσες να μετράς απόψε αλλιώς. Ήταν του Μάη Νύχτα 8.

Υ.Γ. Όλα πάσχιζαν να γίνουν ανάμνηση. Ακόμα και το λούτρινο χταπόδι. Θυμάσαι;

Σε μια άλλη ρυθμολογία

Τις τελευταίες ημέρες έχω στην αδιακρισία της κατοχής μου ένα dvd. Δώρο ακριβό. Από συνονόματο. Υπήρχε διακριτικά σαν παρουσία ανθρώπου μέσα στο μικρό μυαλό αλλά φυλαγμένο στη νάρκη μιας θήκης περίμενε την στιγμή την ωραία που θα θελήσει να ανθίσει. Η σχέση του χειμώνα με την άνοιξη.

Παραδομένο κι αυτό σαν εγώ σε μια άλλη ρυθμολογία που δεν θέλει να εκβιάζει. Να καθιστά πράγματα τις συνθήκες. Που θέλει και λαχταρά οι ώρες να σημαίνουν για να τις λέει ωραίες -και οριακές. Να δίνει νόημα στις συμβάσεις και τις ημερομηνίες.

Σήμερα λοιπόν το πρωί δεν ξέρω ακριβώς ποιά ανάγκη, την ονόμασα μάλλον για να συνεννοούμαστε Πρωτομαγιά, με έσπρωξε επιτέλους προς εκείνο. Το dvd είναι η μικρού μήκους ταινία του Αντώνη Μποσκοΐτη για την Τρελλή του Φεγγαριού Φλέρυ Νταντωνάκη. Είπα λοιπόν να πλέξω του Μάη στεφάνι. Λουλούδια να προσπαθήσω να κάνω με λέξεις. Οι λέξεις έτσι κι αλλιώς πάντα είναι κάτι παραπάνω από λέξεις. Ένα π μπροστά κι έγιναν κιόλας πλέξεις, βλέπετε. Ας τις πούμε όμως σήμερα συνεκδοχικά λουλούδια της πρωτομηνιάς μιας που ταιριάζει. Κοντά στη Σταύρωση και δίπλα στην Ανάσταση συνέπεσε η φετινή Πρωτομαγιά. Πάλι "τυχαία" ταιριάζουν οι λέξεις.

Το σκέφτομαι κάπως από χτες. Είναι αθέμιτο αυτό που επιχειρεί μέσα μας την άνοιξη. Ο τρόπος που παραβγαίνει στις αισθήσεις. Μυρίζω γύρω σαν το σκυλί. Αχόρταγα. Κυρίως τα βράδυα. Σε έναν ρυθμό που ξεσηκώνει. Με ένα τρόπο που καταδικάζει μέσα το ήμερο και προτρέπει στο οργιώδες. Δεν ξέρω αν έχω τη δύναμη να αντέξω. Φοβάμαι τις περισσότερες φορές. Την αδράνεια. Μήπως αποφεύγω τον πόνο. Μπορείς να γλιτώσεις τα νιάτα; Από τα γεράματα ίσως ναι. Από τα νιάτα όμως όχι. Όχι.

Για ένα περίεργο λόγο έχω θυμηθεί το Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι. Καλοδεχούμενες οι λέξεις: "Τότε, μια μέρα λίγο αφού πάψαμε να πηγαίνουμε στην ακρογυαλιά... Ήταν μια από κείνες τις άσπρες φλογερές μέρες της Καμπέθα ντε Λόμπο... όχι γαλάζια, αλλά κάτασπρη, φλογερή μέρα..."

Τώρα έγινα δόκτωρας Ζάχαρη -μ' αρέσει να θυμάμαι πάντα τη Νέλλη Αγγελίδου να απευθύνεται με αυτό το όνομα στον Κούκροβιτς- και η δική μου Κάθρην στο dvd λέει: "Κάποτε μετά από μια παράσταση... βγήκα μπροστά στη θάλασσα... και περπάτησα πάνω στα κύματα, αλλά στη μέση έχασα για λίγο την πίστη μου και βούλιαξα. Πέθανα λίγο. Τόσο όσο να μπορώ να ανεβοκατεβαίνω από το θάνατο στη ζωή. Δε βρήκα λουλούδια να στολίσω εκείνη την ημέρα τα μαλλιά μου γι' αυτό φόρεσα πλαστικές μαργαρίτες που τις ξεκόλλησα από τις σαγιονάρες..."

Και ο Ελύτης τώρα από πού ξεφύτρωσε... Αδιάκριτος πάντα και πάλι... με μια μονοκοντυλιά λέει... "Μισή να σε βλέπω να περνάς στο νερό/ Και μισή να σε κλαίω μες τον Παράδεισο."

Πάσχισα

Δεν ξέρω. Φέτος δεν ακολούθησα το τυπικό. Την θεσμοθετημένη τελετουργία για ένα Πάσχα ορθόδοξα χριστιανισμένο. Ίσως γιατί μέσα στα χρόνια μου πέρασα και με το κουταλάκι έφαγα ορθόδοξη τελετουργία. Τα δύο τελευταία απέχω.

Νήστεψα μόνο την Μεγάλη Εβδομάδα. Πάντα νηστεύω την εβδομάδα αυτή. Πάντα υπάρχει ένα κατάλοιπο να σου αρέσει από κάτι που δε σου αρέσει γενικώς και αορίστως. Πήγα λιγάκι εκκλησία ξώφαλτσος.

Μεγάλη Τετάρτη βραδάκι περαστικός μισή ώρα να σκοτώσω.

Μεγάλη Πέμπτη αν σήμερον κρεμάται επι ξύλου δεν άκουσα. Έβλεπα το Matador. Αλμοδοβάρ. Δεν έχω εμπεριστατωμένα επιχειρήματα αλλά από ένστικτο ένιωσα να σιγοντάρει το θείο δράμα η ταινία. Τόσο εύγλωττα. Τόσο μελίρρυτα. Σαν εγκώμιο. Ω, γλυκύ μου έαρ...

Μεγάλη Παρασκευή ακολούθησα τρεις Επιτάφιους στο Θησείο. Συναντήθηκα με παλιούς συμμαθητές από το πρότυπα χριστιανικό σχολείο που φοίτησα. Ένιωσα λιγάκι τουρίστας στην διαδικασία. Και κατά το τυπικό ήμουν. Και στη συνάντηση των συμμαθητών. Και στη συνάντηση των Επιταφίων.

Μεγάλο Σάββατο πρωί είπα να κοινωνήσω. Χωρίς εξόφθαλμη όρεξη. Σπρωγμένος ωστόσο από κάποια παράξενη ανάγκη -γι' αυτό κάνω και αυτήν εδώ την ανάρτηση. Όχι από ψυχαναγκασμό πάντως. Έμαθα πιά τον ψυχαναγκασμό να τον αναγνωρίζω. Ελευθερία ανάστασης απέναντι στον ψυχαναγκασμό πλέον προσδοκώ. "Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών..." να τί σημαίνει μάλλον.

Έκλεισα το ξυπνητήρι δυό φορές πρωινό Μεγάλου Σαββάτου. Δεν άκουσα τον κόκκορα να λαλήσει τρεις. Μισή ώρα μόνο μετά πανικόβλητος πετάχτηκα κι έτρεχα να προλάβω. Οι παπάδες αυτής της ενορίας τα κάνουν όλα νωρίς και στις 08:20 που ξύπνησα ήταν κιόλας αργοπορημένα. Όχι καταστροφικά αργά. Απλά έχασα τα τύμπανα της πρώτης Ανάστασης. Πάντα Μεγάλο Σάββατο πρωί θυμάμαι -και θα θυμάμαι υποθέτω πάντα- τη γιαγία για τα τύμπανα της πρώτης γιορτής. Να σηκωθείς πρωί για να προλάβεις. Είναι πιό όμορφα κι απ΄την Ανάσταση τη Μεγάλη. (Η γιαγιά έχει αρχίσει λίγο να φεύγει. Σε αγαπάω, γιαγία μου -τυχαία μπήκε εκεί ο τόνος, τον αφήνω) Στάθηκα στην ουρά μιας τελετής που τέλειωνε και απλά ο παπάς κοινωνούσε τους καθυστερημένους. Κοινώνησα χωρίς να έχω παρακολουθήσει την τελετή. Κυρίως κρασί. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί δεν ρίχνουν πάντοτε λίγο περισσότερο σώμα στο δισκοπότηρο αυτής της ενορίας. Εκπτώσεις τελετουργίας...

Μεγάλο Σάββατο βράδυ στήθηκα στο συνωστισμό της πλατείας. Δίπλα μου μάνα κι αδελφός. Άναψα τη λαμπάδα με ένα καραβάκι πάνω. Δεν δούλευαν τα μεγάφωνα. Δούλευαν τα βεγγαλικά κάπου πιό δίπλα. Άρχισαν τα φιλιά μιας στιγμιαίας έστω αγάπης. Πάσχισα να ακούσω Χριστός Ανέστη μέσα στη βαβούρα. Οι καμπάνες χτυπούσαν. Τα βεγγαλικά χτύπαγαν. Φιληθήκαμε. Άκουσα Χριστός Ανέστη από τη μάνα και τον αδελφό μου. Γυρίσαμε σπίτι. Πήρα μονάχα ένα τηλέφωνο. Σε έναν μόνο φέτος αληθώς ανέστη ευχήθηκα.

Καθώς γράφω αυτή την ανάρτηση είπα Πάσχισα. Πάσχα σημαίνει λέει πέρασμα και πασχίζω προσπαθώ να περάσω υποθέτω.

Ήρθε η ώρα να διευκρινίσω την παράξενη ανάγκη που επικαλέστηκα πιό πάνω. Την κυρίαρχη σκέψη της εβδομάδας που πέρασε κι εγώ πάσχιζα να την νιώσω, όχι να την καταλάβω. Γι' αυτό νομίζω πως εκφράζομαι έτσι -κάπως περίεργα- στην ανάρτηση αυτή.

Ξεκίνησε με ένα σχόλιο στα επτά δαιμόνια. Έγραψα: "Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτές τις ημέρες τα λόγια στις εκκλησίες ακόμα και τις πιό φωτεινές, και τις πιο κοσμικές, χάνουν τη λογική σημασία και αποκτούν ένα εντελώς άλλο νόημα. Υπερρεαλιστικό. Δηλαδή το κανονικό τους. Δεν ξέρω τότε αν έχει νόημα ο Χριστός ως αυτό που λέμε συνήθως Χριστός. Αποκτά το λόγο νομίζω ο εν δυνάμει Χριστός. Αυτό που μπορεί να γίνει και να είναι Χριστός".

Αυτό πάσχισα όλη αυτήν την εβδομάδα να ζήσω. Εν αρχή λέει είναι ο Λόγος. Προσθέτω "ένας λόγος αναστημένος". Έτσι προέκυψαν οι στίχοι της Ανάστασης που αναρτήθηκε πιό κάτω. Ένα βράδυ μετά από το τελευταίο επεισόδιο σε επανάληψη στον Άλφα από τη ζωή της Λαμπέτη. Και λίγους στίχους από την Τέταρτη Διάσταση του Ρίτσου. Και λίγα δάκρυα ομολογουμένως. Συγκεκριμένα το Όταν έρχεται ο Ξένος του Ρίτσου. Δεν φιλοξένησα καν τον Ιησού από τη Ναζαρέτ του Τζεφιρέλλι πάντως φέτος.

Η Ανάσταση είναι έτσι κι αλλιώς μια υπέρ - πραγματικότητα. Αρκεί να εμπλακείς στη διαδικασία. Όχι πάντα κατά το τυπικό.

Ανάσταση

Και δεν είχα για την ημέρα τίποτα να πω

γιατί κι από τις πέτρες ακόμη ένιωθες να ξεπηδάει ήλιος

μονάχα που σε τύφλωναν

γι΄αυτό να σταθείς και να δεις δε μπορούσες

μέσα σε τόση λάμψη από φώτα

φως ένα

απόκοσμο και υπερφυσικό τώρα δεν ήταν

το φως που επιτρέπει να το αμφισβητείς

(ή και να το πιστέψεις)

και φιγούρα καμιά δεν ξεχώριζε μέσα σε τόσο άσπρο

μονάχα στο σεντόνι στίγματα

ιδρώτας και αίμα

λίγο

αδιάφορο δεν σε άφηναν

τώρα

κοιτούσες

σα να έζησες ο ίδιος τα γεγονότα

σα να πόνεσαν οι ξεχασμένες πληγές

και τώρα θυμόσουν από πάντα πάλι

ότι δεν έχει ίσκιο πουθενά κι είναι σαν πρώτη μέρα πάντα
καλοκαίρι

Ιούδας

απορώ με το χρόνο:

η επαύριον μπορεί να είναι και ημέρα αναστάσιμος

μέσα από όγκους ανθέων στενάζει όμως πάντα

μια υποψία αναπαύσεως και νίκης κατά κράτος του εχθρού

ε, λοιπόν κάτι τέτοιες ώρες σκέφτομαι τους προδότες

και τα φιλιά όσων με αγάπησαν

ανασαίνω

πάνω στα μάγουλά μου μετριέται σε αργύρια η χασούρα

καλέστε την αγχόνη όπως εισέλθει πρώτη εις την βασιλείαν του σταυρού

Ακόμη Σε αγαπώ...

...δε θα σε σκοτώσω

μπρος στα μάτια σου

υπακούω σε κανόνες αρχαίας τραγωδίας

σε κανόνες άγνοιας και πάθους υπακούω

ένας ναός

δυό είδωλα ο έρωτας

αν σε σταυρώσω εκεί

δε θα' ναι για να σε δω να πεθαίνεις, όχι

θα' ναι για τη στιγμή που σε αποκαθηλώνω

θα έχεις μάθει τότε τους ίδιους κανόνες

θα θες να αναστηθείς

μα δεν θα μπορείς

μπρος στα δικά μου μάτια

επέλεξες στον έρωτα να είσαι Χριστιανός, εντάξει

μα εγώ τα είδωλα λατρεύω και το τώρα

φρόντισε, νεωκόρε, να μη το μετανιώσω

τότε μονάχα μύρο τα πόδια σου θα αλείφω

βλέπεις, το χρέος μου το ξέρω

να τα τελειώνω όλα εδώ και όχι

άλλου οίκου θεού δραπέτης

αλλά θα με συγχωρείς

ή θα σταυρώνεσαι σε άλλο σταυρό δεσμώτης

το δικό μου αμάρτημα άφησες εκρεμμές για τη δευτέρα θανή σου

δεν σήκωσες όλο το βάρος του κόσμου καθώς λες

γιατί εμένα δε με αγάπησες ακόμη

Δυο λέξεις για χρόνια πολλά

Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθΥσονται παντός αγαθού

Αδυνατεί ο Λάζαρος να θυμηθεί δυό λόγια που του ψέλλισε ο Χριστός καθώς πλησίασε εκεί που ήτανε χωμένος όπως όπως αν και βολικά. Όλο και πιό λίγο όλο και πιό λίγoι όλο και πιό λίγα θυμούνται. Φλυαρούν μόνο για ένα θαύμα, το γάμο της Κανά, οι κρασοπότες. Το πάντρεμα θανάτου και ζωής δεν τους απασχολεί. Γι' αυτό εκείνοι δε γυρίζουν πίσω. Όμως κι εγώ που γύρισα, λέει ο Λάζαρος, είναι αυτό ζωή, πότε - πότε μια χαρά σε κανα γάμο μ' ένα ποτήρι κρασί. Τί θλίψη να μη θυμάσαι το δικό σου θαύμα; Να μη μπορείς να θυμηθείς όλες κι όλες δυό λέξεις με την προσφώνηση την κλητική μπροστά από το όνομά σου τότε ακόμα που δεν είχες ζωή κι απεγνωσμένος επέκρινες τις γάζες που σε είχανε φασκιώσει μέσα στη σιωπή και ήταν τα δεσμά σου.

Μην κλαις

Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια

που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω που να

τ΄ακουμπήσω. Γιώργος Σεφέρης

Θεωρητικά η ελληνική είναι μια ταυτότητα λαμπερή. Δεν ξέρω αν προλάβαμε να ζήσουμε την Ελλάδα μιας εποχής που αντίκρυζε σε καθρέφτη τον ήλιο. Δεν ξέρω να πω αν γεννηθήκαμε καν στο μεταίχμιο μιας ειλικρινούς εποχής ή αν αυτή καθαυτή η εποχή είναι το μεταίχμιο και εμείς θύματα στο βωμό μιας ψευδομετάβασης. Βρεθήκαμε ξαφνικά υπόλογοι για κάτι μεγάλο που λάβαμε και αυτό που από εμάς μεγαλύτερο οφείλουμε να παραδοθεί. Οι μεταβατικοί. Λες και υπάρχουν εποχές αμετάβατες. Τέλοσπάντων. Δεν ξέρω αν θα φτάσουμε κάτι ή κάπου (εννοώ σε ποιότητα και όχι σε εδάφη) παραπέρα. Δεν ξέρω ακόμα αν αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε καν να περισώσουμε ό,τι τριγύρω έχει ήδη ραγίσει και χαθεί. Η μάλλον θέλω να το ζω και όχι να το ξέρω. Έτσι μόνο ίσως μπορέσω και να αποδείξω ότι το ζω. Φοβάμαι μόνο μήπως τα λόγια μου ακούγονται σαν να έχουν παραιτηθεί. Μα σκέφτομαι δεν είναι δική μας η ήττα αυτή. Δεν κλαίγομαι. Μας τη φόρτωσαν, παρηγοριέμαι. Γιατί για να λέμε την καθαρή αλήθεια δεν λάβαμε. Ανακαλύπτουμε ολομόναχοι ό,τι ανακαλύπτουμε και ό,τι θεωρητικά μας έχει χορηγηθεί. Κάτι εκλάμψεις μόνο από ήλιο σε σπασμένα μαρμαρένια κομμάτια. Κάτι κουφάρια που πρέπει μόνοι μας να βρούμε τον τρόπο να αποκτήσουνε εκ νέου ζωή. Το πολύτιμο έρχεται στην χώρα μας στο φως μόνο με ανασκαφή. Ακόμα κι όταν δεν είναι τόσο αρχαία τα κολωνάκια που ξεφυτρώνουν. Και κυρίως την ανασκαφή μέσα μας -η άλλη και στο φασκελοκουκούλωστα πότε πότε καταληγει. Γιατί ξέρω μόνο ότι μερικοί φέρνουμε μέσα κατάβαθα μια συγκίνηση ακριβή, φωνές και πρόσωπα από φως και δύναμη που χαρίστηκαν όχι πια μονάχα σε μια πατρίδα αλλά στην ίδια τη ζωή κι αυτό, ρε γαμώτο, ώρες ώρες είναι αποκάλυψη, όμως δυστυχώς όχι πρακτικά και η ίδια η ζωή εν Ελλάδι.

Στο βίντεο εικόνα και φωνή μιας περισσότερο λαμπερής Ελλάδας. Από τη δική μας γενιά πια...

Πρόσκληση

Η Μ προσκάλεσε και Υπερρεαλιστική Ομάδα Αθήνας στην έκθεση "Φαντασία της πραγματικότητας" πριν 2 χρόνια ρώτησε:

1) Γιατί κλαις;

Γιατί αν δεν, θα σκάσω.

2) Γιατί δεν κλαις;

Γιατί δεν είμαι κλαψομούνης.

3) Που είναι ο βάλτος;

Ρωτήστε κανένα κουνούπι.

4) Ποιός και πού είναι ο δεσμοφύλακας;

Εδώ μέσα, εγώ κι εκεί έξω, ο πρώτος τυχάρπαστος στη γωνία.

5) Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;

Στη σκηνή.

6) Περιφρονείς κάτι;

Να με περιφρονούν.

7) Θα ερωτευόσουν για πάντα;

Κάθε στιγμή.

8) Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης";

Μήπως μπορέσει η ομορφιά να κοστολογείται.

9) Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;

Αυτό δε σημαίνει πως δε μιλάμε και πάλι για έργα τέχνης.

10) Do you remember revolution?

Δεν μπορώ να θυμάμαι κάτι που ακόμα δεν έχω ζήσει.

11) Θα ανέβαινες στο βουνό, αν στο επέβαλε το ωροσκόπιό σου;

Όχι.

12) Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε από τον πάγο;

Όχι, θα έσπαγα το τζάμι.

13) Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;

Η ζωή σου στήνει έτσι κι αλλιώς καρτέρι. Και τότε έχεις τα μάτια σφραγισμένα.

14) Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο;

Η πέτρα του θανάτου είναι ο νόμος και κυλάει βράδυ πρωί.

15) .....

"Κόπος ο ποιητής με τ΄αδεινά του χείλη, διαρκώς πίσω από τη θλίψη του το ανείπωτο"

16) Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή ως το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;

Ζω στο δήμο Αχαρνών αν σας λέει κάτι.

17) Θα σκότωνες το Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλερ;

Δεν σκοτώνω κανέναν. Τρώω πάνω από δέκα εκλερ.

18) Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ΄άστρα;

Ορίστε, οι κουφάλες μου ανοιχτές. Δείξε μου τώρα τα αστέρια.

19) Θα έπεφτες σε πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;

Όχι, αλλά θα έκλαιγα για να το γεμίσω.

Χαρτί στη βροχή

Αν αραδιάζω λέξεις σε χαρτί, είναι για δυό τρεις που θα καταφέρουν να γίνουν ψιχάλες. Αν ήμουνα ρυθμός θα ήθελα να μπορούσα να βρέχω από το πρωί. Και συνεχίζω ακόμα. Αυτό που συμβαίνει έξω από τα σπίτια απόψε ενώ ξημερώνει. Εγώ δεν έχω σπίτι. Έγινα χαρτί.

Μην μπερδεύετε τα δάκρυα με την ευγνωμοσύνη. Απέχει παρασάγγας από μελαγχολία η διάθεση αυτή. Είναι απλά και μόνο η Βροχή κι αυτά που κάποιοι θα πείτε δάκρυα είναι νερό από ψιλές ψιλές σταγόνες. Η θλίψη ποτέ δεν ταυτίζεται με ανάγκη πραγματική. Είναι ένα γενικόλογο συναίσθημα. Ευκαιριακά δοσμένο. Κατά τόπους. Κι εγώ μιλάω για μια νύχτα με ατέλειωτη ήρεμη βροχή. Με κεφαλαίο βήτα. Απολαμβάνω με χαρά τα ανεξάντλητα μουρμουρητά της.

Δεν είμαστε γεμάτοι συναισθήματα. Είμαστε γεμισμένοι τα σωθικά μας. Και η ψυχή δεν είναι παρά η ύλη μας. Έχει αίμα και διαστάσεις. Είναι κόκκινη και έχει διαστάσεις τρεις. Είναι υγρή επίσης.

Παραπέρα δεν ξέρω. Άφησα τη βροχή να μου τα πει και με έκανε ένα χαρτί γεμάτο κόκκινες στάλες.

Σωτήρια ψεύδη

Ζούμε για τις στιγμές που η ζωή μας αφήνει μαλάκες για να το πω έτσι ωμά. Απόψε επιτέλους κατάφερα να δω το "Σωτηρία με λένε" στο Θέατρο Στοά. Πηγαίνω περιχαρής και ευγενικός στο ταμείο και διεκδικώ τη θέση μου επιδεικνύοντας το δικαίωμα της ατέλειάς μου. Το θέατρο γεμάτο, θέλετε να μπείτε σε λίστα αναμονής, κύριε, στις 9:30 θα σας ειδοποιήσω, αν είναι, ευχαριστώ. Από τη μία χαίρομαι γιατί πάντα ένα γεμάτο θέατρο με γεμίζει χαρά. Από την άλλη λυπάμαι στην προοπτική μια τέτοια παράσταση να την χάσω.

Λίγο πριν στην ουρά με έχει πλησιάσει μια κυρία, έχω δύο εισιτήρια, κύριε, και η φίλη μου δεν θα έρθει, μήπως θέλετε το ένα, όχι, ευχαριστώ, έχω την ατελεία μου και θα μπω δωρεάν. Η κυρία είναι η επόμενη στη σειρά, νεαρέ, περίμενε λέει, επιδεικνύει δύο εισιτήρια της εργατικής εστίας και εγώ κερδίζω το δικαίωμα να παρακολουθήσω την παράσταση ως εργάτης. Την ευχαριστώ και πάω να πληρώσω το αντίτιμο.

Είναι δώρο.

Πιάσαμε κουβέντα, μιλήσαμε για παραστάσεις που φέτος έχει δει, για την αρχιτεκτονική που παράτησε και τη ζωγραφική με την οποία ασχολείται, για το γιό της και την κοπέλα του και τον Πειραιά. Παρακολουθήσαμε την παράσταση μαζί. Δυό ξένοι λίγο πιό γνωστοί καθισμένοι δίπλα δίπλα.

Και λες ωραία μπορεί να είναι η ζωή, τόσο απλά ωραία μπορεί να είναι. Σαν ψέμα μοιάζει η ώρα όταν το ωραίο συμβαίνει και σε αιφνιδιάζει. Σαν στραβοτιμονιά πριν από το ατύχημα που λέει ο ποιητής αλλά ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και το ευτύχημα από μόνο του πηγαίνει.

Συνειδητοποιώ τί μέρα είναι. Καλό μήνα. Ήξερα τί μέρα είναι και αποφάσισα να πάω στο θέατρο. Εκεί που τα ψέματα λένε πάντα την αλήθεια, εκεί που τα ζωτικά ψεύδη είναι οι αλήθειες και δεν έχουνε ανάγκη τις πρωταπριλιές, εκεί που ο χρόνος βγαίνει από τις σελίδες ημερολογίων και μια Σωτηρία υπάρχει στ΄αλήθεια. Η Λήδα Πρωτοψάλτη.

Μιά ώρα μετά

Θέλω να ήμασταν αγκαλιά

να νυστάζαμε και να μην κοιμάσαι

και να σου μιλάω ώσπου να κοιμηθείς

και να μην ξέρω τί σου λέω

μόνο να σε ξυπνάω για να μην κοιμηθείς

και να μη μπορείς να κοιμάσαι

και να με βρίζεις που δε σ΄αφήνω να κοιμηθείς

και να μη θέλω να κοιμάσαι

και να κοιμάμαι κι εγώ

τη στιγμή που κι εσύ θα κοιμάσαι

έστριψα μόνο το ρολόι μια ώρα απόψε μετά

και το χειρότερο θα ξυπνήσω μια ώρα νωρίτερα αύριο πρωί

και το χειρότερο είναι Κυριακή αύριο το πρωί

όλη μέρα που θα ξυπνήσω

Not I

Ο συγγραφέας λέει: Αν έστω υπάρχει και η παραμικρή συμπάθεια στους ανθρώπους, θα με καταλάβετε. Έχω πάρει χαρτί και μολύβι και καταγράφω φλύαρες φωνές μέσα μου που σωπαίνουν. Στην πραγματικότητα γράφω σε συνέχεια αυτά που θέλω να πω γιατί σωπαίνω μεν όταν δε μιλώ, όμως μέσα μου σχηματίζω άναρθρες συλλαβές που θα τις έλεγα και έξω αν μπορούσα, αν η σιωπή δε με εμπόδιζε να μιλάω και αν τα άναρθρα νοήματα είχαν κάποιο νόημα τελοσπάντων στην αλήθεια. Αυτή η αλήθεια είναι όμως πάντα σχετική και εγώ το σίγουρο είναι δεν προτίθεμαι να σωπαίνω. Ποτέ. Τα λόγια είναι πάντα φουσκωμένα κύματα μιας θάλασσας φαφλατάδων κι εγώ τώρα μιλάω. Φαφλατάδες προστάζω. Δίχως νόημα στην αρχή και χωρίς αυτό που κάποτε φτάνει να αρθρώνεται ειρμός σέβομαι ασύντακτα λόγια και σκέψεις. Ξεχύνονται πάντοτε ακαλαίσθητα σε χαρτί λευκό μαύρες μουτζούρες οι λέξεις. Πληγώνουν. Παραμιλάω και συνθέτω νοήματα ασύνδετα, εκτοπίζω τον χρόνο για να τον ξεχνάω. Πονάω στον χρόνο και γι΄αυτό τον μιλάω. Δεν επιτρέπω στις πληγές να πιάσουνε κακάδια. Σημάδια κόκκινα οι λέξεις στα χαρτιά μου. Μιλάω σημαίνει θυμάμαι και θυμίζω, μέσα στο χρόνο μου ζω επειδή κάτι μου θυμίζω. Τί κάνω τώρα ακριβώς; Ορίζω το ρήμα ξεστομίζω. Δεν έχω σκοπό να μεταφέρω άλλη σήμανση, όμως δεν είναι πάντα αυτονόητες και οι απλές διαδικασίες. Ελπίζω μόνο να μη φαίνομαι απλοϊκός. Θα ήταν κρίμα οι στιγμές αυτές να άφηναν ανεπίδοτο το νόημά τους. Αν παρ΄ελπίδα συνέβηκε, συμπαθάτε με...

Κι ο θεατρίνος: Θέλω να αφήσω τα χέρια μου ανοιχτά σα να είναι η πρώτη η φορά που θα μπορέσω να αφήσω έκθετο και το στήθος μου σε ένα πραγματικό βέλος να με συντρίψει Ζω στην ερημιά συναναστρέφομαι όμως με διαχύσεις τους ανθρώπους Δε με προσβάλλουν τα αισθήματα Αντιθέτως επιζητώ όσο και αν φοβάμαι και το κεφάλι σκύβω την πρώτη στιγμή που θα μου δώσουν σημασία τη δική τους σημασία να μου δώσουν οι άνθρωποι τη δική τους εξήγηση την απόπειρα που θα κάνουν όλο νόημα οι άνθρωποι υπέρ της ζωής μου το δικό τους νόημα να μου δώσουν οι άνθρωποι Μια αδιόρατη επικοινωνία

Ένα κείμενο για την Παγκόσμια Ημέρα του Θεάτρου 2008. Τις δύο τελευταίες εβδομάδες παρακολουθώ ένα σεμινάριο με τη Μάγια Λυμπεροπούλου. Της το αφιερώνω.

Η διάθλαση μιας καλησπέρας

Καλησπέρα. Σταμάτησα λιγάκι εδώ να πω την καλησπέρα. Ώρα που καληνύχτα βασιλεύει. Είμαι λιγάκι του σκότους. Γεννημένος εκ φωτός χρήσιμος στο σκοτάδι είμαι. Κάτι με τρέφει τη νύχτα, μάλλον η νύχτα. Γίνομαι ένα κερί πίσω από τζάμι θαμπό. Βλέπω τέτοιες ώρες μικρές τον κόσμο διεσταλμένο σα γυάλινο. Πυκνώνει ο χρόνος νιώθω και νιώθω καλύτερα και βαθύτερα αυτό που λέω. Διάθλαση είναι: Αυτό που λέω γίνεται αυτό που εννοώ. Καίω. Την καλησπέρα μου λέω τώρα πιό πολύ από ποτέ έχω έφεση και ανάγκη να την πω. Την καλησπέρα τώρα κι απόψε την εννοώ που την λέω. Καίγομαι. Μ΄αρέσει στα όνειρα να μπαίνω. Κοιμάστε. Στα δικά σας όνειρα μπαίνω. Ήρθα να πω την καλησπέρα και θα βγω. Διακριτικά θα κλείσω την πόρτα πίσω μου την καληνύχτα μην διαταράξω. Μ΄αρέσει που κοιμάστε. Μόνο μια καλησπέρα θα πω. Το καλειδοσκόπιο των δικών σας ονείρων να νιώσω.

Drug queen: Κατσαρίδα

Δύσκολη μέρα τέλειωσε μεσημέρι σήμερα το πρωί κατα τη μία βράδυαζε από νωρίς κατηφορίζοντας στη μεγάλη λεωφόρο μιας αρχαίας βασιλικής δόξας κατέβαινα στο κέντρο της πόλης με πόδια και χέρια σκαθάρι χωρίς μετροπόντικα ανθρώπινα μέλη κυκλοφορούσαν δίπλα ελεύθερη απόγνωση έχασαν το τραίνο οι περαστικοί περιμένουνε σε στάση απεργίας νομίζω τη λένε δεν πανικοβάλλομαι αυτό είναι περίεργο για το πλάσμα που έχω γίνει στο πεζοδρόμιο πρωί πρωί απόψε περπατάω το πιό περίεργο βλέπω δεν πανικοβάλλονται ούτε κι οι περαστικοί πρώτη φορά κοιτάω γυναίκες μες στα μάτια βλέπω διάτρητη την αδιαφορία όπου περνάω φταίω πάντα δεν παίζω το ρόλο μου καλά λέω και ξαναλέω φοράω χρώματα στη μπλούζα παραπλανώ κρατάω στο χέρι μου χίλια φύλλα προκηρύξεις έχω βγάλει την καμπαρντίνα που αγόρασα τα πρώτα λεφτά απ΄τη δουλειά μου φωνάζω δεν ακούγομαι δεν είναι καν μαύρη η καμπαρντίνα που κρατάω ειρωνεύομαι για να ακουστώ τον εαυτό μου έχεις πατήσει ποτέ κατσαρίδα πόσο σκληρή είναι πόσο ουρλιάζει

Αμόλα καλούμπα...

Από το πρωί στο κεφάλι ο ουρανός. Ένας ανέφελος χαρταετός κλωθογυρίζει. Πολύχρωμος. Παρέα με άγνωστους φίλους του, άλλους. Η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη καθώς ανεβαίνουμε αυτοκίνητοι το βουνό. Δεντράκια άπειρα μετρημένα μία μία φυτρωμένα βελόνες. Κατάφυτα πευκοβελόνες. Από τη μεριά της Πάρνηθας που δεν είναι Καρνάβαλος καμμένη. Από την αισιόδοξη πλευρά της πατρίδας που όπως την φώτιζε ήλιος καθαρός είχε αποκτήσει χρώμα κυπαρισσένιο. Από την πλευρά που ο πατριώτης νιώθει όχι δέσμιος στρατιώτης μα αετός απολυμένος. Ταξιδευτής ουρανός. Πεντακάθαρα γαλανός και φιλτισένιος. Ο φωτεινός, όχι ο φωτισμένος. Όχι εκείνος πιά ο στα κεφάλια μόνο. Ο έξω. Μπροστά στα μάτια το φως διψασμένο για μάτια. Μια στιγμή ανεβαίνοντας τίποτα πια εδώ. Φορτωμένο βαρυσήμαντο κάτι; Όχι, τίποτα. Αμόλα καλούμπα. Μια στιγμή η βαρύτητα να κατανικηθεί. Αμόλα καλούμπα. Να πάρω λίγο τα πάνω. Μια στιγμούλα να λαχταριστώ, όχι να λαχταρισμένω.

Λέω στιγμή και πατάω στο πληκτρολόγιο ανορθόγραφα, στυγνή γράφω. Οι στυγνές στιγμές. Οι ανορθόγραφες. Λόγια του αέρα. Η μάσκα του χαρταετού. Η καθαρή. Η πολυφορεμένη μουτσούνα πασαλείφτηκε όσο πασαλείφτηκε μέχρι χτες και σήμερα έριξε καταγής το αποκρεουργημένο μπογιάτισμά της. Το απαρνήθηκε γιατί κουράστηκε να φτασιδώνει εντυπώσεις και σήμερα φόρεσε χρώματα άλλα. Καινούργια. Καθαροπλυμένα Δευτέρα. Αχ, να μπορούσα τα αιολικά α, Σαπφώ, να τα βγάλω. Τα κέλομαι σε, Γογγύλα.

Ανάμνησις: Μια μέρα κάποτε πριν χρόνια ταξίδεψα ψηλά πάλι πίσω στο χρόνο σα να τανε βουνό. Απύθμενα κατά βάθος. Θυμήθηκα το παιχνίδι. Δυό τα παιδιά και τα μπαλόνια δύο. Αδέλφια. Μπαλόνια των πανηγυριών. Ηλιοφουσκωμένα. Και καθώς παίζουν σαν αδέλφια που΄ναι τα παιδιά, ένα, το μεγαλύτερο, αυτό που χάσκει πάντα χαμένο πρώτα, αφήνει του άλλου το πολύχρωμο μπαλόνι. Το ηλιοφουσκωμένο μπαλόνι υπερίπταται, απομακρύνεται, πάει. Τα παιδιά κοιτάζουν πώς αφήνει ένα μπαλόνι τη γη. Ανεβαίνει. Τα αφήνει. Και είναι τα αδέλφια χάμω στη γη το άλλο μπαλόνι στο χέρι καλά κρατημένο νιώθουν πρώτη φορά απώλεια τί σημαίνει, αφαίρεση τί θα πει. Θλιμμένα.

Επιχείρησις Απόλλων

H διασάλευση της ομορφιάς με αποσυντονίζει.

Σήμερα ο Απόλλων επιχείρησε μια φυγή.

Ένα αεράκι θα φυσήξει στην Αθήνα

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

δανεική παρουσία

έχω τόσα να κάνω

και δεν έχουν ουσία

όπου είσαι πηγαίνω

δίχως λόγο να πάω

με τους φίλους σου βγαίνω

επαφή να κρατάω

Κάποιες μέρες ακούω

στη σιωπή τη φωνή σου

πάνε μέρες που λείπεις

κι είμαι ακόμα μαζί σου

σε ρωτάω τί έχεις

και σου λέω καλημέρα

σ΄αγαπάω μην τρέχεις

είσ΄ακόμα εδώ πέρα

Προσπαθώ να ξεχάσω

όμως κάτι συμβαίνει

ό,τι όμορφο πιάσω

να το δεις περιμένει

Σ΄εχω βρεί και σε χάνω

Σ΄έχω βρει...

Και σε χάνω...

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

σταθερή μου αξία

η ζωή μου σε τάξη

κι η καρδιά σ΄αταξία

Έχεις γίνει συνήθεια

και το μόνιμο θέμα

σου δανείζω αλήθεια

να πληρώνεις το ψέμμα

Κάποιες νύχτες στους δρόμους

σε τρακάρω τυχαία

είν΄αμάξια οι μόνοι

και οι σχέσεις τροχαία

στα παλιά μας τα στέκια

όπως πάντα συχνάζω

είχα πει πως θ΄αλλάξω

κι όσο αλλάζω σου μοιάζω

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

Σ΄έχω βρει...

Και σε χάνω...

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

Οι στίχοι είναι του Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Μελοποιήθηκαν από τον Θέμη Καραμουρατίδη. Τους τραγούδησε η Νατάσσα Μποφίλιου. "Μέχρι το τέλος" ο τίτλος του καινούργιου CD. Από τις 8 Μαρτίου μπορεί να γίνει αποκλειστικά δικό σας. Τί λέτε; Επιμένετε ακόμα πως δεν αξίζει μια βόλτα από αυτό το Σάββατο και για κάθε Σάββατο βράδυ στον Ιανό; Εμένα πάντως με συγχωρείτε... Πρέπει να ετοιμαστώ... Δεν συνηθίζω να χάνω ό,τι βρίσκω...

Παιχνίδι έρωτα - χρόνου: σημειώσατε Χ

Ήθελα στο μπλογκ μου να υπάρχει μια ανάρτηση στις 29 του Φλεβάρη που μας πέρασε. Ποτέ δεν κατάφερα να διαχειρίζομαι με επιτυχία τον χρόνο. Πάντα κάτι δεν έφτανε ακόμα κι όταν είχα μια μέρα παραπάνω εδώ που τα λέμε. Πάντα περνούσε. Ο χρόνος. Σαν έρωτας. Προσπερνούσε.

Στα αρχαία ελληνικά δεν υπάρχει η λέξη "όμορφος" μα υπάρχει η λέξη "ωραίος". Έχω εμμονή με τις λέξεις ξέρετε. Ωραίος σημαίνει κάτι περισσότερο από εύμορφος, σημαίνει της ώρας, ο κατάλληλος για την περίσταση, για την χρονική στιγμή και τις συνθήκες. Ένας έρωτας, ένα "σε αγαπάω" μόνο ωραίο υπ΄αυτή την έννοια μπορεί να είναι. Το αληθινό ευτύχημα θα είναι να είναι αυτό το "σε αγαπάω" και οριακό. Τότε κλείνει το ω- από το ωραίο σε ο-, γίνεται οριακό κι οι παρενθέσεις φεύγουνε και γίνεται ο κύκλος. Οι ωραίες στιγμές, ξέρετε, πενθούν με την έννοια ότι είναι στη ζωή λίγες και φθείρονται από τον χρόνο.

Ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος εραστής φοβάμαι. Κι αυτόν μόνο για το ελάχιστο μπορείς να τον κρατήσεις αγκαλιά σου. Δεν μας ανήκει τίποτα. Ούτε η αγκαλιά μας στην ουσία. Αν είχα, όσους είχα, έρωτες στη ζωή μου, χαρίζω σε όλους μου τα πιό ωραία "σ΄αγαπώ". Με κανένα δεν χώρισα. Ούτε θα χωρίσω.

Jirashimosu, Billzouk, ceralex, για την πρόσκληση σας ευχαριστώ. Κι επειδή η πρόσκληση ήταν αυτή τη φορά διπλή, ένα bonus track για το τέλος. Δεν κυκλοφορεί σε βίντεάκι στο you tube. Παραθέτω τους στίχους του Ευριπίδη μεταφρασμένους από το Χειμωνά και ελπίζω να έχετε υπόψιν την ερμηνεία του από την Ελένη Βιτάλη.

Του έρωτα μέγα κακό σπαράζεις τους ανθρώπους σπαράζεις τους ανθρωπους με ματωμένους κόπους αυτοί που αγάπησα ξεχνούν με ματωμένους κόπους αυτοί που αγάπησα πενθούν για όλη τους τη ζωή για όλη τους τη ζωή αχ, δέσποινα μου, παρακαλώ, το βέλος σου που είναι χρυσό, λυπήσου με, και ποτέ μη μου σημαδέψεις την ψυχή με τη βαμμένη την αιχμή στον πόθο βαφτισμένη ας είναι ευλογημένη η σωφροσύνη των θεών που με κρατεί αυτόν που αγαπώ μην τον πληγώσω ω, εσύ, ξόρκι των ερώτων των κρυφών, από στάχτη παρθένων εραστών, φυλαγέ με, ποτέ έρωτα μη νιώσω το ξέρω καλά μη μου το λες σε είδα δεν έχεις πόλη ούτε πατρίδα δεν έχεις φίλο για να σε γιάνει στη δυστυχία σου να σκύψει με φροντίδα κι αν η κατάρα πιάνει τέτοιο κακό να πάθει όποιος στο πλάϊ μου μ΄αγάπη δεν εστάθη κι αν η κατάρα πιάνει τέτοιο κακό να πάθει όποιος στο πλάϊ μου μ΄αγάπη δεν εστάθη του έρωτα μέγα κακό σπαράζεις τους ανθρώπους σπαράζεις τους ανθρώπους με ματωμένους κόπους αυτοί που αγάπησα ξεχνούν με ματωμένους κόπους αυτοί που αγάπησα πενθούν... πενθούν... πενθούν...

And the oscar goes to...

Περί κατοχής, αναγνώρισης και άλλων τινών εργασιομανών δαιμονίων

Δεν μ΄αρέσουν τα μπλογκοπαίχνιδα οπότε χαίρομαι που κανένας δε με κάλεσε. Ωστόσο, έχω και ένα θεματάκι που κανένας δε με καλεί με την προοπτική να με κρατήσει γενικότερα αυτή την περιόδο και -μην πάει ο νους σας στο κακό- στα επαγγελματικά μου εννοώ για πιό συγκεκριμένα. Που από την ημέρα που απολύθηκα ευδιάκριτο δεν βρίσκω στον ορίζοντα του επαγγέλματος ούτε τον εχθρό μου για πιθανή συνεργασία... Θα μου πείτε εχθρός πότε εστάθη συνεργάτης, βρε κουτό; Κι εγώ πανέξυπνα με μία ερώτηση θα σας απαντήσω... Εμ, είδατε πώς με επιβεβαιώνω; Όσο αδύνατον να γίνει φίλος ο οχτρός, τόσο αδύνατον φαντάζει και στον φίλο σας να βρει άμεσα δουλίτσα!

Ανοίγει παρένθεση (Λέτε να είναι ανάδρομος ο Ερμής; Γιατί και με τα Σκόπια σα χώρα τώρα τελευταία ορθόπουν αυτό που μας συμβαίνει δεν το λές, αντιθέτως ορθόστητο και ευθυτενές σαν Ντόρα από την κόψη και από την όψη το γνωρίζεις. Το καλό που του θέλω του ανάδρομου να ορθοποδήσει και μάλιστα ταχέως κι όχι να σπεύδει κατά το σύνηθες βραδέως -όρα και αξημέρωτα τη νύχτα με τις αϋπνίες που έχω και να με αφήνει εμένα συναισθηματική μπουκάλα τουτέστιν εύθραστο και κατακερματισμένο σύξυλο σα καινούργιο κομμάτι των Βαλκανίων κρατίδιο. Α, όλα κι όλα τέλειωσα με το φανταρικό kai io pote den imoun toy periperaste dounai kai lavein -Τώρα αυτό στα Fyromέζικα στέκει; Στη γλώσσα της διπλωματίας που είναι τα αγγλικά θα στέκει, δε θα στέκει; Πάντως για όσους στάθηκε δυσνόητο ταυτίστε το και με το "Αλτ, τις ει!"

Στο κάτω - κάτω φτεροπόδαρος είσαι, βρε Ερμάκο μου, πάθε επιτέλους μια κωλοπιλάλα και για μένα, ένα "τρεχάτε ποδαράκια σου να μη σας χέσει ο σφριγηλός σου κώλος" ένα πράμα, ένα ντουβρουτζοκαβαλίκεμα έστω, και εγώ συνεπής και πειθαρχημένος στο ραντεβού με το πέρφεκτ τάϊμινγκ και την Ιστορία επί το αγγλικότερον, βρε θεέ, θα σου ξεπληρώσω όλες τις αναδρομικές σου χάρες, αν βρεθώ να σου οφείλω, έτσι και σπάσει το ποδάράκι σου και δω χαρά και εγώ ο τώρα δόλιος. Τί στο διάλο, τσάμπα η προϋπηρεσία είκοσι ημερών στο ΚΑΤ αποκλειστικός της γιαγιάς που έσπασε το ισχύον όλη την άδεια απολύσεως να διαθέτω; Γίνε λίγο κερδώος και για την οικογένεια ετούτη που χειμάζεται λοιπόν γιατί από την ώρα που μπήκε το 2008 όλο για καμπύλες ακούω και μόνο αιχμές, πεσίματα, χεσίματα, σεισμούς και καταποντισμούς στο καζαμία των αναμνήσεών σου βλέπω. Αναγνώριση δυνατοτήτων αποζητώ κι ολίγον δημιουργικότητα να νιώσω. Εντάξει, συν αδελφούλα Αθηνά και χείρα θα κινήσω. Αυτό είναι το θέμα, Ερμάκο, να κινήσω!). Κλείνει η παρένθεση

Μέσα σε όλης ετούτης της κατάστασης λοιπόν τον ορυμαγδό ή και κύμα κακόκαιρης κακοκεφίας αν προτιμάτε, και ύστερα και από την παράβαση υπό τύπον προσευχής στον γλυκούλη Ερμουλάκο να εμφανιστεί δουλίτσα στον ορίζοντα και να πέσει και κανά ψιλό στην τσέπη, επανερχόμεθα στο θέμα του Μπλογκοπαιχνιδίου. Αισίως τον τελευταίο καιρό έχω καταφέρει έναν μεγάλο άθλο στη ζωή μου. Μετά από εφηβικές τουτέστιν πρώτες άκαρπες ως τώρα προσπάθειες, που χάνονται ευτυχώς ακόμα ουχί εις το απώτατον βάθος των χρόνων, να διαβάσω τους Αδελφούς Καραμάζοβ του Ντοστογιέφσκι είμαι στην ευχάριστον θέσιν να δηλώσω ευθαρσώς ότι αναγιγνώσκω ήδη τις τελευταίες σελίδες του δευτέρου τόμου. Οι όροι του Μπλογκοπαιχνιδιού λοιπόν στο οποίο για άλλη μια φορά τονίζω ουδείς με κάλεσε μα παίρνω μέρος ώς αυτοκλήτως συμμετέχων είναι οι εξής:

1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας

2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123

3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση της σελίδας

4. αντιγράφουμε τις τρεις που ακολουθούν δλδ την έκτη, έβδομη και όγδοη και

5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε και αυτό το ψυχαναγκαστικό μας παιχνίδι

Λοιπόν εγώ επειδή για τελευταία φορά σας τονίζω στο παιχνίδι σας αυτοπροσκλήθηκα, προσθέτω επιπλέον έναν έκτο κανόνα που λέει πως το δικό μου παράθεμα θα είναι μεν από τη σελίδα 123 του δεύτερου τόμου των Αδελφών Καραμαζόβ, ωστόσο, για να βγει νόημα οι σε παράθεση προτάσεις της σελίδας θα αντιγραφούν από την τρίτη έως και την όγδοη και επιπλέον αυτόκλητα και χωρίς δέσμευση όστις βούλεται μπορεί εν συνεχεία στο μπλογκοπαίχνιδο να συμμετέχει εκτός από τον Γεράσιμο που με τούτα τα παιχνίδια ξετρελλαίνεται οπότε καλείται να συμμετέχει έτσι κι αλλιώς. Και επειδή με όλα ετούτα σας τα έπρηξα το απόσπασμα που παρατίθεται ώς εξής έχει:

Υπάρχει Θεός; Υπάρχει αθανασία; Κι όσοι δεν πιστεύουν σε Θεό, εκείνοι θα μιλήσουν για σοσιαλισμό και αναρχισμό, για την ανοικοδόμηση της ανθρωπότητας σε νέες βάσεις. Ουσιαστικά το ίδιο είναι και το αυτό, τα προβλήματα είναι τα ίδια, μονάχα που τα θέτουν αντίστροφα. Τα πιό πολλά παλιόπαιδα στον καιρό μας δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να συζητάνε για τα προαιώνια προβλήματα. Έτσι δεν είναι;

Περίεργο αλλά με έναν ιδιαίτερο τροπό νιώθω το απόσπασμα να δένει άρρηκτα με το υπόλοιπο ποστ και να αφήνει απίστευτες περί της συγχρονίας μας συνυποδηλώσεις. Και δεν εννοώ τον Τσίπρα που στον λόγο του σήμερα προσεταιρίστηκε το παπαδαριό...

Χιονίζοντας στην Αθήνα

Τέτοια μέρα μην τελειώσει ποτέ

λάμπει σκόνη από υγρή καταιγίδα

λέει τ΄αηδόνι

... τραγουδώ εραστaί

απ΄το χιόνι φεύγω

κι όλο καταφεύγω

σε μιαν αγκαλιά σαν πατρίδα

Κι όταν με τυλίγει βαριά συννεφιά

κάτι να με πνίγει το νιώθω

απ΄τον πόθο

Τέτοια μέρα στην τριανταφυλλιά

το φουστάνι μου θα σκίσω,

θα ματώσω, θα μεθύσω

αχ, για σένα ομορφιά

Φίλα με όσο αντέχει ο ουρανός

τα φιλιά ν΄ανάβει

τ΄άστρο του να προσέχει του καθενός

που΄χει καταλάβει

Κάποια νύχτα θα το πω ξαφνικά

κι αν τυχόν μ΄ακούει κανένας

στη χρυσή φωτιά μιας καδένας

θα του τ΄ορκιστώ μυστικά

Ελπίζω να το έχετε υπόψιν το συγκεκριμένο τραγουδάκι. Προτείνω να πατήσετε το play σήμερα ξανά και ξανά. Ερμηνεία (δηλαδή αηδόνι) Νατάσσα Μποφίλιου απαστράπτουσα ως ήλιος πάνω σε κατάλευκο χιόνι. Στην ταινία οπτικοποιημένο απο την εξαίσια Μαρία Ναυπλιώτου. Αφιερωμένο...

Let it snow

Είμαι εντός και ζεστός χαζεύω έξω το χιόνι. Λευκό και ήσυχο παρατηρώ το φαινόμενο που πέφτει. Όμορφο βλέπω χιόνι. Άτσαλες τρελλαμένες και φρενήρεις νιφάδες. Ήμασταν ως χτες εμείς οι τρελλαμένοι του κόσμου, σήμερα άλλος βασιλιάς τρελλός κυριεύει. Χιονάνθρωπος ντυμένος στα λευκά. Πόσο καθηλωτική δύναμη έχει η απλότητα ενός φυσικού φαινομένου. Εδώ μέσα σιωπή και εκεί έξω η θύελλα σιωπηλή. Η ομορφιά μπορεί τελικά να σώσει τον κόσμο. Χαίρομαι ευτυχώς σαν παιδάκι ακόμα διαπιστώνω. Μαίνεται η κάθοδος των αγγέλων. Έχω κλείσει όλα τα έγχρωμα τηλεοπτικά παράθυρα. Δεν φοβάμαι τώρα πια τις αποκλειστικές εικόνες. Με καθησυχάζει ένας επερχόμενος αποκλεισμός στον λευκό κλοιό μου. Άνοιξα τα παράθυρα να γίνει λευκό από φως χιονάτο το σπίτι. Να γίνουν άσπρα τα τζάμια μου και επιτέλους αόρατα. Να κάτσει μέχρι και πάνω στα τζάμια το χιόνι. Ευτυχία είναι ένα πάντρεμα από τον εκτός σου ρυθμό με τον μέσα. Είναι εδώ η χαρά που βρήκε επιτέλους τον δρόμο. Πηγαίνοντας κατεβαίνει να γίνει απάτητη η ελπίδα. Έβαλα τους πολύχρωμους νάνους να κοιμηθούν στα κρεβατάκια. Φόρεσαν λευκά νυχτικά και έχουν ηρεμήσει από τις έγνοιες και την φροντίδα του δάσους. Ετοιμάζω μακαρονάδα πασπαλισμένη μόνο με τυρί. Χωρίς κόκκινη σάλτσα. Και για επιδόρπιο θα κόψουμε τούρτα αμυγδάλου λευκή για τα γενέθλια του αδελφού μου. Τον ζηλέυω που ο καιρός σήμερα του έκανε το καλύτερο δώρο. Ένα παραμύθι.

Δυο σονέττα απ΄τον Σολωμό λόγω της ημέρας

Σονέττο Πρώτο

εν νυξίν εζήτησα όν ηγάπησεν η ψυχή μου, εζήτησα αυτόν και ουχ εύρον αυτόν.

Άσμα Ασμάτων Γ΄Ι

Έξω νυχτώνει εκεί, σκότος βαθύ οπού γέρνω.

Σιγήν ακέρια βασιλεύει. Ξεπορτίζω,

βγαίνω, με βία γυρεύω αυτόν που δεν ορίζω

και που αγαπώ - μα απόκριση καμμία δεν παίρνω.

Πάσα δε πνοή του ανέμου και σάλεμα φέρνω

χλόης φύλλα εντός μου και καρδιοχτυπώ και ορπίζω,

μα έρχεται η φρεναπάτη... φτάνει senz' avviso,

και, αλαφιασμένη, μόνη τώρα παραδέρνω

σε νύχτα ερημική. Ώ ξέφωτα!... και ώ έσεις ρύμες!!

μην είδε κάποιος εδώ γύρου τον καλό μου

που ίδρυσε τση ψυχούλας μου τες πρώτες μνήμες;

Με τη φωνή τον ψάχνω όλο και με τη σκέψη,

μα άλαλα είναι τα χείλη των αθρώπω, τόμου

θέλεις εσύ κάποιος να βγει να σ΄ορμηνέψει.

Σονέττο Δεύτερο

Απάγγειλόν μοι, όν ηγάπησεν η ψυχή μου...

Άσμα Ασμάτων Α΄7

Μα πού είσαι; Πού γυρνάς; Πύρωσε τώρα εδώ το κάμα

της μεσημβρίας, και αμμόσκονη μουντή πέρα θολώνει

τον κάμπο. Νέφη ανάρια πάμπολλα απάνω στο αλώνι

το αναμμένο του ουράνιου θόλου, έρμη η κοιλάδα εν τω άμα

και τα βουνά. Μα πού γυρνάς; - αι; Πού είσαι; Ιερό τάμα

η ψυχή μου φυλά τ΄αχνάρια σου, και τώρα μόνη

πλέον κλαίει μη βλέποντάς σε. Όλα είναι σιωπηλά. Με σώνει

- από το φόβο- ο διακαμός σου. Πρόκαμε! Έλα! Κλάμα

και καημό πάρε μου! Μα πού γυρνάς;... Μα πού είσαι τώρα;...

Το φλοίσβο αφήκαν άνεμος, νερό μαζί και φύλλο,

κι έφτασαν οι νεροσυρμές μας στη στερνή τους ώρα.

Σ΄έπιακα! Να΄σαι! Σε έχω! Και δικιά σου εγώ θα μείνω,

χάρισμά σου είναι ο φόρος των ερώτων που σου οφείλω!

Σ΄έβρηκα πιά - και να μου ξαναφύγεις δε σε αφήνω...

Τρύπα στο νερό: μονόλογος για τον Νάρκισσο

Να αφήσω θέλω την ηχώ από χρώματα χίλια την ώρα που αντικρύζομαι στους καθρέπτες. Τα συναισθήματα όταν προσπεράσεις την ειλικρίνεια ή και την επιφάνεια ακόμα πες των κρυστάλλινων χαρακτηριστικών κι αρχίσεις το ταξίδι στο βλέμμα παραμύθι αποκαλύπτω. Εδώ πίσω από τα σύνορα του φωτός όμως πάντα στις διαθλάσεις τις δικές του ανοίγεσαι αταξίδευτος και απέραντος συνάμα. Κάθομαι και κοιτάζομαι στο πλέον δακρύβρεχτο δίλημμα που περιέχει ξέχωρα κι όλα μαζί τα άλλα μικρά και υδαρή διλήμματα του κόσμου. Τα εντός μας λεγόμενα που ταξιδεύουν τα πάντα για πάντα και παντού. Ξεφεύγω από κάπου, και εκεί, αλλού πιά από εκεί που προσκολλήθηκα ή και μάταια αγκυροβόλησα περιμένοντας ανεφοδιασμούς κι εμπάργκα πάλι καθηλώνομαι ελπίζοντας -αμάν αυτή η πρόστυχη ελπίδα και κανένας ενδοιασμός δικός μας για αντίσταση στη λαγνεία μας για δαύτη. Κοιτάζω τώρα πάλι χωρίς δύναμη για αυτενέργεια άλλη σαν ιδιώτης ένα πρόσωπο όχι τόσο γραμμικό όσο οι ταυτότητες πασχίζουν με ιδιότητες να περιγράφουν κι όμως ένα πρόσωπο ταυτόσημο και ταυτοποιημένο με αληθινότατη συνουσία. Δεν είναι όμως έρωτας το πρόσωπο ετούτο, δεν περιέχει ηδονή και χίμαιρα αυταπάτη κι ούτε θυμό για δυνατότητα προσέγγισης ενός υδάτινα ταραγμένου ειδώλου που ξαστόχησε και βούτηξε πιό μέσα στα αβαθή του πλάτη. Αν τρεμόπαιζε ωστόσο το νερό σε γούρνα ή ρυάκι δεν θα έκανα τόσους λογισμούς κι ούτε μύθους αυτάρεσκα θα έπλαθα. Μια πληγή κάνεις καθώς πέφτεις στο νερό, δεν την λέω πληγή, την λένε τρύπα.

Μετωπική

Εύκολος αντίπαλος δεν είναι ο εαυτός. Και αξιόπιστος συνοδηγός όχι, δεν είναι. Σε αυτήν τη σχέση υπάρχει μονίμως ένας διχασμός κι ένας δυνάστης που εαυτόν καταδίδει και παραβγαίνει. Θύτης και θύμα ένας είναι ολόκληρος και ολοκληρωμένος υπονόμευσης μηχανισμός. Ο ίδιος αυτο - κινούμενος κι αξιοθαύμαστος μηχανισμάκος. Παράσιτος, πλάνητας και αλήτης ευκαιριακά προσέρχεται χάριν καταδικής καταδίκης σε σύγκρουση εκεί που προχώραγε παράλληλα σε ακίνδυνη ευθεία. Δεν ξέρω αν έχετε νιώσει ποτέ αυτό που αστυνομεύει να είναι εδώ μέσα και ταυτόχρονα εδώ μέσα να είναι αυτό που να ελευθερώσει μπορεί. Φυλακή και ελευθερία μέσα στον ίδιο εαυτό, πάω και στοίχημα καθώς το καλοσκέφτομαι, δεν μπορεί, θα έχετε νιώσει. Το επικίνδυνο και το ακίνδυνο παιχνίδι της ταχύτητας μια στο μηδεν το κοντέρ και μία στο διακόσια. Πόση αντίφαση παραχώνει επιτέλους στον καθένα μας ο συνοδός εαυτός στης ιδιωτικής ευθύνης του το κατευθυνόμενο όχημα; Θέλω να αντιμετωπίσω τη ζωή σαν ένα πολυδύναμο παιχνίδι που όσες φορές με ξεπερνά το κάνει για το καλό, προς όφελος ή επειδή έχει κάποια πρόνοια τελοσπάντων κατά νου της πριν το τέρμα. Παρεκτός κι αν είμαι σκαραβαίος και τα τρεχάματά μου κατσαριδάκι οπότε απλά μάλλον με προσπερνάει μια άλλου τύπου ταχύτητα που δεν την ελέγχω. Διαρκώς τις στιγμές που προσκρούω σε έναν τοίχο απέναντι μαρκίζα από φωτεινό σηματοδότη νοσοκομείου αυτή τη φορά καταγράφει "προοπτική δραματικά αισιόδοξη" κι εγώ στα επείγοντα ασθενής -ανεξαρτήτως της ταχύτητας που έλπισα- δυσκολεύομαι να πάρω τα πόδια μου απ΄την αρχή πάλι και πάλι οδοιπόρος. Χωρίς συνοδοιπόρο, χωρίς καν όχημα πιά. Η σειρήνα μόνο χωρίς δικηγόρο υπεράσπισης πιά και φυσικά χωρίς ζώνη ασφαλείας τώρα γκαρίζει "η ζωή δεν μπορεί να έχει πρόνοια", " και ειδικά το μυαλό της σε σένα".

Διόδια Δημοκρατίας

Ειρήσθω εν παρόδω και λόγω των ημερών σήμερα μπαίνοντας στην Αττική οδό από την Λεωφόρο Δημοκρατίας αντίκρυσα για πρώτη φορά στη συνηθισμένη πορεία την εν λόγω ταμπέλα πάνω από το ταμείο όπου κατατίθεται το αντίτιμο για την διέλευση του πιό υπερσύγχρονου δρόμου της πόλης. Αφήνω ελεύθερα να εικάσετε τους συνειρμούς που έγιναν καθώς διέτρεχα την Αττική οδό. Αττικός ο δρόμος, αττικό το πολίτευμα, αττικός κι ο ουρανός. Μια σκέψη μόνο: ο πιό περίεργος και πιό επικίνδυνος στις μέρες μας είναι ο διάπλους των συγκεκριμένων στενών.

Ανοιχτή και δημοκρατική πρόσκληση: Θα με ενδιέφερε να δω δημοσιευμένο στα μπλόγκς σας τί γεννάει και αν γεννάει τίποτα στην σκέψη σας αυτός ο συνειρμός. "Διόδια δημοκρατίας" λοιπόν για όποιον ενδιαφέρεται ο τίτλος.

"Δεν θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία..."

Πήρα κι αυτή τη βδομάδα Αθηνόραμα. Μ΄αρέσει κάθε Πέμπτη να αγοράζω ένα και να αφήνομαι σε ένα προσφιλές μου παιχνίδι. Παίρνω κόκκινο στυλό και βάζω το δικό μου αστεράκι στις παραστάσεις που θα ήθελα να δω. Πριν τις δω βάζω το αστεράκι μου εγώ. Κι αυτή μου τη συνήθεια την ονομάζω "Παίζω αθηνόραμα"... Κάποιοι ελεύθερα σκεφτείτε " κοίτα τί κάψα έχει ο άνθρωπος", οι περισσότεροι μην αναρωτηθείτε αν προμοτάρω το έντυπο γιατί τις περισσότερες φορές και με την κριτική εν γένει διαφωνώ και φορές φορές του εν λόγω εντύπου άστοχες τις κρίνω. Τελοσπάντων, άλλο είναι το θέμα μου σήμερα κι είναι και φλέγον και τσουρουφλίζον. Διαβάζοντας Αθηνόραμα λοιπόν αυτή την εβδομάδα και συγκεκριμένα σήμερα που το αγόρασα, έπεσα σε ένα άρθρο που παρουσιάζει την πιό ζωντανή παράσταση της χρονιάς που παρακολούθησε η συντάκτρια στο Λονδίνο.

Η πιό ζωντανή παράσταση λοιπόν της χρονιάς παίζεται αυτή τη στιγμή λέει στο Λονδίνο, λέγεται "Η μάσκα του κόκκινου θανάτου" και είναι εμνευσμένη από την ομώνυμη νουβέλα του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Η ζωτικότητα της εν λόγω Λονδρέζικης παράστασης ασθμαίνει στα εξής σημεία: σου φοράνε μια λευκή μάσκα και σε ξαμολάνε μ΄άλλους σαρανταδώδεκα συνθεατές κι ανάμεσα σας ένας υποτίθεται χολερικός -για να τρομάζεις έτσι κι ο διπλανός σου κάνει μπούχου; ή μήπως να μην μπορείς να φωνάξεις τα γιούχα σου κι εσύ;- και σας αφήνουνε ελεύθερους να περιπλανηθείτε στα δωμάτια μιας αχανούς τρομακτικής έπαυλης χρυσοποίκιλτης, δαντελωτής και βικτορίζουσας. Σκοτεινιά, μούχλα, μαύρα κοράκια, χρυσοί σκαραβαίοι και άλλοι τίτλοι έργων του Πόε σε σκηνογραφική υπερέκθεση μπας και καταφέρεις να νιώσεις, αν όχι αφουγκραστείς μάλλον το πνεύμα του συγγραφέα -αν νιώθεις έτσι, αγάπη μου, τους συγγραφείς, κυκλοφόρησε την Ορέστεια στο Nintendo. Μέσα σε αυτό το σκηνογραφικά κούφιο πανδαιμόνιο λογοτεχνικής όρασης, αφής, όσφρησης και γενικότερα ατμόσφαιρας λοιπόν που σε έχει βάλει σε μια διάθεση άλφα όπως απόγνωση ή καλύτερα "τί το΄θελα το λουναπάρκ το άτομο αφού κατουριέμαι πιό συχνά με τούτα και με εκείνα" βλέπεις και κάτι ηθοποιούς να αυτοσχεδιάζουν ιστορίες του Πόε όπως ένα γάμο με μια νύφη ήδη νεκρή, κάτι μονομαχίες και τελοσπάντων διασκευές ελεύθερες φαντάζομαι του θέματος "υποβλητικά ξεντεριάζω με μαεστρία και τέχνη".

Την παράσταση δεν την έχω δει. Απλά την ώρα που διάβαζα το άρθρο αναρωτήθηκα αν αυτό είναι θέατρο και μάλιστα ζωντανό θέατρο. Στην χειρότερη των αναγωγών που έκανα έφτασα σε λουνά πάρκ με το τραινάκι του τρόμου και σε τηλεπαιχνίδι που πρόβαλε κάποτε ο Αντένα με τίτλο κάτι medieval, στην καλύτερη σκέφτηκα "Το κράτος του ζόφου" σκηνοθετημένο από το Χρηστομάνο στις αρχές του περασμένου αιώνος με το σημείο φετίχ της εν λόγω παράστασης, ον έστι μεθερμηνευόμενον αληθινή κοπριά εύοσμη επί σκηνής θεάτρου. Για λόγους ιστορικούς την συγκεκριμένη παράσταση, του Χρηστομάνου τώρα λέμε, θα ήθελα να τη δω, αλλά, ρε παιδιά, πείτε μου, είναι το ζητούμενο ο νατουραλισμός στην τέχνη σήμερα;

Κι αν μου το επιτρέπετε, νομίζω ότι έτσι προσαρμόζουμε την τέχνη στις ανάγκες μας κι ούτε καν σε ανάγκες ουσιαστικές μα στις πιο χαμερπείς, τις πιό απτές με όλη την αποφωρά τους. Λες και την αγοράζουμε από το supermarket ληγμένη. Προτιμώ να θυμάμαι τη Μπλανς που ως φαίνεται δεν έχει ημερομηνία λήξης. Α, κι ένα στίχο από τραγούδι γλυκό: "Η παράσταση δεν είναι φώτα, δεν είναι σκηνικό, είναι οι άνθρωποι, εσείς κι εγώ είναι η αδιακρισία σας στη μοναξιά μας είναι η αναπνοή σας στη σιωπή μας τέλος είναι η αγάπη σας για μας".

Της καλής ελπίδας

Κι ήταν ανήμερα γιορτής όταν πήραν τα χαράματα να αναδύονται και μέσα ή και κάτω μπορείς να πεις από της πόρτας τη χαραμάδα να μπαίνουν σημάδια από φως η ελπίδα ώσπου μας πλημμύρισε το λευκό και πνιγήκαμε στη χαρά μας. Χαράμι είπαμε και κρίμα. Γιατί δεν κλείναμε το βράδυ τα πατζούρια. Τώρα θα χε ακόμα λιγότερο φως και εμείς δε θα καραδοκούσαμε τη λαχτάρα. Απ΄έξω. Δε θα λέγαμε πατζούρια τα βλέφαρά μας. Μια ημέρα γιορτής ανέστιος ένας πένης κι επαίτης λαός για βλεφαροπλαστική ανακομιδή των απορημάτων -αφήστε εδώ την λέξη σαν απόρριμα και θαυμασμός παράλληλα να ηχήσει.

Ξοδέψαμε χαρά είναι η αλήθεια. Ξοδευτήκαμε με κίβδηλα χρώματα κι άλλοτε πάλι δίχως καν χρώμα. Τώρα σταμάτα τους συνειρμούς για τα χρώματα που μετά θα σου τα πουν γεγονότα, αναμνήσεις, στιγμή που δεν μπορείς να τη ζήσεις θα την βαφτίσουν οι καλοθελητές σου ηδονή και οι αισθήσεις σου μετάνοια. Γιάτρεψε την ελπίδα και θα χαθεί σα να λέμε. Κοίτα κατάματα το φως να κορέσεις την τελευταία σου επιθυμία. Πάρε μια μηχανή φωτογραφική και κατάγραψε το καρδιογράφημα που μαρτυρά κατά βάθος πάσχουσα την ελευθερία. Γιατί ελευθερία είναι πιά μια καρδιά που χτυπάει πάντα κατακόκκινη μετά και ύστερα. Την κατάντησαν κοκοτίτσα νευρασθενική.

Όταν έχουν καταχωρηθεί οι μνήμες σε καταστάσεις λογικές και συνειδητοποιείς, νοσταλγείς μάλλον πώς χτυπούσε η καρδία κάποτε -να προσέχετε τους τόνους στην παραλήγουσα, εκπορθούν κάποτε την τελευταία συλλαβή τους ύπουλα. Όταν δεν ήτανε σκιά που νοσταλγούσε την αλμύρα, όταν δεν χρειαζόταν την αρμύρα της για να συντηρηθεί σαν πίκλα. Όταν δεν ήταν πίκρα η θάλασσα. Όταν ήταν απλή και πονούσε γιατί πονούσε. Λές τότε η καρδιά μας χτυπούσε. Απλά και σκληρά. Με ορμή στο κορμί και ελεύθερα σα θάλασσα. Χωρίς εκ των υστέρων κρίσεις. Υπάρχουν επαναληπτικοί παφλασμοί των ίδιων κυμάτων; Παλινδρόμηση δεν έχει η θάλασσα ποτέ γιατί να έχει λοιπόν η ελευθερία. Κι άσε την άμπωτη και την πλημμυρίδα, είν΄ευκαιριακά φαινόμενα. Εξαντλούνται.

Καλέστε το ασθενοφόρο σύντομα. Τώρα αυτό που ζω δεν είναι ζωή, τώρα ζω τον παροξυσμό της ελπίδας.

Το αερόστατο των 7:01 που πέρασε

Δεν αρέσκομαι σε απολογισμούς, Γεράσιμε. Η ζωή είναι ένα μπλέξιμο χωρίς αρχή μέση τέλος σκοπό. Σαν ουρανός. Με τον απολογισμό τακτοποιείται, δηλαδή κακοποιείται. Σημαδεύεται. Σαν πτώση από τη Νεφελοκοκκυγία. Ωστόσο θα ενδώσω σε παιχνίδι προσκεκλημένος χωρίς σκοπό έτσι για να εμπλέξω την καρδιά με ραφές από πεπερασμένα πια του 200εφτά σημάδια. Αυτά είναι που με κρατησαν φέτος στη γη. Το αερόστατο αργοκίνητο καράβι μου άλλοτε κάπου στάθηκε κι άλλοτε πήρε να κινήσει. Σημασία έχει πως και φέτος ταξίδεψε.

1. Ολοένα μεγάλωνε και συνεχίζει να μεγαλώνει το αδιέξοδο που νιώθω μέσα μου για το χρόνο. Μπορεί να φταίει και ο στρατός. Το να φταίει αυτός είναι κι η τελευταία μου ελπίδα. Είναι απίστευτο μαρτύριο ο χρόνος να μην περνάει να είσαι ακόμα νέος να το νιώθεις και να θέλεις να το ξεχυθείς και την ίδια στιγμή όλο και πιό πολύ να γερνάς όλο και πιό πολύ ακριβώς τη στιγμή αυτή μέσα στη μιά αυτή στιγμή στο στιγμιότυπο ο χρόνος να έχει παύση κι εσύ να έχεις τελειώσει κι απλά να το νιώθεις και να μην μπορείς να είσαι παρά νεκρός σαν (εδώ δεν κάνω σχήμα λόγου, το έννοω) φαντάρος. Νομίζω γι αυτό λένε ο πόλεμος ωριμάζει τους ανθρώπους. Τους κάνει τόσο ζωντανούς και τόσο πεθαμένους. Κι ίσως εδώ κρύβεται το γιατί ο πόλεμος χρειάζεται ανθρώπους νέους. Είναι οι πλέον επιρρεπείς στο θάνατο και στη ζωή.

2. Χάρηκα λίγους ανθρώπους γύρω μου από αυτούς που αγαπάω να κάνουν επιτυχία και να μου κάνουν γι αυτό ευτυχία. Τη λέξη παρέα φέτος την χάρηκα έναν προς έναν. Θέλω ακόμα πιό πολλοί από αυτούς που αγαπώ και ακόμα πιό πολύ να ευτυχήσουν όχι γιατί είναι φίλοι μου αλλά γιατί τους αξίζει. Είμαι υπόλογος σε μια βραδιά πάνω σε βράχια που η Νατάσα τραγούδησε με την Αφροδίτη και οι στίχοι ήταν του Γεράσιμου και οι μελωδίες του Κώστα και του Θέμη. Και θέλησα έκτοτε το μήλο να πάρω στο ένα χέρι και στο άλλο το μαχαίρι. Αν δεν γίνεις ο προσωπικός σου αρχάγγελος στις μέρες μας εν λευκώ και με τη δικιά σου ρομφαία στο χέρι, αφενός δεν έχεις αληθινό θεό και αφετέρου εξαντλείσαι και ξεπέφτεις.

3. Με κούρασε η πατρίδα μου με κούρασε και με εξάντλησε αυτό που λένε Ελλαδίτσα. Η μιζέρια της η φτώχια της η σιγουριά ο συντηρητισμός του τίποτα που συντηρεί το άπαν και η αιώνια ελπίδα μιας αγρανάπαυσης για την αγρανάπαυση κι όχι ποτέ το λιβάδι για να καρπίσει. Οι ανάσες μας που καίγονται και μυρίζει τριγύρω και πάντα και παντού αποκαΐδια οξυγόνο. Στην Πελοπόννησο φέτος λίγο πιό έντονα. Γιατί τα δάση σε αυτή τη χώρα να το ξέρετε είμαστε εμείς. Κι ολοένα οικοπεδοποιούν, τουτέστιν ισοπεδώνουν. Ακόμα κι αν γίνει ατύχημα και σε λένε Αρχαία Ολυμπία.

4. Με συντήρησε και με συντηρεί η ασφάλεια και η σιγουριά ενός και μόνο ανθρώπου που με ανέχεται και με αντέχει με όλες τις δυσκολίες, τα αδιέξοδα, τα άγχη και τις ανασφάλειες, τους πειθαναγκασμούς και τους ψυχαναγκασμούς που μπορεί να έχει το μυαλό και το κορμί μου. Κι όσο μπόι μου λείπει το έχω κατάρα να το κάνω παραίσθηση και φόβο και καταιγίδα μέσα στην έρημο που θεωρώ πότε πότε ασφάλειά που δεν θέλω να παραχωρήσω.

5. Με κατέβαλε αλλά κυρίως κατέβαλε την επιτυχία μου η ζήλια που ένιωσα περιστασιακά και κατά συρροή για την επιτυχία αυτών που ζήλεψα.

6. Είχα έχω και θα συνεχίσω να έχω μια ακατανίκητη έλξη για την ομορφιά. Που μπορώ να της συγχωρήσω όλα της τα ατοπήματα απλά και μόνο επειδή υπάρχει. Επειδή είναι απλή και δεν χρειάζεται τίποτα να την αποδείξει. Κι που για τη χάρη της θα πέθαινα.

7. Τρέφω την πιό βαθιά ευγνωμοσύνη σε τούτη τη χρονιά που παρά τις αντιξοότητες μου επέτρεψε να παίξω με την ίδια μου τη βαρύτητα και μάλιστα επάνω σε σκηνή. Εκεί άκουσα τα πιο βαθιά μου τραγούδια. Ήχους που δεν πιάνει το αυτί από τις μουσικές της ενδοχώρας. Και αυτό μου επέτρεψε την ίδια στιγμή να νιώσω Αργόσαυρος και Πεταλούδα. Αν σκεφτεί κανείς ότι η βαρύτητα είναι το μόνο που ουσιαστικά κατέχουμε στη ζωή, το να μπαλατζάρεις μέσα σου αυτές τις δύο δυνάμεις τις αντίρροπες αποκτά το πιό ιδιαίτερο νόημα αν θέλεις ταυτόχρονα να πετυχαίνεις βάδισμα στιβαρό στη γη και ταυτόχρονα υψηλή κι αλαφροπάτητη πλοήγηση στους αιθέρες. Τότε ίσως να σου χαρίζεται το πιο εκκωφαντικό χειροκρότημα από 600 ζευγάρια χεράκια παιδικά ημερησίως.

Αυτά ήταν. Τώρα το αερόστατο προσγειώθηκε. Έκανε ένα τελευταίο ταξίδι πάνω από τη χώρα του 2007, απέστειλε το τελευταίο δελτίο θυέλλης που πέρασε και κάνει ανεφοδιασμό για ένα καινούργιο του ταξίδι μες το χρόνο. Αυτό που σίγουρα θέλει να πάρει μαζί είναι μια ανθεκτική φούσκα πάνω από τα καλάθι με πιό λαμπερά χρώματα.