Monday, September 26, 2016

Μιας και θα χε γενέθλια ο T.S.Eliot σήμερα / άσε, το κούρασες, μεγάλε





Ανικανο ποιητικό
Όσο κι αν 

έτσι φαινεται, 
δεν είναι.

~



Το φράγμα - the fragment
Γιατί να προσπαθούμε
να δημιουργήσουμε
όμορφες, καλοβαλμένες
ποιητικές εικόνες
για να εξηγήσουμε τα αισθήματα
όταν από μόνα τους τα αισθήματα
φτιάχνουν εικόνες
Ποιά μανία για επαλήθευση
κυριεύει τα πράγματα
την ωμή απλοτητα
των δραμάτων
και θέλει να τα κάνει
μεγάλες ιδέες και
στρατευμένη τέχνη
Ο ίδιος βασιλιάς είναι
ζητιάνος τρελός
- καμία πλαστικότητα δεν επεμβαίνει
πέρα από εκείνη των γραμμάτων,
το επονομαζόχειμαζόμενον
μουνί καλλιγραφία -
μόνος του καθένας στέκεται
στον καθρέπτη
κι όσο φλυαρεί
χύνει
κι
ο /καλός/ θεός
χασκογελάει
Fragrance Lament
Υ. Γ. μην αναπνέετε απ' το διάφραγμα.
Σπάστε τις φωνητικές χορδές σας.
Ξεχαρβαλωθείτε.
Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Ανένδοτη σκηνική φλυαρία - ένας μετα/ φλύακας.
Η ίδια η εκφραστικότητά μου
Είναι μια αναίρεση της έκφρασής μου
Κατά βάθος θέλω να πω
"Κόπος ο ποιητής με τ' αδειανά του χείλη
διαρκώς πίσω απ' τη θλίψη του το ανείπωτο"
αλλά τουλάχιστον στα Ελληνικά
με πρόλαβε ο Ελύτης
Κι αυτό δεν είναι ποίημα
Είναι μια επεξήγηση ποιήματος
Και ζούμε σε καιρό παρακμής
που μόνο ήσσονος σημασίας
αχταρμοσυμβολιστικονεορομαντική
παραβατική τέχνη
συντίθεται.
Όλα είναι ένας μετακλοουνισμός
Μια κλω (own) νο ποίηση
Μια παρωδία
Live in your clown
δε θα σωθεί τίποτα
ούτε τα ποιήματά μας
θα γίνουν κατσαρίδες
τώρα που βρήκατε αυτή τη μια
σιγουράκι άλλες εκατό είναι κοντά
- μη μπερδεύετε το φλιτ με τα λάικ.
Ι will show your fear in a handful of dust

LikeShow More Reactions
Comment

Thursday, September 01, 2016

Απλή μετάβαση


Κάποτε θα επιστρέψω
Είμαι η μόνη κληρονόμος
αυτής της αιματότητος

"Χαράξου κάπου με οποιοδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία" - Οδυσσέας Ελύτης
 
 
31.08.16
Ασυμφωνία χαρακτήρων

Αυτό το τελευταίο όνειρο
του καλοκαιριού


Τόσο επιθετικά
τα χειλικά φι και
τα οδοντικά θήτα
του φθινοπώρου
εξακολουθητικά
ρημά
ζωντας
το στιγμιαίο
άηχο κιόλας
κάπα.


(Θερμή παράκληση:
διαβάζετε ψιθυριστά)



01.09.2016
Παραψυχολογία / Φθινοπωρινή συζυγία

Αυτό το πρώτο όνειρο
του φθινοπώρου 


- ακόμα τόσο λίγος - αέρας
μέσα στον ύπνο
σχεδόν
έκανε στέρεο
το πρώτο σχήμα
ώστε να περάσουν
σχεδόν απαρατήρητα
και τα δυο


Έτσι σχηματίστηκε
πρώτη φορά
δίφθογγος -


(Συνιστώ ψυχραιμία
και μην ξεχνάτε: σας αγαπώ)

Sunday, August 28, 2016

Τεντωμένα δάχτυλα



Κι αν γράψω 

"Τεντωμένα δάχτυλα" 

Πόσο ήθελα να σπάσω τα δάχτυλα
Όλες μου τις κλειδώσεις
Εσύ τι καταλαβαίνεις απ'
την προοπτική του πένθους μου
Μες στο χρόνο. 


Γιατί λοιπόν με συμβουλεύεις
πατρικά
Να σμιλέψω τους στίχους μου
Για να βγει το διαμάντι.
Είναι άνθρακας το διαμάντι μου
Κι εσύ θες να στο δώσω στο πιάτο.


Όμως δεν είμαι πρόδρομος
Και δεν είσαι σαλώμη.
Κλώσσα τα αυγά σου λοιπόν.
Κουκούριζε.
Τα περιστέρια δεν λένε έπεα πτερόεντα
(Δεν έχει απαστράπτοντα φτερά
χρυσοποίκιλτες ασπίδες) = δε χρειάζεται
 

Ποντίκια είμαστε
του ουρανού.


 

Monday, July 18, 2016

Καλοκαίρι


Το καλοκαίρι 
χοντρός κορμός μιας γέρικης ελιάς 
όλο κουφάλες 
καθόλου φύλλωμα 
κι ένα βατράχι στη ρίζα

Tuesday, June 28, 2016

Ξημερώματα στην Αθήνα


Ένα new age ποίημα - δοκίμιο.
Έχει κάτι ελιτίστικο όλο αυτό. Αλλά και κατι ελυτίστικο - γι' αυτό και η ανάρτηση αυτή γίνεται στις 05:26 και μ' αρέσει που γίνεται μέσα σε καύσωνα, καλοκαίρι. Ας το δούμε σα μια αισθησιογόνα lecture performance και όχι σαν παραφιλολογία.
"και χιλιάδες ύστερα χρονοι λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα" λέγει ο ποιητής του πολυαγαπημένου μας Μονογράμματος, που τελικά δεν είναι τόσο ελιτίστικα ελυτίστικο γιατί όλοι πια ξέρουμε το Μονόγραμμα αλλά επειδή όλοι το χρησιμοποιούμε για τους λάθος λόγους παραμένει τελικά ελιτίστικο το ελυτικό νοήμά του.
Θα μου πείς ποιός είσαι συ, ρε θαλασσινό τριφύλλι, που έχεις και άποψη για τον Ελύτη και δη για το Μονόγραμμά του.
Δεν ξέρω αν γίνομαι σαφής. Αλλά εγώ αγαπώ και τον Ελύτη της σκιάς που πορεύεται τόσο αξεδιάλυτα με τον Ελύτη του φωτός και σαν το βλέμμα που απομένει να κοιτάζει τελικά το μαύρο απείκασμα του όταν κοιτάξει κανείς κατάματα τον ήλιο, νομίζω ότι έτσι ακριβώς και το Μονόγραμμα είναι μια σύνθεση για την απώλεια και την απουσία του Έρωτα κι όχι ένα ποίημα εξύμνησης απλώς του Έρωτα του ίδιου, του πραγματικού. Πιο κοντά στο ανέφικτο παρά στο εφικτό μιας συνύπαρξης δονείται το Μονόγραμμα λοιπόν.
Ή τελοσπάντων είναι και τα δυό, δηλαδή ένα ποίημα γραμμένο ελιτίστικα με κάθε γιώτα και κάθε ύψιλον σεσημασμένο. Που το υ τι είναι πέρα από δυο ι ανεστραμμένα σα να κοιτάζουν σε κάτοπτρο καθένα τον εαυτό του ή όπως οι μαγνήτες που συνενώνουν στη μάζα του ενός πετάλου τους το αρνητικό και το θετικό.
Και επειδη κυρίως θεωρώ πλάνη να θεωρεί κανείς τον Ελύτη ποιητή του φωτός, σε μια δεύτερη ευκαιρία θα ήθελα πολύ ίσως να εισηγηθώ και κάτι για το φαινόμενο της έκλειψης, της έλλειψης αλλά και της έκθλιψης της Ελυτικής Σελήνης.
Το σεμινάριο δε θα το παρακολουθήσω. Είμαι πολύ επιφυλακτικός. Αλλά θα ήθελα κάποια στιγμή να γράψω κάτι γουστόζικο μα όχι δοκησισοσοφικό και για τον "κήπο με τις αυταπάτες".
Παρακαλώ οποιος μπει στη διαδικασία να με διαβασει να μην κάνει από κατω σχολιο του τύπου: "καλά, τι είχες φαει για βράδυ" γιατί η αλήθεια είναι ότι με ξύπνησε ο γάτος μου ο Ευτύχης που πήδηξε χαρωπά πάνω μου γιατί μονιμως πεινάει

Tuesday, June 14, 2016

Χωρίς τίτλο


Κι όπως όταν αρέσουμε στους λίγους 
δεν αρέσουμε στους πολλούς 
έτσι κι όταν αρέσουμε στους πολλούς 
δεν αρέσουμε στους λίγους

Αχ, ας μπορούσα να υπάρχω 
χωρίς να επικοινωνώ!

Αχ, όταν με ξεχνάς και σε ξεχνώ
- πράγματι υπάρχουμε!

Thursday, June 02, 2016

ΚομπαρσΑλίκη Φλουο Άρια


Πρόσεξα εκείνη τη γυναίκα στη διασταύρωση πώς μάζεψε το σώμα της ακαριαία και το αυτοκίνητο σταμάτησε ενώ καμία σήμανση δεν επέβαλε κανένα στόπ. Οι διαθέσεις ορίζουν την κυκλοφορία, παίζουμε θέατρο σα μυρμήγκια στις πλάκες του πεζοδρόμου, συσπειρωνόμαστε ανήμποροι να διακτινιστούμε σε υπερπέραν, χρειαζόμαστε παραμυθοδραμα για να πούμε ότι είδαμε μια καλούτσικη παράσταση Σαίξπηρ κι ότι είναι μεγάλος σκηνοθέτης ο Προςπερ Γουοτεερ και Γουατέβερμάγιερ μα εγώ δε θέλω αμπιγιέρ στο δωματένιο καμαρινάκι, καλομαθαμε σε θέατρα υπερκόσμιων γαλαξιακών διαστάσεων για να χωρέσουμε δεμένα πισθοστάγκωνα τα εγκλωβισμένα υπερεγώ μας κι αν ακούσουμε ψέλλισμα "στρωτή απανωστράτα" βιώνουμε στο πόνημα της φιλετοπερδικούλας έναν απλοϊκό συνειρμό, κυκλοφοριακή συμφόρηση στο αίμα το ατίθασο που ξεχύνεται γιατί όλοι φοβόμαστε φυσικά και μεταφυσικά το έμμ(on)ικό φράγμα. Το θάνετο ή θα' ναι το γουργούρισμα στην άδεια κοιλιά. Σωθικά που μας πλημμυρίζει το αίμα, εσωτερική Ρινο ρρ Αγία, έκθλιψη ταξινόμησης ενός κλαυσιγέλοιου είδους. Ενός νανόσχημου πλαδαρού πουλιού που μένει να παρωδεί μυρικ αστικά τις διασταυρώσεις των ζωτικών οργάνων με τα φρένα μας.