Sunday, January 11, 2009

Σειρήνες


Να είσαι ειλικρινής και να πεις κάτι για μένα. Υπάρχει κάτι αδιόρατα σαφές στην ατμόσφαιρα. Σταγονίδια κυκλοθυμίας. Έλα, πες κάτι για μένα. Θες πάλι να μιλήσω για σενα. Χάιδεψε. Χαστούκισε. Πες πες με κατάφερες, σου λέω. Πάρε δώσε, τί θες, εμένα για σένανε λες, θα σου κλείσω τα μάτια, θα βάλω μιά άλλη συνθήκη να σε φανταστώ εδώ τώρα μα κάπως άλλοτε κι αλλιώς, έχω ανάγκη το ταξίδι γιατί έχεις ανάγκη εσύ το ταξίδι, με πας και με φέρνεις εκεί που έρχεσαι και πηγαίνεις, εγώ δεν ταξίδεψα ποτέ, δεν είδα τα πολλά κι ο νους μου δεν κατεβάζει, είμαι κλεισμένος χρόνια πολλά σε ένα δωμάτιο, χαραμάδα δεν περισσεύει καμιά και θες να μιλήσω για σένα εγώ αταξίδευτος κι αποκλεισμένος. Αυτό που είμαι αποκλεισμένος λες με κάνει ταξιδιάρη, έτσι θα γίνεις ταξιδιάρης κι εσύ, το πιστεύεις, φλυαρώ σωπαίνεις, φλυαρείς σωπαίνω, φλυαρούμε και σωπαίνουμε ταυτόχρονα κι οι δυό, κανένας δε θα νικήσει, να το μόνο ταξίδι που πάω κι έρχομαι κι εσύ μαρτύριο και προορισμός κι αν μιλήσω για σένα εσύ είναι για μένα που μιλάς, σε σώμα έχουν κλειστεί όλες οι φωνές, κι οι δικές σου φωνές χώρεσαν εδώ μέσα, δεν μπορούν να φωνάξουν, μουγγανίζω για να νιώθω έστω μουγγός, νιώθω κουτσός, νιώθω κουφός, κουλός και όλα τ' άλλα, με γλώσσα κοφτή ξυρισμένος άτσαλα στο κεφάλι, πώς κουρευεις τα φαντάρια σα γίδια για να ξεμπερδεύεις, η αφή δεν πιάνει τίποτα, και σόμπα να πιάσει κάστανο δεν καταλαβαίνει από την πυρά, κι η γεύση δε γεύεται, μόνο μιλάει μιλάει μιλάει, κυλά από τη γλώσσα βαθιά κάτι καμμένο σα μέλι, έχει μαλλιάσει να κυλά, ό,τι λέει είναι μια μαλακία μελάτη, η μύτη μυρίζει καυτά τ' απαυτά, έγινα σκύλα, τα αυτιά δικά μου είναι αυτά, πεσμένα άχρηστα, πιστά, σπάω ξυλάκια μέσα στα τύμπανα, ακούω ασύλληπτες τυμπανοκρουσίες στο λαβύρινθο των αυτιών μου, δεν θέλω ν' ακούω άλλο πιά, έχεις κλείσει μέχρι κι εσύ τα αυτιά σου για να αντέξεις, είναι όλα τόσο συρριστικά, δε βλέπω είναι κλειστή σου λέω η πόρτα, δε βλέπεις λες γιατί μου 'χουνε δέσει τα μάτια

12 comments:

tovene592 said...

και τα δικά μου οχτάρια ταυτίστηκαν με αυτές τις λέξεις. σαν να ακούω τις σειρήνες και χωρίς να δεθώ στο κατάρτι. χωρίς κερί στο αυτί. και προσπαθώ να δω πίσω από τις χαραμάδες. όσο μπορώ

7Demons said...

Μας άγχωσες γαμώτο.

(λες και δεν μας έφτανε η ταραχή που μας σέρβιρε όμορφα-όμορφα ο αποπάνω...)

Έλα,για να ανεβαίνουμε λίγο όλοι μαζί!
Άντε μπράβο!

quartier libre said...

@
εκ βαθέων.

καλή βδομάδα !

ΠΡΩΤΟΠΛΑΣΤΗ... said...

Ζωες κλεισμενες, σφαλισμενες, σιαμαιες ψυχες, ενα σωμα, δυο φωνες, καμια δεν θα επικρατησει...
Κι ας παλευουν να πνιξουν στη σιωπη η μια την αλλη...

Freedula said...

Χρόνια πολλά. Να είσαι γερός κι ευτυχισμένος!

marilia said...

Εγώ πέρασα για ευχές! Χρόνια σου πολλά, γλυκά, ευτυχισμένα, δημιουργικά, πάντα υγιής και χαμογελαστός! :) Και φέρνω μεγάαααααααααααααααλο σβουριχτό σνουποσοκολατοφιλί!

Μμμμμμμμμμμμαααααααααατς! Να σε χαιρόμαστε! :)

BOSKO said...

να μας χαιρόμαστε!
καλές δουλειές και πολλές επιτυχίες, εσύ στο θέατρο κι εγώ στον κινηματογράφο!

mahler76 said...

χρόνια πολλά μικρούλη!!!

Tf said...

δε φλυαρώ, Χρόνια πολλά, τώρα σωπαίνω.

quartier libre said...

@
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ,
καλέ μου :)

δυνατός στην ψυχή και στο σώμα να είσαι!
ευαίσθητος, αληθινός!
ΑΝΘΡΩΠΟΣ!


Φιλία :)

Aντώνης said...

Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας, παίδες, γιατί είναι συγκινητικό να φτιάχνεις κόσμους κι ίσως η μεγαλύτερη συγκίνηση είναι αυτό, να φτιάχνεις ένα κόσμο ακόμα κι αν είναι μια σελίδα χαμένη, ένας ρόλος κάπου, σε ένα δίκτυο που μπορεί και να μην υπάρχει, μία άϋλη ουσία, και να περνάνε άλλοι κόσμοι μέσα σου, αλήθειες που δε σκέφτηκες, φωνές γνώριμες που δεν τις άκουσες ποτέ ούτε μπορείς με εικόνες να τις ταυτίσεις και να σου εύχονται - και τελικά να σου δίνουν- δύναμη, υγεία, δημιουργία, χαρά, δουλειά, επιτυχία, ΑΛΗΘΕΙΑ. Σας ευχαριστώ ακόμα μιά. Γιατί το έχω ανάγκη. Τελευταία διαπιστώνω ότι η συγκίνηση είναι μόνο πρωτογενής ανάγκη.

alexis l. said...

χρόνια συν-κίνησης Αντώνη... η ευχή μου...