Θέληση

Τις μέρες καταπίνω ποιήματα
για να αντέχω·
τις νύχτες καταπίνω ποιήματα
για να κοιμάμαι·
έτσι σιγά σιγά σωπαίνω

Ασυμφωνία χαρακτήρων

Σ' αυτό το τελευταίο όνειρο 
του καλοκαιριού
τόσο επιθετικά 
τα χειλικά φι 
τα οδοντικά θήτα
εξακολουθητικά
ρίμαζαν
το τρεχούμενο ρο
το στιγμιαίο,
άηχο κιόλας
κάπα.

Μικρές Λέξεις ΧΙII

Heads or tails

ανίσως

- αν ίσως
κι "επί πίνακι"

πάντα Σαλώμες
πάντα επτά πέπλα
πάντα κομμένα κεφάλια
εκεί και τότε
εδώ και τώρα
εδώ κι εκεί.

Στην εποχή μας
το ποίημα
πρέπει να έχει
και την επεξήγησή του
για να μη μας λένε
ποιητές εγκεφαλικούς

(Στη φώτο ο Καβάφης ως φτερού σε γελοιογραφία αθηναϊκής εφημερίδας)

Το δίλημμα

Κι αν στην Ιθάκη 

γύρισε ο Οιδίποδας;

Κι αν ο Οδυσσέας

επέστρεψε στη Θήβα;

Κάτοπτρο

Αυτό το σπίτι επιτέλους είχε τις άλλες διαστάσεις. Έμπαινε μέσα κανείς βγαίνοντας από τον ίσιο δρόμο και βούταγε ξαφνικά σε ένα πολύ συμβατικό κατά τα άλλα ενυδρείο. Όλος ο κόσμος καθρεφτιζόταν στην επιφάνειά του. Δέντρα, καλλωπιστικά φυτά, παρκαρισμένα αυτοκίνητα, κανένα αδέσποτο ψάρι. Μπορούσες να βουτήξεις μέσα για να πιάσεις το ακουστικό ενός υπεραστικού καρτοτηλεφώνου. Έπρεπε μόνο να σταθείς με το ένα πόδι έξω από το νερό για να νιώσεις ότι υπήρχαν τοιχώματα σε αναλογικά μεγέθη μήκους, ύψους ή βάθους, φυσικά ποτέ σε συνδυασμό. Μα κυρίως υπήρχε μέσα σε όλα αυτά κάτι το τερατικό, ανάσαινες ολόκληρος τεράστιες μπουρμπουλήθρες ναρκοθυμίας.

Απόψε στο όνειρο
έπινα καφε με το Σαχτούρη

Η πόρτα ήτανε κλειστή
μέσα από την αντηλιά
Που έβαψε μαύρα κάτι τριαντάφυλλα
στον τοίχο ακούστηκαν πουλιά
από μασημένη μαγνητοταινία
Ή όπως κάνει το κινητό
όταν δε βρίσκεις στην απέναντι γραμμή
εύκαιρο παραλήπτη

Ήρθε και κάθησε απέναντι
ο ποιητής με τα άσπρα γένια
Με ρώτησε τι βαθμό έγραψα
Στο μάθημα "πρώτη μεταπολεμική γενιά"
Είπα ψέμματα δέκα
σαν απαγορευμένος προφήτης
Και τότε μέσα στον ύπνο
θυμήθηκα τα ακουστικά του κινητού
που είχες ξεχάσει
τακτοποιημένα στη βιβλιοθήκη

Ξύπνησα τότε και σκέφτηκα
Τα πράγματα όταν γίνονται διαδικαστικά
Αποκτούν κόκκινο χρώμα
Ενώ όταν τα κάνεις σχολαστικά
Όπως εγώ
Ξεθωριάζουν το όνειρο

Το κουτί / Dies Irae

Θέλω να γράψω ένα τραγουδάκι

δε θα μάθει ποτέ γι’ αυτό ψυχή

Το σφαλίζω σε τοσοδά κουτάκι

Καβάτζα να έχω όταν χρειαστεί.

Nα ανοίγω και να κλείνω το κιβούρι

Τζούρα να παίρνω απύθμενο βυθό

σα να παραφυλάω σε μνημούρι

Λες κι έχω μέσα μικρούλη αδερφό.

Όταν τα χρόνια όμορφα περάσουν

κι ο μαύρος έβενός του θα τριφτεί

Πένθιμος ήχος θα σκίσει τ’ αγέρι.

Θα έχει σηκώσει τότε ξένο χέρι

το καπάκι. Οι στίχοι μου θα πιάσουν 

πρώτη φορά τόπο μέσα στη σιγή;

Ύστερα βρέθηκε

στον τομέα θήτα

κάποιου νεκροτομείου

Τον στοίχειωναν τα σπλάχνα του

Δεν πέθαινε

Γκρο πλαν

Το εύκολο αλουμίνιο στις πόρτες
Εσυ απέξω
Το εύκολο αλουμίνιο στις πόρτες
Δε μπόρεσε να λυγίσει
Στεκόσουν αμέτοχη και τρουακαρ
έβαφε το τζάμι τη γιγάντια,
Ανυπεράσπιστη προτομή σου
Από τη μέση και κάτω δεν είχα να δω

- λίγο πιο κει στην πλατεία
έβαφε μια ζητιάνα τα νύχια της
Κόκκινα.

Μπεν Μιξτ

                                                    Εντάξει, ο σταυρός

                                                    ο χρυσός, όταν πέθανε

                                                    το 2009, στα 92•
                                                    σήμερα μόνο
                                                    - τέτοια μέρα
                                                    με τέτοιο κρύο - βρήκα
                                                    της γιαγιάς δυο
                                                    καταχωνιασμένα μαγιο,
                                                    30 χρόνια την έζησα,
                                                    δεν πέτυχα
                                                    μια φορά
                                                    να τα φορέσει

διεμερίσαντο

Για ένα αμπελόφυλλο
πιαστήκανε στα χέρια
ο Διόνυσος με το Χριστό
για το ίδιο αμπελόφυλλο
η Τιτάνια, 
βασίλισσα των ξωτικών
είπε μετά από χρόνια
στην περιπλανώμενη Αγαύη,
δηλαδή στην κυρία Βέναμπλ,
στη Νέλλη Αγγελίδου βασικά :
"Για όλο το νεραϊδόκοσμο
το αγόρι δε στο δίνω"

Παραλλαγή

Έλεγες                                       λέγατε

                                               εσείς έχετε 

        ο ένας τον άλλο                         ο ένας στον άλλο

εμένα με κέρδισε                           μα κέρδιζε

        η αυταπάτη

Μικρές λέξεις ΧΙΙ -

Ζωντανίνα (Η): 

Λέξη (ξε)χα(σ)μένη 

σε ημερομηνία
ορόσημη.

Are we nuts?

Στο ξηροκαρπάδικο ο πωλητής είπε ότι τα μπραζιλ νατς που κι εγώ του ζήτησα έχουν την τιμητική τους σήμερα. "Απ' το πρωί, όλοι μπραζίλ νατς μου ζητάτε!". Ψωμί, παιδεία και μπραζιλ νατς λοιπόν το σύνθημα για σήμερα!

Μπραζίλ νατς: κάνουν καλό στο θυροειδή.

Η μεταπολίτευση ως ορμονοθεραπεία.

Πλησμονή

Μισώ όλες τις πανσελήνους. 

Απορώ που είναι ολόκληρες.

Αχ, να υπηρχε τέταρτη διάσταση...

Θα μπορούσαμε να δούμε 

Πίσω απ' το ολόγιομο φεγγάρι

*

Γουινι

Δε χρειαζ 

όταν η υπερ

Πανσέληνος

Ξέραμε ήδη

Ότι αύριο θα

είναι άλλη μια

Θεία Μέρα.

Επίγραμμα

Καμια φορά
κοιτάζω φωτογραφίες

σβήνω πρόσωπα,

ένα - ένα, στη σειρά,
Όπως φύγανε.

*Φωτογραφία του Ιωάννη Καμιναρά από το σκηνικό της παράστασης ο Γείτονάς μου Ναπολέων Λαπαθιώτης που παρουσιάζεται κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 στο Bijoux de kant hood, Αθηνάς 10, 3ος όροφος στο Μοναστηράκι. 

H λέξη

Μια μέρα θα τα καταφέρω
Και θα βγείτε όλοι
(από τα δικηγορικά γραφεία) 
με ένα αγαπημένο
Ποίημα στα χέρια
Να φωνάξετε απ' το μπαλκόνι
Δυνατά:
Όχι! Δε σας καλώ να κατεβούμε στους δρόμους!

Μια μέρα δε θα ψάχνουμε πια να κρυφτούμε
Ούτε Χίλαρι, ούτε Τραμπ θα μας κάνουν καλα
Δε θα χουμε ανάγκη καν τον Α - λέξη
(Κάνουμε και μόνοι μας κωλοτούμπα)

Μια μέρα θα γίνουμε πιο φασματικοί
κι από ομοφυλόφιλοι

Μια μερα θα ξεσπάσει μια λυτρωτική μαζική
υστερία - όχι κουλτούρα
και θα μοιάζω ο πιο εξαπατημένος
Μισάνθρωπος του Μολιέρου
(Θα έχω αποδειχτεί ο ψευδοπεριποιητής Ωρών)
Δε θα έχουμε από πάνω μας τον Ήλιο βασιλιά
Δε θα χουμε καν θεό
ούτε θα χουμε πάνω μας τσίπα

Εκτεθειμένοι ας σκοτωθούμε

Επί τούτων των ημερών "οιακίζει ο κεραυνός"
οι νέα ανορθόγραφη γενιά του '30 είμαστε
Του Αλεπουδέλη• όχι του Ελύτη.
(Όχι ψευδώνυμα πιά, όχι ταυτοτητες
Όχι ρόλοι)

Μια μέρα θα τα καταφέρεις
Να φτιάξεις κι εσύ το εξ αιρετικό ποίημα.

(Πρόσεξε δε λέω θα το καταφέρ -ουμε
Λέω θα τα καταφέρω
Λέω θα τα καταφέρεις•
Άλλο εγώ, άλλο εσύ.)

*εντός παρενθέσεως περιλαμβάνονται αποσπάσματα υπό αμφισβήτηση. Τα δημοσιεύω γιατί το ποίημα είναι οι φλυαρίες του. Αυτό σημαίνει (βάλτε κι άλλους στίχους σε παρένθεση. Ή καλύτερα, μη διαβάσετε καθόλου το ας το πούμε ποίημα.)

Αδικαιολόγητα

Μένω σ' ένα σπίτι

πάνω στη σκεπή

- κάθε τρεις και δύο -

oi άνθρωποι μεταφέρουν

πράματα 

πότε από δω 

πότ' από κει

Μόλις έλαβα ένα απειλητικό μέηλ:

Oh captain, my captain

Ο Βασιλιάς του χεριού μου
(Ένα τραγούδι του συρταριού μου)

Σε έχω αφήσει εκεί πίσω.
Δε μπορώ να κάνω διαφορετικά.
Πώς αντιστράφηκαν τόσο οι ρόλοι,
τώρα πρέπει εγώ να σε κοιμίσω -
ακόμα και η λέξη ρολόϊ
παράφραση της λέξης ρόλοι,
και τικ τακ διαλυτικά.

Ρολάλλοθι κι αυτό που γράφω,
δε με νοιάζει να σου πω τα χαρτιά
ας τη βγει απ' τα δεξιά
μπόμπα χαρακίρι
γκροτέσκα η μορφή
του σφαγμένου Μισίμα.

Δεν γίνεται να είμαι μάσκα
προσπαθώ να πω φοβάμαι
παραφυλάει η μάσκα
να πεταχτεί στη γωνία.
Σε φοβάμαι.

Με λένε τρελό, ανόητο,
δεν καταλαβαίνω γρι
και λένε, λένε, λένε
υπεκφεύγω λένε

αλλά εγώ
σε ασυνέχειες δραπετεύω
βασιλιά μου,
από το έγκλημα να σε διαφυλάξω
- "δεν το κουνάω ρούπι
απ' το δωμάτιο, βασιλιά μου"

Δεν επιτρέπεται και δεν θέλω
έξω να βγω, να παρω λεωφορεία,
να μπω στο μετρό, να σηκώνω τηλέφωνα, απεχθάνομαι
κάθε μορφή ένδο και έξω επικοινωνίας,
να μιλάω, θέλω να τα ακυρώσω όλα
έτσι εξαιτίας σου ακυρώνομαι,
θέλω να σε σκοτώσω.

Δε θέλω να γίνω κατανοητός,
χέστηκα, ξεβράκωσέ με -
δε θα το πίστευες αν το έκανες
δεν έχω χεστεί
στην πραγματικότητα
θες απτές αποδείξεις
λες "χέστηκες, άρα
είσαι ηττοπαθής"
αλλά εγώ δεν είμαι
γιατί δες, χέστηκα
αλλά πάνω μου
δεν τα έχω κάνει

Σκέψεις τρέχουνε
στο κλάσμα του λεπτού

Πιο πολύ
αντιστρέφονται εντελώς
- ξέρεις τώρα
στα χαρτιά πάνω κάτω
οι φιγούρες πώς είναι,
μην εμπιστεύεσαι
ούτ’ εγώ εμπιστεύομαι
στο βάθος κοίτα
κάθεσαι εσύ
αντί για μένα.

Το έγκλημα είναι όσο να πατήσω τη σκανδάλη,
το έγκλημα είναι αίνιγμα,
μετά
αρχίζω να τρέχω
ή αναλαμβάνομαι στους ουρανούς
αυτό ήταν
φέξε μου και γλίστρησα
από τη ρώσικη ρουλέτα

Γίναμε αδέλφια

Δεν πιστεύουν ότι μπορώ να σου κάνω κακό,
αλλά εγώ, αν υπήρχες,
θα κλειδωνόμουν στο άδειο δωμάτιο,
στην αίθουσα του θρόνου
χωρίς τη συνδρομή του νου και της καρδιάς
τετ α τετ
θα σε πετσόκοβα αβάσταχτα,
"ω βασιλιά, βασιλιά μου",
κι απόδειξη τούτη η σφαίρα

μπίλια, υδρόγειος
απόπειρα μια και καλή
να γίνει όλο πιο γυάλινο
δίχως περιστροφές
το τέλος•
από πίσω.

Καταστροφή•
Από εκεί που σε άφησα.
Μια κίνηση μπρος
ρουά ματ από πίσω.

Εκεί,
από πίσω
επόμενη παρτίδα καραδοκεί.

Τώρα νικάνε τα μαύρα
αύριο στα ρέστα
μπορεί να νικήσουν
τ’α λογάκια τα λευκά.


Σημείωση: Ο Ουόλτ Ουίτμαν περιαυτολογούσε.

Κάποιος

Ήταν καθισμένος σε πλαστική καρέκλα και γερνούσε

στο διάδρομο όπου ζήσαμε πια τα μεγάλα και αξιομνημόνευτα πένθη της ζωής μας. 

Τσιμεντένιος διάδρομος με κέντιες, με φυτά που αντέχουν τη σκια, 

φυτά εσωτερικού χώρου και αναμνήσεων, φυτά εσωτερικού χρόνου και χώρου, ανύπαρκτα μπορεί φυτά που προεκτείνονται και αντέχουν. 

Δεν κατάλαβα από την αρχή έτσι οπως παραμορφωτικά είχε φουσκώσει, τώρα που το ξανασκέφτομαι σαν πνιγμένος. 

Το πιο περίεργο ήταν ότι όσο γερνούσε τα χαρακτηριστικά αντί να έχουν μαραθεί ήταν διογκωμένα, παραφουσκωμένα 

ανθούσαν μέσα σε μια επικίνδυνη ανθοφορία που έμελλε να εκραγεί. 

Πέρα από τα γκρίζα μαλλιά 

- από τις τρίχες άρχισα να τον καταλαβαίνω, 

οι τρίχες κι ο διάδρομος 

ο δρόμος από το δρόμο στην αυλή.

Έτσι μου μπήκαν οι πρώτες υπόνοιες ότι μπορεί να ήταν εκείνος, 

πάντοτε, σε όλο το παρελθόν του ως τώρα αφύσικα μελαχροινός, 

σε τέτοιο βαθμό που σε όλους μας πολλές φορές είχε φανει ανοίκεια η συγγένειά του μαζί μας. 

Από την πρώτη κιόλας στιγμή που συναντηθήκαμε κι άρχισε να μοιράζεται τα χρόνια της ζωής του μαζί μας.