Φθινόπωρο

Πάει, πέταξε το πουλάκι,
σπάραξε μέσα στο κλουβάκι
κι απ το γλυκό τιτίβισμα
από την κούνια μπελλα
από το πλαστικό κλαρί
πάει, πέταξε το πουλί 

Τώρα απ' το καρφί
κρέμεται άδειο το κλουβί
έχει νεράκι, αυγουλάκι,
έχει μια φλούδα δροσάτο αγγουράκι
Όμως δεν εχει πια πουλί.

Το τσίμπησε μια σφίγγα
στο μάτι του ζερβά
στη μεση του κήπου
στου κήπου το δοξαπατρί
το θάβει

το θάβει το παιδί
φωλίτσα νέα βρήκε
κάτω απ την καρυδιά
το νεκρό πουλί.

Ερμές Κεφαλές

Υποτροπίασαν τα ηλιοτρόπια
Ήρθαν και νύχτες χωρίς ημέρα
Ζώα κολοβά, αλεπούδες.

Αχ! Σε τί όμορφα φιλολογικά συνέδρια
που παρασταθήκαμε.
Διά βοής, όχι με ψήφο της Αθηνάς
αρχίσαμε να μπαίνουμε
στο δάσος της Αθήνας.

Και γίναμε κουκουβάγιες,
σοφά, αποτρόπαια πουλιά.
Ή μήπως κουρούνες
Δεκαοχτούρες;

Γιατί δεν κοιμάσαι;
Είσαι πουλί κι εσύ
ή σκέτο πούτσα;

(Όλο γραφή γραφή κι από περιεχόμενο
κενοτάφιο.
Από φωνή ΜΟΥΝΙ κι από μουνί
ΦΩΝΑΡΑ)

Κοίλον

Έγιναν μορφές ποιητικής τα λόγια μου 

ανοίκειες προς την μορφολογία της ποιητικής μου

Και εξοικειώθηκα το αδύνατο και υποδέχτηκα το ξένο και δεξιώθηκα το ανοίκειο

και του έστρωσα κρεβάτι να κοιμηθεί και τραπέζι να φάει και το φιλοξένησα με σεβασμό πρωτόπειρο που με ξεπερνούσε

Και έγινε σεντόνι και με τύλιξε για να με ζεστάνει και να με αποκαθηλώσει 

Και δεν φοβήθηκα μήτε καν μην κρυώσω 

Και παραδόθηκα Και γύρισα και το πλευρό απ' την άλλη 

Και το μαχαίρι δεν πόνεσε γιατί ήτανε χέρι Και από πρώτο έγινα σώμα του  
δεύτερο και μαζί γίναμε ένα 

Και η νύχτα έχανε το σκοτάδι της και η μέρα έχανε αίμα Και αιμορραγούσε 

Αλλά ο χρόνος δεν τελείωνε γιατί ήμασταν τελικά ο καθένας 

Και αποκαλύφθηκε Και άρχισα να γνέθω τα σπάργανα των ονείρων.

Ασυνανάρτηση

Θέλω να κάνω να γράφω προτάσεις που δε σημαίνουν τίποτα 
Θέλω να ορίζω τη θέση μου στη μέση του πουθενά 
Να μην ερμηνεύονται κατά το δοκούν τα αντικείμενα και οι διαθέσεις μου 
Να μη βρίσκουν κανένα νόημα περαιτέρω τα λόγια, οι πράξεις, 
οι σκέψεις μου να είναι ξερά χόρτα 
Να γίνω μια παρουσία που θα χαθεί, μια φαντασία, ένα φάντασμα που δε θα υπάρξει 
γιατί δεν υπάρχουν φαντάσματα 
Ένα φίλτρο διαθλάσεων υπάρχει υπέρ ή κατά της ανυπαρξίας 
Ένα άκαταμάκατασούκουτουμπέ 

Θέλω να γίνω το σχήμα της πέτρας που δε σου θυμίζει τίποτα 
την παραμικρή μας γνωριμία Ποτέ

Να μείνω η καταχώρηση άγνωστο στο τηλέφωνό σου να μη με ανακαλέσεις ποτέ 
Να νομίζεις ότι είπα μια ασυναρτησία 

Να μην καταλαβαίνεις βλέποντάς με ότι είναι η Σαλαμίνα κι εσύ οι Παξοί 

Να είμαι ο τούρκικος και ο ελληνικός καφές να είμαι φουσκάλα στο φλυτζανάκι από τον τουρκοκύπριο και ελληνοκύπριο καφέ σου

Να είμαι το κομματάκι του βράχου που εστιάζει το μάτι σου περνώντας φευγαλέα με το αυτοκίνητο που είσαι συνοδηγός ενός φίλου σου που τον κάνεις παρέα μόνο για ταξιτζή σου 

Να μη με ξαναπιάσει το μάτι σου να μη με θυμάσαι στην επιστροφή που θα κοιτάς απ' την άλλη ή απ' την ίδια άμα ποτέ στη ζωή σου ξαναπεράσεις 

Να πεις για μένα Σκασίλα μου μικρή και δέκα ποντικοί, όρεξη είχα να δω τη μούρη σου τη φώτο προφιλ και  εξωφύλλού σου 
να μην είμαι οι εναλλακτικές διαδρομές που θα σου προτείνει ο χάρτης για να φτάσεις 

Συμπτωματολογία των βιωμάτων σου η μεθοδολογία της ποιητικής μου 
μια ακατάσχετη φλυαρία για χρονορράγημα.

Πάνυ γε

Και μάλιστα δηλαδή 
Μόνο το σώμα αφήνοντας στο άλλο, 
στο αρνητικό της ρυθμολογίας 
Επανεφεύρεση στις εξι το πρωί του κόσμου 
γιγάντια συνάφεια του πανικού 
Του πάνη- πάνη- πανηγυρισμού 
ολόφρεσκο ταξίδι

Σε τρίτο πρόσωπο

Χθες βράδυ, 
δεν είχαμε προλάβει να πέσουμε καλά καλά: 
"έλα να σε πάρω αγκαλιά να κοιμηθούμε"
ήρθε μια γυναίκα στη δεύτερη κλινική 

"Μη σαλεύεις" είπες "με ξύπνησε...
Γίνε στήλη άλατος σα τη γυναίκα του Λωτ"

Σε άκουσα, έμεινα στη θέση μου

Αύριο το πρωί 
πέταξα τα πρώτα εξανθήματα χλόης.

Το Όχι που σημαίνει Ναι

Αναρωτιέμαι γιατί φοβόμαστε τόσο την άρνηση. Πριν λίγες μέρες στη μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη συνάντησα τα σπάνια ψηφιδωτά του Χριστού της Χώρας των Ζώντων και της Θεοτόκου της Χώρας του Αχωρήτου και δύο αχνές - ή μάλλον ψαχνές - τοιχογραφίες των Αγίων στο διπλανό παρεκκλήσι με τις αγιογραφίες των Εσχάτων. Και κατάλαβα πώς οι άγιοι και πίσω από τις παραστάσεις τους ιχνογραφούνται και κοίταζα τα χνάρια των χαμένων ψηφίδων πώς έχουν αφαιρεθεί. Και είπα μέσα μου ότι ίσως δεν θα έπρεπε να δαιμονοποιούμε τόσο το βάθος, το θάνατο, την καταστροφή και το σκοτάδι, την άλλη όψη ή και κόψη αν προτιμάτε της αποκάλυψης του φωτός. Και μάλλον έχει έρθει η ώρα είπα και το Χριστό ακόμα που σήμερα περισσότερο από ποτέ καλείται να σώσει όχι μόνο τον Αδάμ αλλά και την Εύα να τον εφεύρουμε από την αρχή.

Στη μέση του δρόμου

Άπραγος
ανειδίκευτος
Ανικανοποιητής
μπροστά του
Ένα αλωνάκι λέξεις
ξαπλωμένες στο βλέμμα του
"Ως εκεί που χαράζει κι ως όπου βυθά"
Απέξω νεράκι μαθημένη έχει την πηγή
όμως αρπαχτικά πουλιά τα σπουργίτια των πόλεων, είν' η αλήθεια
Κι υψώνονται ανορθόδοξα τα περυστέρια
Μέσα στο κάτω κεφάλι του

«Όλο πιο γλυφό νερό το γλυφομούνι σου, αγαπημένη μου, στάζει
με μεθας και
ανδρόγυνες φαντάζομαι πολιορκητικές μηχανές
ξεθεμελιώνουμε την άσφαλτο σάρκα
δε σε χορταίνω
Σκοτώνουμε και ξαναζούμε το προπατορικό τους αμάρτημα
Αχ κι εκείνοι, ψυχή μου, μας καμαρώνουνε»

Η εκφορά

                                                                Marlene Dumas, Le Missionnaire

Όταν πεθάνω και με κάψετε
όταν πεθάνω και με κλάψετε
μην με κλάψετε
θα με λασπώσουν τα δάκρυα τα καυτά
και μπορεί αν ξαναζήσω
να ξαναγίνω μια φρατζόλα αχνιστό ψωμάκι
όταν πεθάνω μη βάλετε τη στάχτη σε τεφροδόχο
δε με λέγανε Ορέστη
δεν είμαι ήρωας
δεν είμαι άγιος
όταν πεθάνω σε κλεψύδρα
κλείστε με αεροστεγώς
να μη σας πιάνει μπόχα
όταν πηγαινοέρχομαι 
στα τυχερά παιχνίδια.

Οι δευτερεύουσες προτάσεις δεν ανήκουν στην ποίηση

Τα μικρά σου ποιήματα 
ή Τα μικρά σου βήματα;- σκέφτομαι 
που αρχίζουν και τελειώνουν με μια παρενδυσία:

π.χ "Πήρα ένα κομμάτι σελοφάν
μεμβράνη 
τύλιξα την κοιλιά μου
να την καλύψω να την σφίξω
αυτό δεν κάνουν όταν περισσεύει το φαγητό;
άρχισα να τρέχω στο διάδρομο
στους άνδρες δεν επιτρέπεται κορσές"

Μέσα στην φαινομενική τους αδράνεια
τίποτα δε συμβαίνει
κι όλα αλλάζουν τόσο φυσικά
το ταλέντο είναι η πράξη που δεν καταλαβαίνεις
οι μεγάλοι ηθοποιοί το χουν αυτό
όπως κι η απελπισία
όπως κι αυτά που λέμε χωρίς να λέγονται
εσύ τα επεξηγείς όλα

Η ποίηση είναι ο λόγος που σημαίνει
το μόνο που έχει νόημα είναι η αφαίρεση
η δήλωση δεν είναι πράξη
η θεωρία δεν είναι δράση
η απεύθυνση δεν είναι συγκέντρωση
το τύλιγμα δεν είναι διαμαρτυρία
η σιωπή δεν είναι φωνή. 

Φώτο του Μενέλαου Σιάφακα από την παράσταση Ωδές στον Πρίγκιπα

Οι σπαρτοί

'Υστερα η λήθη

χελώνα, όχι λεχώνα πια

ήρθε, απίθωσε τα αυγά

μέσα στην άμμο

στη χόβολη γέννησε τις εικόνες

κι όλοι έψαχναν το φίδι

που γκάστρωνε την οδύνη της. 

Φώτο του Μενέλαου Σιάφακα από την παράσταση Ωδές στον Πρίγκιπα

Μικρές λέξεις ΧΙ - Διάκριση

Όταν ξημερώνει, χαράζει

Όταν βραδιάζει, χαράζεται

Μικρές εικόνες ΧΙΧ - Βρέχει

Τα ακροκέραμα 

παρεμποδίζουν το φευγαλέo νερό μέσα μας 

καθιερώνουν την ανοικειότητα 

στο νεοκλασικισμό μας

Τα πρώτα χρόνια

Τα πρώτα μου χρόνια τα’ ζησα, όπως όλοι, χωρίς να τα θυμάμαι. Θυμάμαι τον εαυτό μου, όπως όλοι, τότε που άρχισε να υπάρχει χρόνος. Ο χρόνος είναι μια μαθηματική εξάσκηση. Εθίζεσαι στη συνείδηση. Εγώ θα ήθελα να κερδίσω τον χρόνο που δεν θυμάται. Τον ασυνείδητο. Τα πρώτα πρώτα χρόνια μου θα θελα κάποτε να τα ξαναζήσω. Ό,τι άλλο έχει μέσα του κόπο και προσφυγή στην ανάμνηση. Γι' αυτό θα έχει πάντα μια σκιά. Κι εγώ θέλω πίσω την αφροσύνη.

Pier Paolo Pasolini - Πέμπτη Ωδή στο Ninetto

Ο άνεμος ούρλιαζε στην Piazza Cinquecento

- δεν υπήρχε ίχνος βρωμιάς.

Οδηγούσα μόνος μου στους έρημους δρόμους γύρω στις δύο η ώρα το πρωί.

Στο μικρό πάρκο είχαν ξεμείνει δυο τρία τελευταία αγόρια

Δε θα 'λεγες παιδιά απ' τη Ρώμη, ούτε κι από την επαρχία, η ταρίφα

έπιανε χίλιες λίρες. Τα πρόσωπα τους τραχιά, αλλά δεν είχαν τ' αρχίδια.

Σταμάτησα τ' αυτοκίνητο και φώναξα σ' έναν

Ήταν ένας μικρός φασίστας, παραδομένος στην απελπισία, και θέλησα

να αγγίξω την απελπισμένη του καρδιά.

Αλλά μέσα στο σκοτάδι μπορούσα να τον κοιτάζω μέσα στα μάτια.

Ήρθες με τ' αμάξι σου κι έκανες το κέφι σου, Πάολο.

Το έκφυλο αγόρι είναι εδώ, δίπλα σου. Αυτό είναι ο άλλος σου εαυτός.

Φτήνα κλεμμένα μπιχλιμπίδια κρέμονται από το τζάμι του αυτοκινήτου.

Τώρα θα φύγεις. 

Αλλά πού θα πας; Αυτός θα' ναι πάντα εκεί.

(Απόδοση από τα Αγγλικά: Αντώνης Γκρίτσης)

Ωδές στον Πρίγκιπα

Ο πρώτος στίχος των Ωδών είναι: Η θέση σου είναι στην Αθήνα, Πρίγκιπα

Η performance «Ωδές στον πρίγκιπα» βασίζεται στην ομώνυμη ποιητική συλλογή του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου (Εκδόσεις Ύψιλον, 1981) και είναι μια ελεγεία για την απώλεια (ή το ανέφικτο) του έρωτα. Μαζί, και μια ελεγεία –άλλα κι ένα ξόρκι- για τη μελαγχολία των ημερών, για την πόλη της Αθήνας, για ό,τι μας αφορά.

Οι «ωδές» πραγματεύονται όψεις της ερωτικής επιθυμίας: τα όρια ανάμεσα στην επιθυμία, τη φαντασίωση, τη ματαίωση, τη λαχτάρα και την ανάμνηση.  

Η παράσταση φιλοδοξεί να στήσει ένα πρόσκαιρο ζωντανό μνημείο για τους χαμένους ή τους ξανακερδισμένους έρωτες της ζωής μας, αποτίνοντας φόρο τιμής σ’ έναν από τους πλέον ερωτικούς ποιητές της νιότης μας, τον Νίκο Αλέξη Ασλάνογλου.

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ: Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ

Συνειρμική διαδοχή εικόνων: Ο μπασκετμπολίστας | Ο Αρθούρος Ρεμπώ | Ο Άμλετ | Τα σκυλιά του Πρίγκιπα | Ο προμηθευτής της ζάχαρης | Ο Αη Γιώργης καβαλάρης | Ο ξυλοπόδαρος | Ο τοπογράφος | Ο Μάικλ Τζάκσον | Ωδή στον Νινέτο Ντάβολι του Πιερ Πάολο Παζολίνι | Ο διορισμένος πρίγκιπας 

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ: ΟΙ ΩΔΕΣ

Απαγγελία των 16 ωδών στο μικρόφωνο: Στους κήπους της έπαυλης | Ω, διορισμένε πρίγκιπα, πόσο σε νιώθω | Πρίγκιπα, η μέρα αργοσβήνει | Δυο χρόνια τριγυρνούσες μόνος | Κι αυτό, για να υμνήσω | Ανέραστος Σεπτέμβρης | Τίποτα δε μου ανήκει | Γι’ αυτούς | Δελφίνια | Το πλάσμα | Ο χωρισμός | Προσευχή | Πένθιμο τραγούδι | Περαία | Ο κατάδικος | Το παλιό σου κρασί

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: ΕΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕΣ

Ο τελευταίος στίχος των Ωδών είναι: αν όλ’ αυτά ξάφνου γίνουν μια πένθιμη λάμψη.

Παίζουν: Αντώνης Γκρίτσης, Λήδα Δάλλα, Αθανάσιος Κουβούσης, Αλέξια Σαραντοπούλου, Κώστας Τζημούλης, Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Σκηνοθεσία: Βασίλης Νούλας

Σκηνικά- Κοστούμια: Nova Melancholia

Βοηθός σκηνοθέτη: Ελισάβετ Ξανθοπούλου

Κάθε βράδυ συμμετέχουν φίλοι μας στην απαγγελία των ποιημάτων.

Από 19 Οκτωβρίου έως 11 Νοεμβρίου 2014.

Κυριακή – Δευτέρα – Τρίτη, στις 9:30 το βράδυ.

Είσοδος ελεύθερη με προαιρετική οικονομική συνεισφορά.

Διάρκεια: 75 λεπτά.

Τηλέφωνο κρατήσεων: 6972.730557

www.novamelancholia.gr

Δοκίμιο ποίησης για ένα θέατρο δωματίου

Σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις

Κι ύστερα λέω τι θ' απογίνει με τις λέξεις σου 

κι αναρωτιέμαι γιατί ψάχνω να βρω τη φωνή σου 

και βάζω το πρόσωπό σου στο κεφάλι μου 

ματαιόδοξη πρακτική το εκμαγείο 

γεννά ατέλειωτα υποκριτικής ερωτήματα 

κι ατέλειωτες ώρες αισθητικών προβληματισμών μετά

και μόνο κριτήριο η διαρκής αποτίμηση του ρηξικέλευθου 

μοιράζει εγκεφαλική εκζήτηση και εύκολο θάνατο παντού 

πουθενά πλέον ζωντανή συγκίνηση δεν υπάρχει

γίνομαι άλλος ή σε φέρνω στα μέτρα μου; 

Είσαι μια επικλητική 

/ή επιπληκτική;/

προσφώνηση ή ένα δυνητικό εάν 

μια μυσταγωγική συνθήκη 

όπου εσύ έστω βασιλιάς κι εγώ τρελός για σένα 

αυτό που δεν μπορώ να ορίσω περισσότερο 

και πρέπει να εφεύρω μια έγκριτη δραματουργική συνθήκη 

για να ισχύσουν όλα για όλα

κανένας δε θα καταλάβει 

θα βρει πρόχειρη και έκρυθμη τη ρυθμολογία 

με βγάζει ψεύτη και μου επιβάλλει μια απεύθυνση, μια προβολή, 

είναι υπερφλύαρος ο ναρκισσισμός μου 

ενώ μαζί σιωπή αμνού και ιχθύος τηρώ 

όταν στα σπίτια κλείνουν τα φώτα το βράδυ 

και πέφτουν και κοιμούνται λίγο οι άνθρωποι 

από τον αιώνιο ύπνο 

όλοι ωραίες κοιμωμένες 

χωρίς πρίγκιπα άνθρωποι 
χωρίς θεό

όμως κάποιος είναι εκεί πέρα 

έρχεται από την υγρασία 

πήρε μορφή 

βρέθηκε 

σε σήψη 

βρέθηκε κι έρχεται εκεί

που

η μοναξιά της σήψης βασιλεύει 

δεν πρέπει να γράφω ποιήματα 

δεν είμαι ικανός είμαι ανίκανος να παράγω πρωτογενή λόγο 

ικανότατος να καταγράφω εμπεριστατωμένες φιλολογικές μελέτες 

με πότε πότε εξάρσεις συντεταγμένες αχαροποιητικά

βάζω τάξη εδώ κι εκεί στον κόσμο

μα ως εδώ φτάνω το χρέος

φερέφωνο 

όχι καλλιτέχνης 

μίμος της φωνής 

θα ήθελα να είμαι αυτό που προσπάθησα να γίνω και δεν έγινα 

θα αποτύχω αφού αποτυγχάνω ήδη, 

είναι βέβαιο αυτό 

δεν αλλάζει ποτέ 

σε αυτό τον εγκλωβισμό 

σε ένα κόλουρο σχήμα 

δε με ακούμε 

δηλαδή δε με ακούτε ούτε εσείς ούτε 

εγώ εσύ αυτός εμείς εσείς αυτοί 

δε με ακού 

με ακούς 

με ακούς 

συνεκφώνηση: 

μεα κους 

μεα κους 

μεα κους κους κους 

κουτσομπολιό της πόλης, 

αστικός μύθος, 

μακάβριο εύρημα στους αγίους Αναργύρους 

στους αγ 

ΙΟΥ 

ς στους αγ 

ΙΟΥ 

ς στους αγ 

ΙΟΥ 

ς 

η σειρήνα του ασθενοφόρου 

ένα ηχοποιητικό σήμα 

τάφος σημαίνει σήμα
εξωτερικότητα, επιδειξιομανία
αρχιτεκτονική του αποχρώντος λόγου

αυτά δεν είναι σοβαρά στιχάκια

θα τα ριμοτομήσω 

να μας τα πει καλύτερα ένας πραγματικός ποιητής,
ένας αρχιτέκτονας του λόγου 

ευθύς και άμεσος 
να τα λέει τσεκουράτα 
να πετσοκόβει ο πανδαμάτωρ,

σα να ήταν ο αληθινός και μονογενής υιός και λόγος 

κοιμήσου εσύ, κάθησε στο σκοτάδι σου και κοιμήσου 

κοιμήσου στα σεντόνια και σφίξου 

σφίξου στα σεντόνια μην κατουρηθείς 

έλεγξε επιτέλους τους σφιγκτήρες σου

κι απόψε πέθανε στους κήπους της έπαυλης
θρονιάσου στην αίθουσα

όσο προλαβαίνεις τίποτα να μην 

πάρουν χαμπάρι.

Ντουμπλ Φας

Καμία αναφορά ακαθόριστα στο χρόνο και στον τόπο ζούμε κι είναι αυτό ένα χαρούμενο παιχνίδι ανυπαρξίας που θα μας αιφνιδίαζε αν ήταν αλλιώς. Αλλιώς είναι. Έχουμε ορίσει με σαφήνεια όλες τις συντεταγμένες του αναπόδραστου και όλες οι στιγμές και οι τόποι έχουν γίνει φυλακή μας. Ακόμα κι αν σπάσω ένα μοιρογνωμόνιο ξέρω με ακρίβεια του κλάσματος της Σπασμένης του Μοίρας πού βρίσκομαι. Ναι, μπορεί όλα αυτά να είναι μια ταυτολογία. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι απλώς τραγελαφική.

Τα αυτοκινητάκια μου

Το νόημα μιας πράξης 

βυθισμένης στην αδράνεια, 

βουλιαγμένης, καταποντισμένης 

απύθμενα 

είναι αυτή η στάση των αγγέλων 

στην άκρη στο μπαλκόνι 

δεν ακούνε τίποτα 

βλέπουν τον δρόμο μισοάδειο 

και δεν πέφτουν 

δεν είναι ελεύθεροι 

είναι μπροστά μου 

αλλά δεν φαίνονται 

αμφιταλαντεύονται 

μετεωρίζονται 

αφανίζονται 

παραμένουν 

πρόγονοι της θεάρεστης συνέχειας 

και του προκαθορισμού τους 

διχάζονται

πιστοί και υπάκουοι 

σιωπηλοί και σιγανοί 

αθόρυβοι και αόρατοι 

θεατές ορατών τε και μη ακροαμάτων 

όσο κάθομαι εδώ αδρανής 

και πιστεύω ότι έχω παρέα 

και δεν ακούω τίποτα 

και υπάρχουν. 

Οι δρόμοι άδειοι μου είναι αρκετό. 

Κι ο χρόνος ο άδειος πολύτιμος.

Κατούρα να φύγουμε / Νεροποντή

Και στην ουσία έτσι κυλάει η ζωή με την ίδια αδιαφορία που κυλούσε πάντα σαν να μην έχει συμβεί τίποτα αναίμακτα λες κι όλα έχουν αλλάξει η λήθη ξεχνά τις πληγές αλλά ο πόλεμος ακόμα δεν νικήθηκε ας συνεχίσουμε στις απώλειες όσο δε γενάται θέμα είναι η μόνη σιγουριά εφόσον έχουμε κουράγιο και κάνουμε υπομονή όσο κι αν τελειώνουμε θα συντηρούμαστε καλά συντηρητικά κι αυτό φτάνει χρόνος είναι το περιθώριο μέσα στο οποίο επιβιώνουμε δεν είναι παραπάνω εμείς το κοστολογήσαμε και διογκώσαμε το φόβο του θανάτου απέναντί του και σπουδαιολογήσαμε τα πράγματα στις διαθλάσεις της αυταπάτης μας αλλά τα πράγματα μπορεί να γίνουν πολύ χειρότερα και προς στιγμήν σημασία έχει ότι είμαστε έτσι κι αφού είμαστε καλά ακόμα σημασία αυτό έχει κι ας αδιαφορήσουμε ας πάρουμε φόρα για το αδιάφορο εξάλλου καμία αλλαγή δε γίνεται στο φτερό. 

Κάθομαι και γράφω ολόκληρο κατεβατό γιατί είμαι ανεπαρκέστατος στο να προτείνω και κάποια λύση τι κάθεστε κι ακούτε ανακυκλώνω το ίδιο και το ίδιο νερό εξάτμιση σύννεφο βροχή καταρρακτώδης βροχή και δώστου πάλι πίνω και κατουράω κατουράω και πίνω κυνηγάω την ουρά μου γιατί μ' αρέσει να αυτοκαταστρέφομαι κάτι βρίσκω μέσα σε αυτό συνεχίστε δεν έχουμε άλλα περιθώρια επιλογής, λοιπόν στην τύχη κι όπου βαρέσεις κι όπου σε βρει κι όπου βρεις κι όπου βρεθούμε αρκεί να πετύχουμε, να συντύχουμε ο ένας τον άλλο στο τρίστρατο ανθρώπινα σαν άνθρωποι κράτα την ετοιμότητα αυτή του ανθρώπου κράτα αυτή τη μοναδικότητα κράτα αυτή είναι η καβάτζα κάτω απ' τον ήλιο που έγινε βροχή που σου γυρίζει τα μυαλά και σε τρομάζει δεν πας καλά που αηδιάζεις με την κουφόβραση και πνίγεσαι στην υγρασία των 73 εκατοστιαίων μονάδων και κοιμάσαι μια ώρα για να ξανακοιμηθείς άλλες δυο και να ξυπνήσεις σε πέντε, έφαγα πολύ πεπόνι. 

Κι από την αρχή το όνειρο, από την αρχή αυτή η αυτοματική διαδικασία που νομίζεις ότι ταξιδεύεις και κατακτάς αρκεί να είσαι σε κίνηση και να μην είσαι ηττοπαθής. Μίλα μιλα μίλα αυτό μπορείς, αυτό θα γίνει. Στάσου όρθιος και συνέχισε με όλους τους πόνους και την θλίψη στην καρδιά σου, είναι μια εξομολόγηση, κανείς δε θα τη διαβάσει, όλοι για τους ίδιους λόγους με εσένα σε έχουν από τις τρεις κιόλας πρώτες αράδες βαρεθεί και επαναλαμβάνεσαι εσύ νομίζεις σαν το κύμα κι εκείνοι με τη σιγουριά ότι έχεις τρελαθεί αλλά όχι κι εντελώς ακόμα για να τους προκαλέσεις θλίψη μη βερμπαλίζεις μη σουρεαλίζεις μην υπερβατίζεις μη βάζεις πνεύματα κι οξείες  μην παίζεις βέκια μην παρατονίζεις μην κρίνεις θα κριθείς και θες, αγοράκι μου, κι άλλη ψυχανάλυση.

Μη γίνεσαι, να γεννιέσαι. Δεν είσαι κύμα είσαι όπου σε πάει το κύμα, βαθιά ψυχαναγκαστικό τυπάκι, καρχαρία, κροκόδειλε. Με τους αλήτες τους αλήτες που γυρνάς, σαν την Ελλάδα μια ζωή με τυραννάς, καλά τραγούδα... χωρίς φωνή, παίξε χωρίς ταλέντο ποιός έχει ταλέντο η ζωή δε θέλει ταλέντο εξυπνάδα θέλει Ιλιάδα θέλει να είναι πόλεμος, μάχη, διεκδίκηση δεν είναι Οδύσσεια και επανάκαμψη, επιστροφή η ζωή αντικειμενικό προορισμό δεν έχει η αλήθεια το ταξίδι δεν το κάνεις για τους μνηστήρες δεν το κάνεις για τον Τηλέμαχο για την Πηνελόπη θες να βιάσεις τον ακαταμάχητο γιο σου κι η γυναίκα σου ήτανε η πιο απίθανη ξεκωλιάρα άρα κάνεις στην ουσία για σενα μια τρύπα στο νερό. Το ταξίδι το κάνεις για το άλλογω που θα εξυπηρετήσει τους άλλους Αχαιούς,  το κάνεις για άλλους χίλιους δύο λόγους, για να ανακουφίσεις το άλγος του άλλου το κάνεις, παστίλιες για τον πονο του άλλου, δεν είναι πράξη εγωισμού η χειραφέτηση είναι αλτρουισμός, ανθρωπίλα, ηρωισμός, δικαιοσύνη και ξερατό και απύθμενη ναυτία κι απέραντος εμετός στο γαλάζιο.