Sunday, August 05, 2007

Ιφιγένεια που από γενιά ανώτερη σημαίνει


Μπήκε Αύγουστος και εγώ δεν έχω τί ούτε και τρόπο να ποστάρω. Σκέφτομαι, σκέφτομαι αλλά κάτι δεν βγαίνει να πάρει φως η σκέψη. Όλα προβάλλουν κάπως οργανωμένα, αμυνόμενα, σα να με σφάξαν από κάπου. Ξεραίνομαι μα δεν το καταπιέζω και προσπαθώ ν' αυτοσχεδιάσω λόγια μπας και πάρω λιγάκι τα πάνω μου. Πάλι να μιλήσω. Θέλω να σου πω. Ήρθανε και γενέθλια βλέπεις και ο χρόνος όταν περνάει εμένα με αφοπλίζει.

Δεν είμαι ήρωας. Και να πω την αλήθεια ειρωνεύομαι και τον τίτλο ακόμα. Έχω σχέση μόνο με τους ήρωες των λαθών. Ο Αχιλλέας η αλήθεια με ενδιέφερε από τη στιγμή που έπαιξε τραγωδία. Στα έπη ούτε να του κλάσω την πτέρνα, όχι να τον παντρευτώ.

Από τη μια μου ρχεται την Ιφιγένεια να καλέσω που είδα χτες στους Ταύρους, από την άλλη για το μακελειό του 1453 και γιατί η περιπέτεια η ελληνική δε σταμάτησε εκεί πέρα να τελειώνει. Κρατάω μέσα μου βαθιά μια Ελλάδα άλλη από αυτή που ζω και αυτή που επιζεί επιζητώ να πεθάνει. Και αυτή που κρατάω μέσα μου μπορεί να επιζήσει ακόμα κι αν η άλλη επιτέλους εκδιωχθεί και πάει να πεθάνει.

Θέλω να μιλήσω για κάτι αλλό από αυτό που με θυμώνει αλλά με έχει τόσο θυμώσει αυτό που δεν μπορώ για το άλλο να μιλήσω.

Με έχουν περιορισμένο. Με έχουν αφημένο σε σκοτάδι πηχτό και δεν έχω τρόπο ούτε από τις χαραμάδες μου να εξέλθω. Είμαι κλεισμένος σε σύνορα. Πάλι. Θέλω η Αρτέμιδα να κάνει το θαύμα κι εγώ να πάρω δρόμο για μια χώρα που θα ραντίζω ό,τι ελληνικό θα μου' ρχεται να θυσιάσω. Αύριο στην πατρίδα μας θα είναι του Σωτήρος.

Δε θα γυρίσω όμως στο τέλος πίσω εγώ. Θα μείνω πιστός σε βασιλιά των βαρβάρων. Ιησούς Ναζωραίος Βασιλεύς Ιουδαίων αναλαμβάνεται, μεταμορφώνεται στους ουρανούς. Ούτε κι οι Έλληνες έχουνε βασιλιά. Περιμένουνε δευτέρα παρουσία σαν τους Εβραίους μια πρώτη. Σωσμένες άτσαλα Ιφιγένειες τον τρελλαμένο Ορέστη.

Γιατί γιορτάζουμε; Μόνο κάτι ψιλά παχύρρευστα έπαθλα στα χέρια μας ανταλλάσουμε. Κωλοέλληνα, ποτέ σου δεν θα πάψεις να το κατουράς το ίδιο σου το σπέρμα. Και η Κοίμησις περιμένει...

11 comments:

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Ρε Αντώνη!
Και το κατουράω ενεργοπαθητικό είναι.

Sardonian said...

αααααααα
τρόμαξα
θα επανέλθω μόλις συνέρθω
(άει καλόμ' ..μη με κάνεις τετοια)

mondo said...

"Γιατί γιορτάζουμε; Μόνο κάτι ψιλά παχύρρευστα έπαθλα στα χέρια μας ανταλλάσουμε. Κωλοέλληνα, ποτέ σου δεν θα πάψεις να το κατουράς το ίδιο σου το σπέρμα. Και η Κοίμησις περιμένει..."

η υποχρέωση να συμμορφωθούμε στις δικές τους αλόγιστες ανασφάλειες με σκοτώνει.. όσο για την κοίμηση...το πανηγύρι άρχισε από νωρίς (όπως πάντα). κάνε λίγη υπομονή αντώνη μου, θα φύγει ο αύγουστος στα "σύνορα".

Trelofantasmeni said...

Με μπέρδεψες Αντώνη...

Καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα εύχομαι.

kat. said...

οχι..
δεν γιορτάζουμε! δεν υπάρχει λόγος.
δεν μιλάμε! δεν υπάρχουν λέξεις.
δεν είμαστε ήρωες, ούτε πιστεύουμε σε αυτούς! αφού δεν υπάρχουν!

ο αύγουστος όμως υπάρχει! μην τον ζήσεις! βίωσε τον!!!!

diVa said...

Ποιος σε απογοήτευσε μάτια μου;

elenitheof said...

Αντώνη, ο Χριστός μεταμορφώθηκε στους μαθητές του για να τους δείξει ένα μέρος της δόξας του σαν Υιός του Θεού για να μην κλονιστεί η πίστη τους σ' αυτόν όταν αργότερα θα τον έβλεπαν πάνω στο σταυρό.

Θα εκτιμούσα αν ερχόσουν να διαβάσεις ένα αφιέρωμα που έγραψα για το χωριό μου που κάηκε. Έβαλα και φωτογραφία του χωριού. Είναι σημαντικό για μένα να μοιράζομαι τον πόνο μου και να διαβάσω τις σκέψεις σου.

Elena72 said...

Δεν πιστεύω στη Φιλοσοφία της Θεολογίας. Όμως το θέμα εδώ, φαινεται να είναι πολύ πιο πρακτικό απ΄ότι σου αυτο-επιτρέπεται να περιγράψεις...
Αχ, αυτές οι δικλείδες σου, αχ...

Καλό κουράγιο.

Φιλια,
Ε.

Elena72 said...

Αααα, και χρόνια πολλά!

Εχτές έκλεισες έναν χρόνο εδώ! :)

phoinix said...

θάνατος στους αθάνατους..
οι κοινωνίες που χρειάζονται ήρωες με τρομάζουν..

Γιάννης Φιλιππίδης said...

“Ποια πατρίδα σε νιώθει
και ποια σε χρειάζεται
ποια σε νοιάζεται, ποια γη

ποια εικόνα στα στήθια του κόσμου τραντάζεται
σαν ανάσταση ζώντος Θεού που αργεί…»

όπου και να ‘σαι,
να περνάει ο χρόνος σου
εύκολα…
ο δικός μου εκεί πέρασε,
αλλά με κούραση πολλή…

Είχα στο νου μου
να τραγουδάω αυτό το τραγούδι…
…17 μήνες…
…αλλά εκείνη τη μέρα ήμουν τόσο χάλια…
…που το ξέχασα…!