Monday, July 18, 2016

Καλοκαίρι


Το καλοκαίρι 
χοντρός κορμός μιας γέρικης ελιάς 
όλο κουφάλες 
καθόλου φύλλωμα 
κι ένα βατράχι στη ρίζα

Tuesday, June 28, 2016

Ξημερώματα στην Αθήνα


Ένα new age ποίημα - δοκίμιο.
Έχει κάτι ελιτίστικο όλο αυτό. Αλλά και κατι ελυτίστικο - γι' αυτό και η ανάρτηση αυτή γίνεται στις 05:26 και μ' αρέσει που γίνεται μέσα σε καύσωνα, καλοκαίρι. Ας το δούμε σα μια αισθησιογόνα lecture performance και όχι σαν παραφιλολογία.
"και χιλιάδες ύστερα χρονοι λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα" λέγει ο ποιητής του πολυαγαπημένου μας Μονογράμματος, που τελικά δεν είναι τόσο ελιτίστικα ελυτίστικο γιατί όλοι πια ξέρουμε το Μονόγραμμα αλλά επειδή όλοι το χρησιμοποιούμε για τους λάθος λόγους παραμένει τελικά ελιτίστικο το ελυτικό νοήμά του.
Θα μου πείς ποιός είσαι συ, ρε θαλασσινό τριφύλλι, που έχεις και άποψη για τον Ελύτη και δη για το Μονόγραμμά του.
Δεν ξέρω αν γίνομαι σαφής. Αλλά εγώ αγαπώ και τον Ελύτη της σκιάς που πορεύεται τόσο αξεδιάλυτα με τον Ελύτη του φωτός και σαν το βλέμμα που απομένει να κοιτάζει τελικά το μαύρο απείκασμα του όταν κοιτάξει κανείς κατάματα τον ήλιο, νομίζω ότι έτσι ακριβώς και το Μονόγραμμα είναι μια σύνθεση για την απώλεια και την απουσία του Έρωτα κι όχι ένα ποίημα εξύμνησης απλώς του Έρωτα του ίδιου, του πραγματικού. Πιο κοντά στο ανέφικτο παρά στο εφικτό μιας συνύπαρξης δονείται το Μονόγραμμα λοιπόν.
Ή τελοσπάντων είναι και τα δυό, δηλαδή ένα ποίημα γραμμένο ελιτίστικα με κάθε γιώτα και κάθε ύψιλον σεσημασμένο. Που το υ τι είναι πέρα από δυο ι ανεστραμμένα σα να κοιτάζουν σε κάτοπτρο καθένα τον εαυτό του ή όπως οι μαγνήτες που συνενώνουν στη μάζα του ενός πετάλου τους το αρνητικό και το θετικό.
Και επειδη κυρίως θεωρώ πλάνη να θεωρεί κανείς τον Ελύτη ποιητή του φωτός, σε μια δεύτερη ευκαιρία θα ήθελα πολύ ίσως να εισηγηθώ και κάτι για το φαινόμενο της έκλειψης, της έλλειψης αλλά και της έκθλιψης της Ελυτικής Σελήνης.
Το σεμινάριο δε θα το παρακολουθήσω. Είμαι πολύ επιφυλακτικός. Αλλά θα ήθελα κάποια στιγμή να γράψω κάτι γουστόζικο μα όχι δοκησισοσοφικό και για τον "κήπο με τις αυταπάτες".
Παρακαλώ οποιος μπει στη διαδικασία να με διαβασει να μην κάνει από κατω σχολιο του τύπου: "καλά, τι είχες φαει για βράδυ" γιατί η αλήθεια είναι ότι με ξύπνησε ο γάτος μου ο Ευτύχης που πήδηξε χαρωπά πάνω μου γιατί μονιμως πεινάει

Tuesday, June 14, 2016

Χωρίς τίτλο


Κι όπως όταν αρέσουμε στους λίγους 
δεν αρέσουμε στους πολλούς 
έτσι κι όταν αρέσουμε στους πολλούς 
δεν αρέσουμε στους λίγους

Αχ, ας μπορούσα να υπάρχω 
χωρίς να επικοινωνώ!

Αχ, όταν με ξεχνάς και σε ξεχνώ
- πράγματι υπάρχουμε!

Thursday, June 02, 2016

ΚομπαρσΑλίκη Φλουο Άρια


Πρόσεξα εκείνη τη γυναίκα στη διασταύρωση πώς μάζεψε το σώμα της ακαριαία και το αυτοκίνητο σταμάτησε ενώ καμία σήμανση δεν επέβαλε κανένα στόπ. Οι διαθέσεις ορίζουν την κυκλοφορία, παίζουμε θέατρο σα μυρμήγκια στις πλάκες του πεζοδρόμου, συσπειρωνόμαστε ανήμποροι να διακτινιστούμε σε υπερπέραν, χρειαζόμαστε παραμυθοδραμα για να πούμε ότι είδαμε μια καλούτσικη παράσταση Σαίξπηρ κι ότι είναι μεγάλος σκηνοθέτης ο Προςπερ Γουοτεερ και Γουατέβερμάγιερ μα εγώ δε θέλω αμπιγιέρ στο δωματένιο καμαρινάκι, καλομαθαμε σε θέατρα υπερκόσμιων γαλαξιακών διαστάσεων για να χωρέσουμε δεμένα πισθοστάγκωνα τα εγκλωβισμένα υπερεγώ μας κι αν ακούσουμε ψέλλισμα "στρωτή απανωστράτα" βιώνουμε στο πόνημα της φιλετοπερδικούλας έναν απλοϊκό συνειρμό, κυκλοφοριακή συμφόρηση στο αίμα το ατίθασο που ξεχύνεται γιατί όλοι φοβόμαστε φυσικά και μεταφυσικά το έμμ(on)ικό φράγμα. Το θάνετο ή θα' ναι το γουργούρισμα στην άδεια κοιλιά. Σωθικά που μας πλημμυρίζει το αίμα, εσωτερική Ρινο ρρ Αγία, έκθλιψη ταξινόμησης ενός κλαυσιγέλοιου είδους. Ενός νανόσχημου πλαδαρού πουλιού που μένει να παρωδεί μυρικ αστικά τις διασταυρώσεις των ζωτικών οργάνων με τα φρένα μας.

Sunday, April 03, 2016

Πρωταπριλιά 2016


Γράφω
για να γραφτώ
τουλάχιστον στα επίκαιρα
και μια μέρα
του μέλλοντος αιώνος πια
ας πει το μέγεθος
της τραγωδίας μου
κι ο Σαίξπηρ
ένας ακόμα φτωχούλης ηθοποιός
δεν είμαι
είμαι
ο θάνατος της εποχής μου

Πλέον είναι τόσα τα παράλληλα σύμπαντα που πρέπει να εφεύρουμε του μέλλοντος τις γραφές. Δεν έχει νόημα να καταφεύγει κανείς στην Ιστορία πια. Αδυνατεί να μας διδάξει όσα συντήρησαν - καλώς και κακώς - το παρελθόν και η μνήμη. Ο Ριχάρδος, ο Μακμπέθ, και πρώτοι απ' όλους ο Άμλετ, ο Οιδίπους ο επί Κολωνώ κι ο Ληρ είναι όλοι νεκροί. Όλοι οι ήλιοι γίνονται πράσινοι στο βασίλεμά τους. Κάθε πολιτική βρίσκει τον "αγύρτη" που θα δικαιώσει η Ιστορία της. 

"Για έναν Μαλβόλιο το βασίλειό μου!"
                                                                 ~
To ψώνιο

Μπήκα στα pull & bear
να χαζέψω, συνάντησα ένα
μπλουζάκι 
ριγέ οριζοντίως 
που παχαίνει
-
άσπρο, κίτρινο,
πορτοκαλί που παχαίνει
κοντομάνικο, καλοκαιρινό
            slimline
σκέφτηκα να το πάρω
θυμήθηκα δυο στίχους
πήρα απ' τη νιότη χρώματα
κι απ' την αγάπη νήμα
-
κοίταξα κάτω
τις κίτρινες κάλτσες μου
τράβηξα έξω
του παντελονιού τις τσέπες
και βγήκα έξω
από το μαγαζί
χωρίς να πάρω το μπλουζάκι
ζητιανεύοντας
με τη φωνή
της Βίκυς Μοσχολιού
σηκώνοντας αλά Σαρλώ
τους ώμους

Thursday, March 31, 2016

Το Πραιτώριο



Στόμα κλειστό περιορίζεται όλο περισσότερο με το χρόνο καμπ- όσο να γίνει σε βράχο κελί κάθε χρόνο απέξω πληθαίνουν οι πολλοί κι οι τεράστιοι θέλουν να πιστέψουν κάτι καταφέρνουν να εγκλωβίσουν - και να σταυρώσουν. Κι αυτό το λένε αγάπη Μα εγώ κλείδωσα την απάτη στα δόντια μου Κρεβάτι από τίμιο ξύλο πάνω στο προσκέφαλο ο εαυτούλης μου σταυρωμένος δυο πόδια σ' ένα παπούτσι να χω να συναλλάζω χιτώνα απείθαρχη διαδικασία πήγαινέλα πήγαινέλα μασώντας ροδοπέταλα όταν σταματώ ανθίζουν της φωνής μου τ' αγκάθια

Thursday, March 24, 2016

Νεφελοκόκκυγας


Υπόψιν παντός
κατά το ήμισυ
ένδεια
φερόμενου
Ένα ποίημα για το θέατρο τέχνης
Παιδιά της Ελλάδος, παιδιά
υπήρξαμε
Και σμηνίτες
Να χάναμε κανα κιλό
- όπως τότε στη βασική εκπαίδευση
Να ελαττώναμε κάπως τη βαρύτητα μας
Να φλερτάραμε με τα έλατα τα ψηλάααα
εκπεπτω
Κότες χαμηλάααα
στο τίμιο χώμαα
μιας ορχή
στρας
Να μη βράζαμε στο ζουμί μας
αυγά μελάτα,
[*εμείς, παιδιά κλωσσόπουλα,
Παιδάκια
Φτερωμένα
(σκηνική οδηγία: στιγμιαίο ενσταντανέ σε ρυθμό τσάμικο
και ανάποδη φιγούρα
φλικ
{φλοκ}
φluck)]
να
πουπου
Λιαζόμασταν
[☆ (σκηνική οδηγία:
ήχος και αστραπή από
απανωτά
φωτογραφικά φλας]
Να γινόμασταν σπερματοζ
ωάρια
ανεξέλεγκτα,
ανελέητα
αμελητέα
της κλάψας
δρεμπαίτες
Να ξανά
γραφαμε
τους
ξέφρενους Όρνιθες
Να μη μέναμε
Αναξιοπαθούντες
κότσυφες και κουρούνες
σε πνύχτες στενωπούς
Και σε υπόγειες παρόδους
Φουλαριστοί να μην προστρέχαμε ντουγρού
στη λεωφόρου του Συγγρού,
ρε φίλε.

Ο συνοριοφύλακας (ή το τζάμι)


Στο λοξό κοίταγμα 
της πραγματικής εικόνας 
μπορεί να μην υπάρχει
το πουλί που κοίταξες
αλλά αυτή ακριβώς
η απουσία μπορεί
να συμπληρώνει την εικόνα.