Not I

Ο συγγραφέας λέει: Αν έστω υπάρχει και η παραμικρή συμπάθεια στους ανθρώπους, θα με καταλάβετε. Έχω πάρει χαρτί και μολύβι και καταγράφω φλύαρες φωνές μέσα μου που σωπαίνουν. Στην πραγματικότητα γράφω σε συνέχεια αυτά που θέλω να πω γιατί σωπαίνω μεν όταν δε μιλώ, όμως μέσα μου σχηματίζω άναρθρες συλλαβές που θα τις έλεγα και έξω αν μπορούσα, αν η σιωπή δε με εμπόδιζε να μιλάω και αν τα άναρθρα νοήματα είχαν κάποιο νόημα τελοσπάντων στην αλήθεια. Αυτή η αλήθεια είναι όμως πάντα σχετική και εγώ το σίγουρο είναι δεν προτίθεμαι να σωπαίνω. Ποτέ. Τα λόγια είναι πάντα φουσκωμένα κύματα μιας θάλασσας φαφλατάδων κι εγώ τώρα μιλάω. Φαφλατάδες προστάζω. Δίχως νόημα στην αρχή και χωρίς αυτό που κάποτε φτάνει να αρθρώνεται ειρμός σέβομαι ασύντακτα λόγια και σκέψεις. Ξεχύνονται πάντοτε ακαλαίσθητα σε χαρτί λευκό μαύρες μουτζούρες οι λέξεις. Πληγώνουν. Παραμιλάω και συνθέτω νοήματα ασύνδετα, εκτοπίζω τον χρόνο για να τον ξεχνάω. Πονάω στον χρόνο και γι΄αυτό τον μιλάω. Δεν επιτρέπω στις πληγές να πιάσουνε κακάδια. Σημάδια κόκκινα οι λέξεις στα χαρτιά μου. Μιλάω σημαίνει θυμάμαι και θυμίζω, μέσα στο χρόνο μου ζω επειδή κάτι μου θυμίζω. Τί κάνω τώρα ακριβώς; Ορίζω το ρήμα ξεστομίζω. Δεν έχω σκοπό να μεταφέρω άλλη σήμανση, όμως δεν είναι πάντα αυτονόητες και οι απλές διαδικασίες. Ελπίζω μόνο να μη φαίνομαι απλοϊκός. Θα ήταν κρίμα οι στιγμές αυτές να άφηναν ανεπίδοτο το νόημά τους. Αν παρ΄ελπίδα συνέβηκε, συμπαθάτε με...

Κι ο θεατρίνος: Θέλω να αφήσω τα χέρια μου ανοιχτά σα να είναι η πρώτη η φορά που θα μπορέσω να αφήσω έκθετο και το στήθος μου σε ένα πραγματικό βέλος να με συντρίψει Ζω στην ερημιά συναναστρέφομαι όμως με διαχύσεις τους ανθρώπους Δε με προσβάλλουν τα αισθήματα Αντιθέτως επιζητώ όσο και αν φοβάμαι και το κεφάλι σκύβω την πρώτη στιγμή που θα μου δώσουν σημασία τη δική τους σημασία να μου δώσουν οι άνθρωποι τη δική τους εξήγηση την απόπειρα που θα κάνουν όλο νόημα οι άνθρωποι υπέρ της ζωής μου το δικό τους νόημα να μου δώσουν οι άνθρωποι Μια αδιόρατη επικοινωνία

Ένα κείμενο για την Παγκόσμια Ημέρα του Θεάτρου 2008. Τις δύο τελευταίες εβδομάδες παρακολουθώ ένα σεμινάριο με τη Μάγια Λυμπεροπούλου. Της το αφιερώνω.

Η διάθλαση μιας καλησπέρας

Καλησπέρα. Σταμάτησα λιγάκι εδώ να πω την καλησπέρα. Ώρα που καληνύχτα βασιλεύει. Είμαι λιγάκι του σκότους. Γεννημένος εκ φωτός χρήσιμος στο σκοτάδι είμαι. Κάτι με τρέφει τη νύχτα, μάλλον η νύχτα. Γίνομαι ένα κερί πίσω από τζάμι θαμπό. Βλέπω τέτοιες ώρες μικρές τον κόσμο διεσταλμένο σα γυάλινο. Πυκνώνει ο χρόνος νιώθω και νιώθω καλύτερα και βαθύτερα αυτό που λέω. Διάθλαση είναι: Αυτό που λέω γίνεται αυτό που εννοώ. Καίω. Την καλησπέρα μου λέω τώρα πιό πολύ από ποτέ έχω έφεση και ανάγκη να την πω. Την καλησπέρα τώρα κι απόψε την εννοώ που την λέω. Καίγομαι. Μ΄αρέσει στα όνειρα να μπαίνω. Κοιμάστε. Στα δικά σας όνειρα μπαίνω. Ήρθα να πω την καλησπέρα και θα βγω. Διακριτικά θα κλείσω την πόρτα πίσω μου την καληνύχτα μην διαταράξω. Μ΄αρέσει που κοιμάστε. Μόνο μια καλησπέρα θα πω. Το καλειδοσκόπιο των δικών σας ονείρων να νιώσω.

Drug queen: Κατσαρίδα

Δύσκολη μέρα τέλειωσε μεσημέρι σήμερα το πρωί κατα τη μία βράδυαζε από νωρίς κατηφορίζοντας στη μεγάλη λεωφόρο μιας αρχαίας βασιλικής δόξας κατέβαινα στο κέντρο της πόλης με πόδια και χέρια σκαθάρι χωρίς μετροπόντικα ανθρώπινα μέλη κυκλοφορούσαν δίπλα ελεύθερη απόγνωση έχασαν το τραίνο οι περαστικοί περιμένουνε σε στάση απεργίας νομίζω τη λένε δεν πανικοβάλλομαι αυτό είναι περίεργο για το πλάσμα που έχω γίνει στο πεζοδρόμιο πρωί πρωί απόψε περπατάω το πιό περίεργο βλέπω δεν πανικοβάλλονται ούτε κι οι περαστικοί πρώτη φορά κοιτάω γυναίκες μες στα μάτια βλέπω διάτρητη την αδιαφορία όπου περνάω φταίω πάντα δεν παίζω το ρόλο μου καλά λέω και ξαναλέω φοράω χρώματα στη μπλούζα παραπλανώ κρατάω στο χέρι μου χίλια φύλλα προκηρύξεις έχω βγάλει την καμπαρντίνα που αγόρασα τα πρώτα λεφτά απ΄τη δουλειά μου φωνάζω δεν ακούγομαι δεν είναι καν μαύρη η καμπαρντίνα που κρατάω ειρωνεύομαι για να ακουστώ τον εαυτό μου έχεις πατήσει ποτέ κατσαρίδα πόσο σκληρή είναι πόσο ουρλιάζει

Αμόλα καλούμπα...

Από το πρωί στο κεφάλι ο ουρανός. Ένας ανέφελος χαρταετός κλωθογυρίζει. Πολύχρωμος. Παρέα με άγνωστους φίλους του, άλλους. Η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη καθώς ανεβαίνουμε αυτοκίνητοι το βουνό. Δεντράκια άπειρα μετρημένα μία μία φυτρωμένα βελόνες. Κατάφυτα πευκοβελόνες. Από τη μεριά της Πάρνηθας που δεν είναι Καρνάβαλος καμμένη. Από την αισιόδοξη πλευρά της πατρίδας που όπως την φώτιζε ήλιος καθαρός είχε αποκτήσει χρώμα κυπαρισσένιο. Από την πλευρά που ο πατριώτης νιώθει όχι δέσμιος στρατιώτης μα αετός απολυμένος. Ταξιδευτής ουρανός. Πεντακάθαρα γαλανός και φιλτισένιος. Ο φωτεινός, όχι ο φωτισμένος. Όχι εκείνος πιά ο στα κεφάλια μόνο. Ο έξω. Μπροστά στα μάτια το φως διψασμένο για μάτια. Μια στιγμή ανεβαίνοντας τίποτα πια εδώ. Φορτωμένο βαρυσήμαντο κάτι; Όχι, τίποτα. Αμόλα καλούμπα. Μια στιγμή η βαρύτητα να κατανικηθεί. Αμόλα καλούμπα. Να πάρω λίγο τα πάνω. Μια στιγμούλα να λαχταριστώ, όχι να λαχταρισμένω.

Λέω στιγμή και πατάω στο πληκτρολόγιο ανορθόγραφα, στυγνή γράφω. Οι στυγνές στιγμές. Οι ανορθόγραφες. Λόγια του αέρα. Η μάσκα του χαρταετού. Η καθαρή. Η πολυφορεμένη μουτσούνα πασαλείφτηκε όσο πασαλείφτηκε μέχρι χτες και σήμερα έριξε καταγής το αποκρεουργημένο μπογιάτισμά της. Το απαρνήθηκε γιατί κουράστηκε να φτασιδώνει εντυπώσεις και σήμερα φόρεσε χρώματα άλλα. Καινούργια. Καθαροπλυμένα Δευτέρα. Αχ, να μπορούσα τα αιολικά α, Σαπφώ, να τα βγάλω. Τα κέλομαι σε, Γογγύλα.

Ανάμνησις: Μια μέρα κάποτε πριν χρόνια ταξίδεψα ψηλά πάλι πίσω στο χρόνο σα να τανε βουνό. Απύθμενα κατά βάθος. Θυμήθηκα το παιχνίδι. Δυό τα παιδιά και τα μπαλόνια δύο. Αδέλφια. Μπαλόνια των πανηγυριών. Ηλιοφουσκωμένα. Και καθώς παίζουν σαν αδέλφια που΄ναι τα παιδιά, ένα, το μεγαλύτερο, αυτό που χάσκει πάντα χαμένο πρώτα, αφήνει του άλλου το πολύχρωμο μπαλόνι. Το ηλιοφουσκωμένο μπαλόνι υπερίπταται, απομακρύνεται, πάει. Τα παιδιά κοιτάζουν πώς αφήνει ένα μπαλόνι τη γη. Ανεβαίνει. Τα αφήνει. Και είναι τα αδέλφια χάμω στη γη το άλλο μπαλόνι στο χέρι καλά κρατημένο νιώθουν πρώτη φορά απώλεια τί σημαίνει, αφαίρεση τί θα πει. Θλιμμένα.

Επιχείρησις Απόλλων

H διασάλευση της ομορφιάς με αποσυντονίζει.

Σήμερα ο Απόλλων επιχείρησε μια φυγή.

Ένα αεράκι θα φυσήξει στην Αθήνα

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

δανεική παρουσία

έχω τόσα να κάνω

και δεν έχουν ουσία

όπου είσαι πηγαίνω

δίχως λόγο να πάω

με τους φίλους σου βγαίνω

επαφή να κρατάω

Κάποιες μέρες ακούω

στη σιωπή τη φωνή σου

πάνε μέρες που λείπεις

κι είμαι ακόμα μαζί σου

σε ρωτάω τί έχεις

και σου λέω καλημέρα

σ΄αγαπάω μην τρέχεις

είσ΄ακόμα εδώ πέρα

Προσπαθώ να ξεχάσω

όμως κάτι συμβαίνει

ό,τι όμορφο πιάσω

να το δεις περιμένει

Σ΄εχω βρεί και σε χάνω

Σ΄έχω βρει...

Και σε χάνω...

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

σταθερή μου αξία

η ζωή μου σε τάξη

κι η καρδιά σ΄αταξία

Έχεις γίνει συνήθεια

και το μόνιμο θέμα

σου δανείζω αλήθεια

να πληρώνεις το ψέμμα

Κάποιες νύχτες στους δρόμους

σε τρακάρω τυχαία

είν΄αμάξια οι μόνοι

και οι σχέσεις τροχαία

στα παλιά μας τα στέκια

όπως πάντα συχνάζω

είχα πει πως θ΄αλλάξω

κι όσο αλλάζω σου μοιάζω

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

Σ΄έχω βρει...

Και σε χάνω...

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

Οι στίχοι είναι του Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Μελοποιήθηκαν από τον Θέμη Καραμουρατίδη. Τους τραγούδησε η Νατάσσα Μποφίλιου. "Μέχρι το τέλος" ο τίτλος του καινούργιου CD. Από τις 8 Μαρτίου μπορεί να γίνει αποκλειστικά δικό σας. Τί λέτε; Επιμένετε ακόμα πως δεν αξίζει μια βόλτα από αυτό το Σάββατο και για κάθε Σάββατο βράδυ στον Ιανό; Εμένα πάντως με συγχωρείτε... Πρέπει να ετοιμαστώ... Δεν συνηθίζω να χάνω ό,τι βρίσκω...

Παιχνίδι έρωτα - χρόνου: σημειώσατε Χ

Ήθελα στο μπλογκ μου να υπάρχει μια ανάρτηση στις 29 του Φλεβάρη που μας πέρασε. Ποτέ δεν κατάφερα να διαχειρίζομαι με επιτυχία τον χρόνο. Πάντα κάτι δεν έφτανε ακόμα κι όταν είχα μια μέρα παραπάνω εδώ που τα λέμε. Πάντα περνούσε. Ο χρόνος. Σαν έρωτας. Προσπερνούσε.

Στα αρχαία ελληνικά δεν υπάρχει η λέξη "όμορφος" μα υπάρχει η λέξη "ωραίος". Έχω εμμονή με τις λέξεις ξέρετε. Ωραίος σημαίνει κάτι περισσότερο από εύμορφος, σημαίνει της ώρας, ο κατάλληλος για την περίσταση, για την χρονική στιγμή και τις συνθήκες. Ένας έρωτας, ένα "σε αγαπάω" μόνο ωραίο υπ΄αυτή την έννοια μπορεί να είναι. Το αληθινό ευτύχημα θα είναι να είναι αυτό το "σε αγαπάω" και οριακό. Τότε κλείνει το ω- από το ωραίο σε ο-, γίνεται οριακό κι οι παρενθέσεις φεύγουνε και γίνεται ο κύκλος. Οι ωραίες στιγμές, ξέρετε, πενθούν με την έννοια ότι είναι στη ζωή λίγες και φθείρονται από τον χρόνο.

Ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος εραστής φοβάμαι. Κι αυτόν μόνο για το ελάχιστο μπορείς να τον κρατήσεις αγκαλιά σου. Δεν μας ανήκει τίποτα. Ούτε η αγκαλιά μας στην ουσία. Αν είχα, όσους είχα, έρωτες στη ζωή μου, χαρίζω σε όλους μου τα πιό ωραία "σ΄αγαπώ". Με κανένα δεν χώρισα. Ούτε θα χωρίσω.

Jirashimosu, Billzouk, ceralex, για την πρόσκληση σας ευχαριστώ. Κι επειδή η πρόσκληση ήταν αυτή τη φορά διπλή, ένα bonus track για το τέλος. Δεν κυκλοφορεί σε βίντεάκι στο you tube. Παραθέτω τους στίχους του Ευριπίδη μεταφρασμένους από το Χειμωνά και ελπίζω να έχετε υπόψιν την ερμηνεία του από την Ελένη Βιτάλη.

Του έρωτα μέγα κακό σπαράζεις τους ανθρώπους σπαράζεις τους ανθρωπους με ματωμένους κόπους αυτοί που αγάπησα ξεχνούν με ματωμένους κόπους αυτοί που αγάπησα πενθούν για όλη τους τη ζωή για όλη τους τη ζωή αχ, δέσποινα μου, παρακαλώ, το βέλος σου που είναι χρυσό, λυπήσου με, και ποτέ μη μου σημαδέψεις την ψυχή με τη βαμμένη την αιχμή στον πόθο βαφτισμένη ας είναι ευλογημένη η σωφροσύνη των θεών που με κρατεί αυτόν που αγαπώ μην τον πληγώσω ω, εσύ, ξόρκι των ερώτων των κρυφών, από στάχτη παρθένων εραστών, φυλαγέ με, ποτέ έρωτα μη νιώσω το ξέρω καλά μη μου το λες σε είδα δεν έχεις πόλη ούτε πατρίδα δεν έχεις φίλο για να σε γιάνει στη δυστυχία σου να σκύψει με φροντίδα κι αν η κατάρα πιάνει τέτοιο κακό να πάθει όποιος στο πλάϊ μου μ΄αγάπη δεν εστάθη κι αν η κατάρα πιάνει τέτοιο κακό να πάθει όποιος στο πλάϊ μου μ΄αγάπη δεν εστάθη του έρωτα μέγα κακό σπαράζεις τους ανθρώπους σπαράζεις τους ανθρώπους με ματωμένους κόπους αυτοί που αγάπησα ξεχνούν με ματωμένους κόπους αυτοί που αγάπησα πενθούν... πενθούν... πενθούν...

And the oscar goes to...

Περί κατοχής, αναγνώρισης και άλλων τινών εργασιομανών δαιμονίων

Δεν μ΄αρέσουν τα μπλογκοπαίχνιδα οπότε χαίρομαι που κανένας δε με κάλεσε. Ωστόσο, έχω και ένα θεματάκι που κανένας δε με καλεί με την προοπτική να με κρατήσει γενικότερα αυτή την περιόδο και -μην πάει ο νους σας στο κακό- στα επαγγελματικά μου εννοώ για πιό συγκεκριμένα. Που από την ημέρα που απολύθηκα ευδιάκριτο δεν βρίσκω στον ορίζοντα του επαγγέλματος ούτε τον εχθρό μου για πιθανή συνεργασία... Θα μου πείτε εχθρός πότε εστάθη συνεργάτης, βρε κουτό; Κι εγώ πανέξυπνα με μία ερώτηση θα σας απαντήσω... Εμ, είδατε πώς με επιβεβαιώνω; Όσο αδύνατον να γίνει φίλος ο οχτρός, τόσο αδύνατον φαντάζει και στον φίλο σας να βρει άμεσα δουλίτσα!

Ανοίγει παρένθεση (Λέτε να είναι ανάδρομος ο Ερμής; Γιατί και με τα Σκόπια σα χώρα τώρα τελευταία ορθόπουν αυτό που μας συμβαίνει δεν το λές, αντιθέτως ορθόστητο και ευθυτενές σαν Ντόρα από την κόψη και από την όψη το γνωρίζεις. Το καλό που του θέλω του ανάδρομου να ορθοποδήσει και μάλιστα ταχέως κι όχι να σπεύδει κατά το σύνηθες βραδέως -όρα και αξημέρωτα τη νύχτα με τις αϋπνίες που έχω και να με αφήνει εμένα συναισθηματική μπουκάλα τουτέστιν εύθραστο και κατακερματισμένο σύξυλο σα καινούργιο κομμάτι των Βαλκανίων κρατίδιο. Α, όλα κι όλα τέλειωσα με το φανταρικό kai io pote den imoun toy periperaste dounai kai lavein -Τώρα αυτό στα Fyromέζικα στέκει; Στη γλώσσα της διπλωματίας που είναι τα αγγλικά θα στέκει, δε θα στέκει; Πάντως για όσους στάθηκε δυσνόητο ταυτίστε το και με το "Αλτ, τις ει!"

Στο κάτω - κάτω φτεροπόδαρος είσαι, βρε Ερμάκο μου, πάθε επιτέλους μια κωλοπιλάλα και για μένα, ένα "τρεχάτε ποδαράκια σου να μη σας χέσει ο σφριγηλός σου κώλος" ένα πράμα, ένα ντουβρουτζοκαβαλίκεμα έστω, και εγώ συνεπής και πειθαρχημένος στο ραντεβού με το πέρφεκτ τάϊμινγκ και την Ιστορία επί το αγγλικότερον, βρε θεέ, θα σου ξεπληρώσω όλες τις αναδρομικές σου χάρες, αν βρεθώ να σου οφείλω, έτσι και σπάσει το ποδάράκι σου και δω χαρά και εγώ ο τώρα δόλιος. Τί στο διάλο, τσάμπα η προϋπηρεσία είκοσι ημερών στο ΚΑΤ αποκλειστικός της γιαγιάς που έσπασε το ισχύον όλη την άδεια απολύσεως να διαθέτω; Γίνε λίγο κερδώος και για την οικογένεια ετούτη που χειμάζεται λοιπόν γιατί από την ώρα που μπήκε το 2008 όλο για καμπύλες ακούω και μόνο αιχμές, πεσίματα, χεσίματα, σεισμούς και καταποντισμούς στο καζαμία των αναμνήσεών σου βλέπω. Αναγνώριση δυνατοτήτων αποζητώ κι ολίγον δημιουργικότητα να νιώσω. Εντάξει, συν αδελφούλα Αθηνά και χείρα θα κινήσω. Αυτό είναι το θέμα, Ερμάκο, να κινήσω!). Κλείνει η παρένθεση

Μέσα σε όλης ετούτης της κατάστασης λοιπόν τον ορυμαγδό ή και κύμα κακόκαιρης κακοκεφίας αν προτιμάτε, και ύστερα και από την παράβαση υπό τύπον προσευχής στον γλυκούλη Ερμουλάκο να εμφανιστεί δουλίτσα στον ορίζοντα και να πέσει και κανά ψιλό στην τσέπη, επανερχόμεθα στο θέμα του Μπλογκοπαιχνιδίου. Αισίως τον τελευταίο καιρό έχω καταφέρει έναν μεγάλο άθλο στη ζωή μου. Μετά από εφηβικές τουτέστιν πρώτες άκαρπες ως τώρα προσπάθειες, που χάνονται ευτυχώς ακόμα ουχί εις το απώτατον βάθος των χρόνων, να διαβάσω τους Αδελφούς Καραμάζοβ του Ντοστογιέφσκι είμαι στην ευχάριστον θέσιν να δηλώσω ευθαρσώς ότι αναγιγνώσκω ήδη τις τελευταίες σελίδες του δευτέρου τόμου. Οι όροι του Μπλογκοπαιχνιδιού λοιπόν στο οποίο για άλλη μια φορά τονίζω ουδείς με κάλεσε μα παίρνω μέρος ώς αυτοκλήτως συμμετέχων είναι οι εξής:

1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας

2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123

3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση της σελίδας

4. αντιγράφουμε τις τρεις που ακολουθούν δλδ την έκτη, έβδομη και όγδοη και

5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε και αυτό το ψυχαναγκαστικό μας παιχνίδι

Λοιπόν εγώ επειδή για τελευταία φορά σας τονίζω στο παιχνίδι σας αυτοπροσκλήθηκα, προσθέτω επιπλέον έναν έκτο κανόνα που λέει πως το δικό μου παράθεμα θα είναι μεν από τη σελίδα 123 του δεύτερου τόμου των Αδελφών Καραμαζόβ, ωστόσο, για να βγει νόημα οι σε παράθεση προτάσεις της σελίδας θα αντιγραφούν από την τρίτη έως και την όγδοη και επιπλέον αυτόκλητα και χωρίς δέσμευση όστις βούλεται μπορεί εν συνεχεία στο μπλογκοπαίχνιδο να συμμετέχει εκτός από τον Γεράσιμο που με τούτα τα παιχνίδια ξετρελλαίνεται οπότε καλείται να συμμετέχει έτσι κι αλλιώς. Και επειδή με όλα ετούτα σας τα έπρηξα το απόσπασμα που παρατίθεται ώς εξής έχει:

Υπάρχει Θεός; Υπάρχει αθανασία; Κι όσοι δεν πιστεύουν σε Θεό, εκείνοι θα μιλήσουν για σοσιαλισμό και αναρχισμό, για την ανοικοδόμηση της ανθρωπότητας σε νέες βάσεις. Ουσιαστικά το ίδιο είναι και το αυτό, τα προβλήματα είναι τα ίδια, μονάχα που τα θέτουν αντίστροφα. Τα πιό πολλά παλιόπαιδα στον καιρό μας δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να συζητάνε για τα προαιώνια προβλήματα. Έτσι δεν είναι;

Περίεργο αλλά με έναν ιδιαίτερο τροπό νιώθω το απόσπασμα να δένει άρρηκτα με το υπόλοιπο ποστ και να αφήνει απίστευτες περί της συγχρονίας μας συνυποδηλώσεις. Και δεν εννοώ τον Τσίπρα που στον λόγο του σήμερα προσεταιρίστηκε το παπαδαριό...

Χιονίζοντας στην Αθήνα

Τέτοια μέρα μην τελειώσει ποτέ

λάμπει σκόνη από υγρή καταιγίδα

λέει τ΄αηδόνι

... τραγουδώ εραστaί

απ΄το χιόνι φεύγω

κι όλο καταφεύγω

σε μιαν αγκαλιά σαν πατρίδα

Κι όταν με τυλίγει βαριά συννεφιά

κάτι να με πνίγει το νιώθω

απ΄τον πόθο

Τέτοια μέρα στην τριανταφυλλιά

το φουστάνι μου θα σκίσω,

θα ματώσω, θα μεθύσω

αχ, για σένα ομορφιά

Φίλα με όσο αντέχει ο ουρανός

τα φιλιά ν΄ανάβει

τ΄άστρο του να προσέχει του καθενός

που΄χει καταλάβει

Κάποια νύχτα θα το πω ξαφνικά

κι αν τυχόν μ΄ακούει κανένας

στη χρυσή φωτιά μιας καδένας

θα του τ΄ορκιστώ μυστικά

Ελπίζω να το έχετε υπόψιν το συγκεκριμένο τραγουδάκι. Προτείνω να πατήσετε το play σήμερα ξανά και ξανά. Ερμηνεία (δηλαδή αηδόνι) Νατάσσα Μποφίλιου απαστράπτουσα ως ήλιος πάνω σε κατάλευκο χιόνι. Στην ταινία οπτικοποιημένο απο την εξαίσια Μαρία Ναυπλιώτου. Αφιερωμένο...

Let it snow

Είμαι εντός και ζεστός χαζεύω έξω το χιόνι. Λευκό και ήσυχο παρατηρώ το φαινόμενο που πέφτει. Όμορφο βλέπω χιόνι. Άτσαλες τρελλαμένες και φρενήρεις νιφάδες. Ήμασταν ως χτες εμείς οι τρελλαμένοι του κόσμου, σήμερα άλλος βασιλιάς τρελλός κυριεύει. Χιονάνθρωπος ντυμένος στα λευκά. Πόσο καθηλωτική δύναμη έχει η απλότητα ενός φυσικού φαινομένου. Εδώ μέσα σιωπή και εκεί έξω η θύελλα σιωπηλή. Η ομορφιά μπορεί τελικά να σώσει τον κόσμο. Χαίρομαι ευτυχώς σαν παιδάκι ακόμα διαπιστώνω. Μαίνεται η κάθοδος των αγγέλων. Έχω κλείσει όλα τα έγχρωμα τηλεοπτικά παράθυρα. Δεν φοβάμαι τώρα πια τις αποκλειστικές εικόνες. Με καθησυχάζει ένας επερχόμενος αποκλεισμός στον λευκό κλοιό μου. Άνοιξα τα παράθυρα να γίνει λευκό από φως χιονάτο το σπίτι. Να γίνουν άσπρα τα τζάμια μου και επιτέλους αόρατα. Να κάτσει μέχρι και πάνω στα τζάμια το χιόνι. Ευτυχία είναι ένα πάντρεμα από τον εκτός σου ρυθμό με τον μέσα. Είναι εδώ η χαρά που βρήκε επιτέλους τον δρόμο. Πηγαίνοντας κατεβαίνει να γίνει απάτητη η ελπίδα. Έβαλα τους πολύχρωμους νάνους να κοιμηθούν στα κρεβατάκια. Φόρεσαν λευκά νυχτικά και έχουν ηρεμήσει από τις έγνοιες και την φροντίδα του δάσους. Ετοιμάζω μακαρονάδα πασπαλισμένη μόνο με τυρί. Χωρίς κόκκινη σάλτσα. Και για επιδόρπιο θα κόψουμε τούρτα αμυγδάλου λευκή για τα γενέθλια του αδελφού μου. Τον ζηλέυω που ο καιρός σήμερα του έκανε το καλύτερο δώρο. Ένα παραμύθι.

Δυο σονέττα απ΄τον Σολωμό λόγω της ημέρας

Σονέττο Πρώτο

εν νυξίν εζήτησα όν ηγάπησεν η ψυχή μου, εζήτησα αυτόν και ουχ εύρον αυτόν.

Άσμα Ασμάτων Γ΄Ι

Έξω νυχτώνει εκεί, σκότος βαθύ οπού γέρνω.

Σιγήν ακέρια βασιλεύει. Ξεπορτίζω,

βγαίνω, με βία γυρεύω αυτόν που δεν ορίζω

και που αγαπώ - μα απόκριση καμμία δεν παίρνω.

Πάσα δε πνοή του ανέμου και σάλεμα φέρνω

χλόης φύλλα εντός μου και καρδιοχτυπώ και ορπίζω,

μα έρχεται η φρεναπάτη... φτάνει senz' avviso,

και, αλαφιασμένη, μόνη τώρα παραδέρνω

σε νύχτα ερημική. Ώ ξέφωτα!... και ώ έσεις ρύμες!!

μην είδε κάποιος εδώ γύρου τον καλό μου

που ίδρυσε τση ψυχούλας μου τες πρώτες μνήμες;

Με τη φωνή τον ψάχνω όλο και με τη σκέψη,

μα άλαλα είναι τα χείλη των αθρώπω, τόμου

θέλεις εσύ κάποιος να βγει να σ΄ορμηνέψει.

Σονέττο Δεύτερο

Απάγγειλόν μοι, όν ηγάπησεν η ψυχή μου...

Άσμα Ασμάτων Α΄7

Μα πού είσαι; Πού γυρνάς; Πύρωσε τώρα εδώ το κάμα

της μεσημβρίας, και αμμόσκονη μουντή πέρα θολώνει

τον κάμπο. Νέφη ανάρια πάμπολλα απάνω στο αλώνι

το αναμμένο του ουράνιου θόλου, έρμη η κοιλάδα εν τω άμα

και τα βουνά. Μα πού γυρνάς; - αι; Πού είσαι; Ιερό τάμα

η ψυχή μου φυλά τ΄αχνάρια σου, και τώρα μόνη

πλέον κλαίει μη βλέποντάς σε. Όλα είναι σιωπηλά. Με σώνει

- από το φόβο- ο διακαμός σου. Πρόκαμε! Έλα! Κλάμα

και καημό πάρε μου! Μα πού γυρνάς;... Μα πού είσαι τώρα;...

Το φλοίσβο αφήκαν άνεμος, νερό μαζί και φύλλο,

κι έφτασαν οι νεροσυρμές μας στη στερνή τους ώρα.

Σ΄έπιακα! Να΄σαι! Σε έχω! Και δικιά σου εγώ θα μείνω,

χάρισμά σου είναι ο φόρος των ερώτων που σου οφείλω!

Σ΄έβρηκα πιά - και να μου ξαναφύγεις δε σε αφήνω...

Τρύπα στο νερό: μονόλογος για τον Νάρκισσο

Να αφήσω θέλω την ηχώ από χρώματα χίλια την ώρα που αντικρύζομαι στους καθρέπτες. Τα συναισθήματα όταν προσπεράσεις την ειλικρίνεια ή και την επιφάνεια ακόμα πες των κρυστάλλινων χαρακτηριστικών κι αρχίσεις το ταξίδι στο βλέμμα παραμύθι αποκαλύπτω. Εδώ πίσω από τα σύνορα του φωτός όμως πάντα στις διαθλάσεις τις δικές του ανοίγεσαι αταξίδευτος και απέραντος συνάμα. Κάθομαι και κοιτάζομαι στο πλέον δακρύβρεχτο δίλημμα που περιέχει ξέχωρα κι όλα μαζί τα άλλα μικρά και υδαρή διλήμματα του κόσμου. Τα εντός μας λεγόμενα που ταξιδεύουν τα πάντα για πάντα και παντού. Ξεφεύγω από κάπου, και εκεί, αλλού πιά από εκεί που προσκολλήθηκα ή και μάταια αγκυροβόλησα περιμένοντας ανεφοδιασμούς κι εμπάργκα πάλι καθηλώνομαι ελπίζοντας -αμάν αυτή η πρόστυχη ελπίδα και κανένας ενδοιασμός δικός μας για αντίσταση στη λαγνεία μας για δαύτη. Κοιτάζω τώρα πάλι χωρίς δύναμη για αυτενέργεια άλλη σαν ιδιώτης ένα πρόσωπο όχι τόσο γραμμικό όσο οι ταυτότητες πασχίζουν με ιδιότητες να περιγράφουν κι όμως ένα πρόσωπο ταυτόσημο και ταυτοποιημένο με αληθινότατη συνουσία. Δεν είναι όμως έρωτας το πρόσωπο ετούτο, δεν περιέχει ηδονή και χίμαιρα αυταπάτη κι ούτε θυμό για δυνατότητα προσέγγισης ενός υδάτινα ταραγμένου ειδώλου που ξαστόχησε και βούτηξε πιό μέσα στα αβαθή του πλάτη. Αν τρεμόπαιζε ωστόσο το νερό σε γούρνα ή ρυάκι δεν θα έκανα τόσους λογισμούς κι ούτε μύθους αυτάρεσκα θα έπλαθα. Μια πληγή κάνεις καθώς πέφτεις στο νερό, δεν την λέω πληγή, την λένε τρύπα.

Μετωπική

Εύκολος αντίπαλος δεν είναι ο εαυτός. Και αξιόπιστος συνοδηγός όχι, δεν είναι. Σε αυτήν τη σχέση υπάρχει μονίμως ένας διχασμός κι ένας δυνάστης που εαυτόν καταδίδει και παραβγαίνει. Θύτης και θύμα ένας είναι ολόκληρος και ολοκληρωμένος υπονόμευσης μηχανισμός. Ο ίδιος αυτο - κινούμενος κι αξιοθαύμαστος μηχανισμάκος. Παράσιτος, πλάνητας και αλήτης ευκαιριακά προσέρχεται χάριν καταδικής καταδίκης σε σύγκρουση εκεί που προχώραγε παράλληλα σε ακίνδυνη ευθεία. Δεν ξέρω αν έχετε νιώσει ποτέ αυτό που αστυνομεύει να είναι εδώ μέσα και ταυτόχρονα εδώ μέσα να είναι αυτό που να ελευθερώσει μπορεί. Φυλακή και ελευθερία μέσα στον ίδιο εαυτό, πάω και στοίχημα καθώς το καλοσκέφτομαι, δεν μπορεί, θα έχετε νιώσει. Το επικίνδυνο και το ακίνδυνο παιχνίδι της ταχύτητας μια στο μηδεν το κοντέρ και μία στο διακόσια. Πόση αντίφαση παραχώνει επιτέλους στον καθένα μας ο συνοδός εαυτός στης ιδιωτικής ευθύνης του το κατευθυνόμενο όχημα; Θέλω να αντιμετωπίσω τη ζωή σαν ένα πολυδύναμο παιχνίδι που όσες φορές με ξεπερνά το κάνει για το καλό, προς όφελος ή επειδή έχει κάποια πρόνοια τελοσπάντων κατά νου της πριν το τέρμα. Παρεκτός κι αν είμαι σκαραβαίος και τα τρεχάματά μου κατσαριδάκι οπότε απλά μάλλον με προσπερνάει μια άλλου τύπου ταχύτητα που δεν την ελέγχω. Διαρκώς τις στιγμές που προσκρούω σε έναν τοίχο απέναντι μαρκίζα από φωτεινό σηματοδότη νοσοκομείου αυτή τη φορά καταγράφει "προοπτική δραματικά αισιόδοξη" κι εγώ στα επείγοντα ασθενής -ανεξαρτήτως της ταχύτητας που έλπισα- δυσκολεύομαι να πάρω τα πόδια μου απ΄την αρχή πάλι και πάλι οδοιπόρος. Χωρίς συνοδοιπόρο, χωρίς καν όχημα πιά. Η σειρήνα μόνο χωρίς δικηγόρο υπεράσπισης πιά και φυσικά χωρίς ζώνη ασφαλείας τώρα γκαρίζει "η ζωή δεν μπορεί να έχει πρόνοια", " και ειδικά το μυαλό της σε σένα".

Διόδια Δημοκρατίας

Ειρήσθω εν παρόδω και λόγω των ημερών σήμερα μπαίνοντας στην Αττική οδό από την Λεωφόρο Δημοκρατίας αντίκρυσα για πρώτη φορά στη συνηθισμένη πορεία την εν λόγω ταμπέλα πάνω από το ταμείο όπου κατατίθεται το αντίτιμο για την διέλευση του πιό υπερσύγχρονου δρόμου της πόλης. Αφήνω ελεύθερα να εικάσετε τους συνειρμούς που έγιναν καθώς διέτρεχα την Αττική οδό. Αττικός ο δρόμος, αττικό το πολίτευμα, αττικός κι ο ουρανός. Μια σκέψη μόνο: ο πιό περίεργος και πιό επικίνδυνος στις μέρες μας είναι ο διάπλους των συγκεκριμένων στενών.

Ανοιχτή και δημοκρατική πρόσκληση: Θα με ενδιέφερε να δω δημοσιευμένο στα μπλόγκς σας τί γεννάει και αν γεννάει τίποτα στην σκέψη σας αυτός ο συνειρμός. "Διόδια δημοκρατίας" λοιπόν για όποιον ενδιαφέρεται ο τίτλος.

"Δεν θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία..."

Πήρα κι αυτή τη βδομάδα Αθηνόραμα. Μ΄αρέσει κάθε Πέμπτη να αγοράζω ένα και να αφήνομαι σε ένα προσφιλές μου παιχνίδι. Παίρνω κόκκινο στυλό και βάζω το δικό μου αστεράκι στις παραστάσεις που θα ήθελα να δω. Πριν τις δω βάζω το αστεράκι μου εγώ. Κι αυτή μου τη συνήθεια την ονομάζω "Παίζω αθηνόραμα"... Κάποιοι ελεύθερα σκεφτείτε " κοίτα τί κάψα έχει ο άνθρωπος", οι περισσότεροι μην αναρωτηθείτε αν προμοτάρω το έντυπο γιατί τις περισσότερες φορές και με την κριτική εν γένει διαφωνώ και φορές φορές του εν λόγω εντύπου άστοχες τις κρίνω. Τελοσπάντων, άλλο είναι το θέμα μου σήμερα κι είναι και φλέγον και τσουρουφλίζον. Διαβάζοντας Αθηνόραμα λοιπόν αυτή την εβδομάδα και συγκεκριμένα σήμερα που το αγόρασα, έπεσα σε ένα άρθρο που παρουσιάζει την πιό ζωντανή παράσταση της χρονιάς που παρακολούθησε η συντάκτρια στο Λονδίνο.

Η πιό ζωντανή παράσταση λοιπόν της χρονιάς παίζεται αυτή τη στιγμή λέει στο Λονδίνο, λέγεται "Η μάσκα του κόκκινου θανάτου" και είναι εμνευσμένη από την ομώνυμη νουβέλα του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Η ζωτικότητα της εν λόγω Λονδρέζικης παράστασης ασθμαίνει στα εξής σημεία: σου φοράνε μια λευκή μάσκα και σε ξαμολάνε μ΄άλλους σαρανταδώδεκα συνθεατές κι ανάμεσα σας ένας υποτίθεται χολερικός -για να τρομάζεις έτσι κι ο διπλανός σου κάνει μπούχου; ή μήπως να μην μπορείς να φωνάξεις τα γιούχα σου κι εσύ;- και σας αφήνουνε ελεύθερους να περιπλανηθείτε στα δωμάτια μιας αχανούς τρομακτικής έπαυλης χρυσοποίκιλτης, δαντελωτής και βικτορίζουσας. Σκοτεινιά, μούχλα, μαύρα κοράκια, χρυσοί σκαραβαίοι και άλλοι τίτλοι έργων του Πόε σε σκηνογραφική υπερέκθεση μπας και καταφέρεις να νιώσεις, αν όχι αφουγκραστείς μάλλον το πνεύμα του συγγραφέα -αν νιώθεις έτσι, αγάπη μου, τους συγγραφείς, κυκλοφόρησε την Ορέστεια στο Nintendo. Μέσα σε αυτό το σκηνογραφικά κούφιο πανδαιμόνιο λογοτεχνικής όρασης, αφής, όσφρησης και γενικότερα ατμόσφαιρας λοιπόν που σε έχει βάλει σε μια διάθεση άλφα όπως απόγνωση ή καλύτερα "τί το΄θελα το λουναπάρκ το άτομο αφού κατουριέμαι πιό συχνά με τούτα και με εκείνα" βλέπεις και κάτι ηθοποιούς να αυτοσχεδιάζουν ιστορίες του Πόε όπως ένα γάμο με μια νύφη ήδη νεκρή, κάτι μονομαχίες και τελοσπάντων διασκευές ελεύθερες φαντάζομαι του θέματος "υποβλητικά ξεντεριάζω με μαεστρία και τέχνη".

Την παράσταση δεν την έχω δει. Απλά την ώρα που διάβαζα το άρθρο αναρωτήθηκα αν αυτό είναι θέατρο και μάλιστα ζωντανό θέατρο. Στην χειρότερη των αναγωγών που έκανα έφτασα σε λουνά πάρκ με το τραινάκι του τρόμου και σε τηλεπαιχνίδι που πρόβαλε κάποτε ο Αντένα με τίτλο κάτι medieval, στην καλύτερη σκέφτηκα "Το κράτος του ζόφου" σκηνοθετημένο από το Χρηστομάνο στις αρχές του περασμένου αιώνος με το σημείο φετίχ της εν λόγω παράστασης, ον έστι μεθερμηνευόμενον αληθινή κοπριά εύοσμη επί σκηνής θεάτρου. Για λόγους ιστορικούς την συγκεκριμένη παράσταση, του Χρηστομάνου τώρα λέμε, θα ήθελα να τη δω, αλλά, ρε παιδιά, πείτε μου, είναι το ζητούμενο ο νατουραλισμός στην τέχνη σήμερα;

Κι αν μου το επιτρέπετε, νομίζω ότι έτσι προσαρμόζουμε την τέχνη στις ανάγκες μας κι ούτε καν σε ανάγκες ουσιαστικές μα στις πιο χαμερπείς, τις πιό απτές με όλη την αποφωρά τους. Λες και την αγοράζουμε από το supermarket ληγμένη. Προτιμώ να θυμάμαι τη Μπλανς που ως φαίνεται δεν έχει ημερομηνία λήξης. Α, κι ένα στίχο από τραγούδι γλυκό: "Η παράσταση δεν είναι φώτα, δεν είναι σκηνικό, είναι οι άνθρωποι, εσείς κι εγώ είναι η αδιακρισία σας στη μοναξιά μας είναι η αναπνοή σας στη σιωπή μας τέλος είναι η αγάπη σας για μας".

Της καλής ελπίδας

Κι ήταν ανήμερα γιορτής όταν πήραν τα χαράματα να αναδύονται και μέσα ή και κάτω μπορείς να πεις από της πόρτας τη χαραμάδα να μπαίνουν σημάδια από φως η ελπίδα ώσπου μας πλημμύρισε το λευκό και πνιγήκαμε στη χαρά μας. Χαράμι είπαμε και κρίμα. Γιατί δεν κλείναμε το βράδυ τα πατζούρια. Τώρα θα χε ακόμα λιγότερο φως και εμείς δε θα καραδοκούσαμε τη λαχτάρα. Απ΄έξω. Δε θα λέγαμε πατζούρια τα βλέφαρά μας. Μια ημέρα γιορτής ανέστιος ένας πένης κι επαίτης λαός για βλεφαροπλαστική ανακομιδή των απορημάτων -αφήστε εδώ την λέξη σαν απόρριμα και θαυμασμός παράλληλα να ηχήσει.

Ξοδέψαμε χαρά είναι η αλήθεια. Ξοδευτήκαμε με κίβδηλα χρώματα κι άλλοτε πάλι δίχως καν χρώμα. Τώρα σταμάτα τους συνειρμούς για τα χρώματα που μετά θα σου τα πουν γεγονότα, αναμνήσεις, στιγμή που δεν μπορείς να τη ζήσεις θα την βαφτίσουν οι καλοθελητές σου ηδονή και οι αισθήσεις σου μετάνοια. Γιάτρεψε την ελπίδα και θα χαθεί σα να λέμε. Κοίτα κατάματα το φως να κορέσεις την τελευταία σου επιθυμία. Πάρε μια μηχανή φωτογραφική και κατάγραψε το καρδιογράφημα που μαρτυρά κατά βάθος πάσχουσα την ελευθερία. Γιατί ελευθερία είναι πιά μια καρδιά που χτυπάει πάντα κατακόκκινη μετά και ύστερα. Την κατάντησαν κοκοτίτσα νευρασθενική.

Όταν έχουν καταχωρηθεί οι μνήμες σε καταστάσεις λογικές και συνειδητοποιείς, νοσταλγείς μάλλον πώς χτυπούσε η καρδία κάποτε -να προσέχετε τους τόνους στην παραλήγουσα, εκπορθούν κάποτε την τελευταία συλλαβή τους ύπουλα. Όταν δεν ήτανε σκιά που νοσταλγούσε την αλμύρα, όταν δεν χρειαζόταν την αρμύρα της για να συντηρηθεί σαν πίκλα. Όταν δεν ήταν πίκρα η θάλασσα. Όταν ήταν απλή και πονούσε γιατί πονούσε. Λές τότε η καρδιά μας χτυπούσε. Απλά και σκληρά. Με ορμή στο κορμί και ελεύθερα σα θάλασσα. Χωρίς εκ των υστέρων κρίσεις. Υπάρχουν επαναληπτικοί παφλασμοί των ίδιων κυμάτων; Παλινδρόμηση δεν έχει η θάλασσα ποτέ γιατί να έχει λοιπόν η ελευθερία. Κι άσε την άμπωτη και την πλημμυρίδα, είν΄ευκαιριακά φαινόμενα. Εξαντλούνται.

Καλέστε το ασθενοφόρο σύντομα. Τώρα αυτό που ζω δεν είναι ζωή, τώρα ζω τον παροξυσμό της ελπίδας.

Το αερόστατο των 7:01 που πέρασε

Δεν αρέσκομαι σε απολογισμούς, Γεράσιμε. Η ζωή είναι ένα μπλέξιμο χωρίς αρχή μέση τέλος σκοπό. Σαν ουρανός. Με τον απολογισμό τακτοποιείται, δηλαδή κακοποιείται. Σημαδεύεται. Σαν πτώση από τη Νεφελοκοκκυγία. Ωστόσο θα ενδώσω σε παιχνίδι προσκεκλημένος χωρίς σκοπό έτσι για να εμπλέξω την καρδιά με ραφές από πεπερασμένα πια του 200εφτά σημάδια. Αυτά είναι που με κρατησαν φέτος στη γη. Το αερόστατο αργοκίνητο καράβι μου άλλοτε κάπου στάθηκε κι άλλοτε πήρε να κινήσει. Σημασία έχει πως και φέτος ταξίδεψε.

1. Ολοένα μεγάλωνε και συνεχίζει να μεγαλώνει το αδιέξοδο που νιώθω μέσα μου για το χρόνο. Μπορεί να φταίει και ο στρατός. Το να φταίει αυτός είναι κι η τελευταία μου ελπίδα. Είναι απίστευτο μαρτύριο ο χρόνος να μην περνάει να είσαι ακόμα νέος να το νιώθεις και να θέλεις να το ξεχυθείς και την ίδια στιγμή όλο και πιό πολύ να γερνάς όλο και πιό πολύ ακριβώς τη στιγμή αυτή μέσα στη μιά αυτή στιγμή στο στιγμιότυπο ο χρόνος να έχει παύση κι εσύ να έχεις τελειώσει κι απλά να το νιώθεις και να μην μπορείς να είσαι παρά νεκρός σαν (εδώ δεν κάνω σχήμα λόγου, το έννοω) φαντάρος. Νομίζω γι αυτό λένε ο πόλεμος ωριμάζει τους ανθρώπους. Τους κάνει τόσο ζωντανούς και τόσο πεθαμένους. Κι ίσως εδώ κρύβεται το γιατί ο πόλεμος χρειάζεται ανθρώπους νέους. Είναι οι πλέον επιρρεπείς στο θάνατο και στη ζωή.

2. Χάρηκα λίγους ανθρώπους γύρω μου από αυτούς που αγαπάω να κάνουν επιτυχία και να μου κάνουν γι αυτό ευτυχία. Τη λέξη παρέα φέτος την χάρηκα έναν προς έναν. Θέλω ακόμα πιό πολλοί από αυτούς που αγαπώ και ακόμα πιό πολύ να ευτυχήσουν όχι γιατί είναι φίλοι μου αλλά γιατί τους αξίζει. Είμαι υπόλογος σε μια βραδιά πάνω σε βράχια που η Νατάσα τραγούδησε με την Αφροδίτη και οι στίχοι ήταν του Γεράσιμου και οι μελωδίες του Κώστα και του Θέμη. Και θέλησα έκτοτε το μήλο να πάρω στο ένα χέρι και στο άλλο το μαχαίρι. Αν δεν γίνεις ο προσωπικός σου αρχάγγελος στις μέρες μας εν λευκώ και με τη δικιά σου ρομφαία στο χέρι, αφενός δεν έχεις αληθινό θεό και αφετέρου εξαντλείσαι και ξεπέφτεις.

3. Με κούρασε η πατρίδα μου με κούρασε και με εξάντλησε αυτό που λένε Ελλαδίτσα. Η μιζέρια της η φτώχια της η σιγουριά ο συντηρητισμός του τίποτα που συντηρεί το άπαν και η αιώνια ελπίδα μιας αγρανάπαυσης για την αγρανάπαυση κι όχι ποτέ το λιβάδι για να καρπίσει. Οι ανάσες μας που καίγονται και μυρίζει τριγύρω και πάντα και παντού αποκαΐδια οξυγόνο. Στην Πελοπόννησο φέτος λίγο πιό έντονα. Γιατί τα δάση σε αυτή τη χώρα να το ξέρετε είμαστε εμείς. Κι ολοένα οικοπεδοποιούν, τουτέστιν ισοπεδώνουν. Ακόμα κι αν γίνει ατύχημα και σε λένε Αρχαία Ολυμπία.

4. Με συντήρησε και με συντηρεί η ασφάλεια και η σιγουριά ενός και μόνο ανθρώπου που με ανέχεται και με αντέχει με όλες τις δυσκολίες, τα αδιέξοδα, τα άγχη και τις ανασφάλειες, τους πειθαναγκασμούς και τους ψυχαναγκασμούς που μπορεί να έχει το μυαλό και το κορμί μου. Κι όσο μπόι μου λείπει το έχω κατάρα να το κάνω παραίσθηση και φόβο και καταιγίδα μέσα στην έρημο που θεωρώ πότε πότε ασφάλειά που δεν θέλω να παραχωρήσω.

5. Με κατέβαλε αλλά κυρίως κατέβαλε την επιτυχία μου η ζήλια που ένιωσα περιστασιακά και κατά συρροή για την επιτυχία αυτών που ζήλεψα.

6. Είχα έχω και θα συνεχίσω να έχω μια ακατανίκητη έλξη για την ομορφιά. Που μπορώ να της συγχωρήσω όλα της τα ατοπήματα απλά και μόνο επειδή υπάρχει. Επειδή είναι απλή και δεν χρειάζεται τίποτα να την αποδείξει. Κι που για τη χάρη της θα πέθαινα.

7. Τρέφω την πιό βαθιά ευγνωμοσύνη σε τούτη τη χρονιά που παρά τις αντιξοότητες μου επέτρεψε να παίξω με την ίδια μου τη βαρύτητα και μάλιστα επάνω σε σκηνή. Εκεί άκουσα τα πιο βαθιά μου τραγούδια. Ήχους που δεν πιάνει το αυτί από τις μουσικές της ενδοχώρας. Και αυτό μου επέτρεψε την ίδια στιγμή να νιώσω Αργόσαυρος και Πεταλούδα. Αν σκεφτεί κανείς ότι η βαρύτητα είναι το μόνο που ουσιαστικά κατέχουμε στη ζωή, το να μπαλατζάρεις μέσα σου αυτές τις δύο δυνάμεις τις αντίρροπες αποκτά το πιό ιδιαίτερο νόημα αν θέλεις ταυτόχρονα να πετυχαίνεις βάδισμα στιβαρό στη γη και ταυτόχρονα υψηλή κι αλαφροπάτητη πλοήγηση στους αιθέρες. Τότε ίσως να σου χαρίζεται το πιο εκκωφαντικό χειροκρότημα από 600 ζευγάρια χεράκια παιδικά ημερησίως.

Αυτά ήταν. Τώρα το αερόστατο προσγειώθηκε. Έκανε ένα τελευταίο ταξίδι πάνω από τη χώρα του 2007, απέστειλε το τελευταίο δελτίο θυέλλης που πέρασε και κάνει ανεφοδιασμό για ένα καινούργιο του ταξίδι μες το χρόνο. Αυτό που σίγουρα θέλει να πάρει μαζί είναι μια ανθεκτική φούσκα πάνω από τα καλάθι με πιό λαμπερά χρώματα.

To τέλος των παραμυθιών

... Και κάτι ακόμα... Μ' αρέσουν φράσεις απ' το τέλος, για το τί έγινε μετά... χωρίς να δεσμεύεσαι από τί προηγείται. Το ύστερα την υστερία κρύβει μέσα του, ένα ι τονισμένο στην παραλήγουσα ανάμεσα σε υγρό ρο και φωνήεντα άλφα. Ελπίζω σε μια γραφή ατελείωτη που δεν θα απολογείται σε τίποτα και θα ενέχει ως τέτοια το καθόλου. Ίσως τότε μιλήσουμε πια για μια πρώτη ολοκληρωμένη γραφή ένος μύθου, ίσως ίσως τότε ακόμα όλα τα παραμύθια γίνουν ένα. Ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

2007 - 2008

Ειλικρινά σήμερα δεν ξέρω πούθε ξεκινώ. Ώρες - ώρες με το χρόνο αισθάνομαι σαν τηλεοπτική σεζόν στη μέση της διαδρομής της. Αυτό το copyright με την παύλα στη μέση φέτος έγραψε 2007 παύλα 2008 για να σας δώσω να καταλάβετε. Όμως ανάμεσα σε δυο μεγέθη έτσι μετρήσιμα που το μόνο που διαμοιράζουν είναι χρόνος και δη χρόνος τηλεοπτικός, πού ξεκινά η παύλα και πού τελειώνει η προοπτική της;
"Παει ο παλιός ο χρόνος" λέει "ήρθ' ο νέος με τα δώρα, με τραγούδια, με χαρά". Εγώ αυτές τις ψευτοσυγκρίσεις που κόβουν με ατσαλένιο μαχαίρι telemarketing το τίποτα της στιγμής που μια χρονιά αλλάζει δεν τις αντέχω. Σαν να κοιτάζουν το θέμα απέξω κι από μακριά. Τηλε - όραση όπως λέμε της αδιέξοδης χαράς. Δεν έχεις πού να ξεφύγεις...
Είμαστε όμως στάδια εξέλιξης, όχι τηλεοπτικά μαγκαζίνο ποικίλλης και εν τέλει αδιάφορης ύλης που χρονοτριβεί. Και κυρίως δεν είμαστε αριθμοί και ευκαιριακές προσθαφαιρέσεις για να αλλάζει ο καιρός και να περνάνε τα χρόνια με διαφημίσεις τα μεγάλα όνειρά μας. Κι έτσι φαντασμαγορικά άδοξα να φεύγουν κι οι Πρωτοχρονιές και εμείς να ψάχνουμε τί δε ζήσαμε και την ¨ευτυχία" που είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει -πάντα δε μ' άρεσε αυτός ο στίχος και τώρα καταλαβαίνω γιατί. Αιωνίως μη ζώντας, αιωνίως ελπίζοντας.
Δεν είναι τα χρόνια μας σποτάκια λίγων λεπτών σε απευθείας σύνδεση από την νεόδμητη πλατεία Εθνικής Αντίστασης. Κραυγάζει το σύμπαν αντίσταση εντωμεταξύ κι εμείς την κάνουμε φωταγωγημένες πλατείες.
Ξέρετε, ειδικά αυτές τις ημέρες ως δέκτης συνδέομαι κάπως περίεργα με τις ανάπαυλες και τις γιορτές. Ανακαλώ κάτι μακρινά πλέον Χριστούγεννα που δεν έχω καταλάβει ακριβώς τί τους νοσταλγώ και μου λείπει. Πάντως κυρίως αυτό που δεν νομίζω να φταίει είναι ότι τα Χριστούγεννα που ανακαλώ ήμουν ακόμα παιδάκι. Τότε ακόμα υποθετικά ήμουν έκθετος σε μια πιο εύπεπτη τηλεοπτική πραγματικότητα, αλλά αισθανόμουν αλλιώτικα και όχι φόβο, όχι αηδία, ούτε πειθαναγκασμό. Κυρίως δεν ένιωθα ότι κάποιος προσπαθεί να με ξεγελάσει.
Βρήκα ένα λοιπόν βιντεάκι που έχει να κάνει με αυτά τα αλλιώτικα Χριστούγεννα που νοσταλγώ και σας καλώ στη σελίδα μου να το μοιραστούμε. Και μη φοβάστε, δεν είναι κάτι εναλλακτικό που κομίζει ες τας Αθήνας αλλούτερους χριστουγεννιάτικους στεφάνους, ούτε κανένα λιγότερο φαντασμαγορικό θεό από τον Santa Clauss θεραπεύει. Αλλαγή Πρωτοχρονιάς με τον Σαββόπουλο και τη Βουγιουκλάκη το '88 σας έχω. Το θέμα απλώς ξέρετε ποιό είναι; Ότι αυτό είναι κάτι ουσιαστικά φαντασμαγορικό. Καλή Χρονιά!

Υ. Γ. 1: Έχω νοσταλγήσει ένα Πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν όπως εκείνα...

Υ. Γ. 2: Συμπτωματικά αυτό είναι και η εκατοστή μου ανάρτηση! Χρόνια πολλά, rimeimprovvisate!

Υ. Γ. 3: Το "Αλήθεια, με καμαρώνεις;" είναι και δικιά μου ερώτηση