Monday, April 26, 2010

Sebastian



Έτσι όπως μαζεύω ουρανό όσο φτάνει το μάτι απόγευμα πιά Κυριακής μέσα στην πόλη άνοιξη προχωρημένη πάνω σε πρόσωπα κουρασμένα από κτήρια γυάλινα, σκέφτομαι δε γίνεται βέβαια να πέσει να μας πλακώσει ολόκληρο τούτο το μπλε στερέωμα, αλλά μήπως θα μπορούσαμε να επιτύχουμε κάτι με ετούτα τάχα τα τζάμια; Αν ράγιζαν, αν μας πετύχαιναν κυρίως στα πρόσωπα έτσι όπως πάμε αμέριμνοι, αδιάφοροι, καμαρωτοί και γυάλινοι σχεδόν καθώς τα κτήρια σε τούτο το βιβλικό τοπίο μιας φανταστικής αστικής καταστροφής μήπως θα καταφέρναμε αλήθεια επιτέλους τότε να γίνουμε έστω και μεις έτσι ραγισμένοι τα πιό κόκκινα που ποθήσαμε ποτέ τριαντάφυλλα;

3 comments:

marios104 said...

Διαβάζοντας την ανάρτηση σου, θυμάμαι το διήγημα του Σαμαράκη , για το αγόρι με το ποδήλατο που όλος ο κόσμος καταλήγει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στα μάτια του. Αλήθεια αυτό το ποδήλατο ήθελα πάντα να οδηγώ, αλλά η πόλη με περιόρισε στα λίγα ελεύθερα τετραγωνικά της. Σκέφτομαι πως θα γινόταν να οδηγούσα κατακόρυφα τις ρόδες του σ' αυτές τις γιγάντιες γυάλινες ασφάλτους...

marilia said...

Προτιμώ το γαλάζιο, έστω και μακρινό γυαλί. Το κόκκινο είναι επικίνδυνο και το φοβάμαι.

φιλάκι θαλασσί ;)

zVyk said...

Πάντα με συγκινείς...