Saturday, June 02, 2007

Ίκαρος



Ακόμα εδώ συμβαίνει

όπως καμιά φορά ασθενής

εκτίθεσαι μπροστά στο γιατρό σου

να ξεχνάς και τη ψυχή και τη φύση

κι αισθάνεσαι το κενό μόνη παρηγοριά

και δύναμη πρωινή που κρατά τη ζωή σου

νιώθεις έκθετος σε θυσία ημερήσια, φωτεινή

και σε ελεύθερη αφημένος την πτώση

στον ουρανό

δεν είσαι πιά γαλανός

κι ούτε κόκκινος είσαι απ' τον ήλιο

τώρα προς ώρας ελεύθερος λέγε πως είσαι.

5 comments:

Τίποτα said...

Αντώνη! Γύρισες :)

Πώς πάει, εκεί;

Λεία Βιτάλη said...

Καλησπέρα κι από μένα.

Aντώνης said...

Γύρισα...για λίγο. Ξέρεις μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη ...λόξα -επίτρεψε μου τη διασκευή- ο στρατιώτης τραβά...

Τίποτα said...

Εσύ κοίτα να αντέχεις!

vorias said...

Την καλησπέρα μου!
Μαγιάτικη βροχή... τότε, το φεστιβάλ βιβλίου Θεσσαλονίκης γίνονταν γύρω στις 25 Μαίου.
Αξίζει όπως τότε!