Sunday, January 18, 2009

Εμού του ιδίου


Δεν ξέρω με τί να με παρομοιάσω, πόσους ρόλους έπαιξα σήμερα -αλήθεια, έχετε ποτέ αναρωτηθεί τους ρόλους που παίζουμε κάθε μέρα που περνάει, με μεγάλη ή μικρή επιτυχία, δεν έχει σημασία αυτό. Ένας αυτοσχεδιασμός είναι πάντα αυτοσχεδιασμός, αυτό σημαίνει εξ ορισμού δεν θα χει ποτέ εκατό τοις εκατό επιτυχία. Τα λέω, μη νομίζεις, για να τ' ακούω πιό πολύ εγώ...

Περπατάμε στο δρόμο, φερ' ειπείν. Ώσπου να φτάσουμε από το Σύνταγμα στην πλατεία Ομονοίας έχουμε αλλάξει δεν ξέρω πόσες διαθέσεις, έχουμε βάλει τα δυνατά μας για πόσες μέσα μας φωνές, έχουμε κλάψει και γελάσει μέσα κιόλας στο ίδιο λεπτό τόσες και τόσες φορές κι όλα αυτά έχουν ζωγραφιστεί σε έναν αλάνθαστο καθρέπτη που πάντοτε μπροστά μας προσωπίδα επικρέμαται κι ωστόσο ελάχιστες φορές μπροστά στα μάτια μας την βλέπουμε να αιωρείται. Είναι τα μάτια μας, δε γίνεται να τα δούμε. Δεν είναι η προσαρμογή στο ορατό, είναι η αντίσταση στο υπ- άρχον. Τουτέστιν το άρχον.

Απόδειξη: Κοιτάζω τον ουρανό, έχει συννεφιά απόψε, ωστόσο ο καθρέπτης είναι ο μόνος που δείχνει την αλήθεια κατάφατσα, επομένως ο ουρανός είναι μα την πίστη μου ανέφελος απόψε. Κι ας μην είναι μπροστά μου ο καθρέπτης εκκρεμής. Εκεί μέσα, στον αόρατο καθρέπτη, ο μέγας Αντώνιος κάποιες αδιόρατες στιγμές συναντάει τον μικρό Αντώνη. Ουρανός με ξαστεριά. Χωρίς να δίνει λύσεις στα ερωτηματικά, απλά με τη βαθιά κατανόηση του ζωγράφου στην αλήθεια.

Είναι σάπιο το μήλο, το κάνεις σάπιο. Είναι κόκκινο το μήλο, το βάφεις σφριγηλό. Το ευτύχημα είναι πως κάτι τέτοιες στιγμές επ' ουδενί στο συγκεκριμένο μήλο δε χωράει κανένα σκουλίκι.

{Αλήθεια, πώς παίζεται ένας τρελός του Σαίξπηρ;}

15 comments:

7Demons said...

Καταρχήν ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΉ ΣΟΥ!!!

Το Θέατρο ως Τέχνη πάντα κινούσε κάποιες υποψίες μας-σεβαστή τέχνη μεν,αλλά.....όταν όλοι όπως πολύ γλαφυρά και εύστοχα παρουσιάζεις,είμαστε πρωταγωνιστές στα δικά μας αέναα έργα και επιπλέον ρόλοι στα έργα άλλων,ποιά η χρησιμότητά του?
Ρητορικό το ερώτημα.
Για εμάς το Θέατρο είναι το εικονοστάσι-αναφορά για τους επόμενους(και τους προηγούμενους) ρόλους μας,άρα Τέχνη που απεργάζεται τα δικά μας σημάδια μέσα στη Ζωή.

BLUEPRINTS said...

πάντα να συναντά ο μέγας τον μικρό Αντώνη και να μην έχουν θέση σκουλίκια στα όμορφα μήλα του, πολύχρονος

tovene592 said...

κι όσο μπορεί ανέφελος να μείνει.
και τα μάτια τι κι αν δεν μπορείς να τα δεις; ξέρεις ότι όλη η αλήθεια σου είναι εκεί. εκεί παίζεται ο τρελός του σαιξπηρ.σε αυτούς τους δυο καθρέφτες μας.
χρόνια πολλά ετεροχρονισμένα! κρατάει σαράντα μέρες λένε

diVa said...

Ένας τρελός του Σαίξπηρ παίζεται με επίγνωση ..σοβαρότητας. Θα ξέρεις εσύ.
Τα υπόλοιπα που γράφεις, είναι αυτοσυντήρηση..δεν είναι κακό..ώθηση είναι..πρέπει να είναι

quartier libre said...

@ εκ του φυσικού :

κοριτσάκι ήμουνα, κι έφεραν οι γονείς μπογιατζή, να βάψει το σπίτι μας.
πολύ καλός ο τεχνίτης, αλλά... της παλιάς σχολής!
"το δωμάτιο του παιδιού (εμού της ιδίας), λέει η μάνα μου, να το βάψετε χρώμα σάπιο μήλο".
κι ο κυρ Γιάννης απορημένος και ολίγον οργισμένος :
"ΠΟΣΟ σάπιο θέλετε να είναι το μήλο;! Λίγο σάπιο, πολύ σάπιο, πέστε μου να καταλάβω !"

άσχετον,
μα το θυμήθηκα απόψε, με τα μήλα σου :)

maya said...

εξαιρετικό:
Κοιτάζω τον ουρανό, έχει συννεφιά απόψε, ωστόσο ο καθρέπτης είναι ο μόνος που δείχνει την αλήθεια κατάφατσα, επομένως ο ουρανός είναι μα την πίστη μου ανέφελος απόψε. Κι ας μην είναι μπροστά μου ο καθρέπτης εκκρεμής.

δεν παίζεται ο τρελλός .
εξελίσσεται ...

keep going!

καλημέρα
χχχχχχχχχχχχχχ

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said...

Εγώ ξέρω μόνο την ....τρελή των blogs, που φέτος ξέχασε τον Αντώνη...

Αντώνη μου, πάντα κατάφατσα να βλέπεις τον καθρέπτη με τις δικές σου τις αλήθειες, πάντα ανέφελος να είναι ο ουρανός σου και κράτησε από το χέρι το μικρό σου Αντώνη για να του ζωγραφίζεις τα αληθινά με τις ομορφιές της ψυχής σου.
ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ, ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ, ΥΓΙΗΣ, ΕΡΩΤΙΚΟΣ!!!

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

PAVLOS said...

Χρόνια Πολλά και πάντα με χαρά να είναι η ζωή σου Αντώνη μου!!!

Πάντα το ποτήρι το ρημάδι μισογεμάτο μπορούμε να το βλέπουμε?

mahler76 said...

δεν έχεις άδικο γιαυτό που λές για τους καθημερινούς μας ρόλους.
όσο για τον Σαίξπηρ και τον τρελό του, θα΄ήθελα κάτι πιο υπαινικτικό και λιγότερο "σωματικό".

ceralex said...

Χρόνια σου πολλά... καν τα όσα θέλεις εσύ. Μα καλά να είναι. Μήλα γινωμένα. Μήλα δαγκωμένα.

Μίλα μου για μήλα και για ουρανούς.
Το κόκκινο μοιράζεται σε ρόλους μα μένει πάντα κόκκινο.

Να είσαι καλά

Απόστολος Σαμπαζιώτης said...

χρόνια πολλά κι από μένα, ετεροχρονισμένα..
όντως δεν μπορούμε να αντικρύσουμε εύκολα το "είδωλό" μας, ειδικά όταν εναλλάσσονται οι ρόλοι, οι φωνές μας, κοκ.. το πρώτο βήμα ωστόσο δεν είναι να το συνειδητοποιήσουμε; :)
καλώς σε βρήκα!

Αλεξάνδρα said...

Χρόνια πολλά και καλά κι από μένα που ήρθα με χρονοκαθυστέρηση...

Με έστειλες!

Κάτι τέτοιο σκεφτόμουν σήμερα! Πόσους ρόλους και διαθέσεις αλλάζουμε, πόσο σύντομα....

Πόσο χάρηκα που διασταυρώθηκαν οι σκέψεις μας...

Για τον τρελό μόνο δεν έχω απάντηση. Νομίζω πως οι τρελοί τολμούν να είναι οι .... εαυτοί τους...

Καλό απόγευμα

WanteD said...

Η ανθρώπινη ιστορία ξεκίνησε με "ένα μήλο που πρόσφερε η Εύα στον Αδάμ και θα τελειώσει με μια μηλόπιτα που θα προσφέρει ο Αδάμ στην Εύα.."
μόνο που το συγκεκριμένο χωρούσε και σκουλίκια..

αυτός ο τρελός του Σαίξπηρ της κυρίας Ξανθάκη;
(τρελός είσαι; )
(:P)

quartier libre said...

@ έγραψα :)

christina said...

ένας αυτοχεδιασμός είναι απόδειξη ότι εκεί μέσα στον αόρατο καθρέφτη μπορούμε να συναντήσουμε όλα τα συναισθήματα...