Wednesday, December 03, 2008

Unbreakable


Άλλη μια μέρα κοιτάζω πώς θα κοιτάξω πραγματικά και φεύγω ταξίδι από την πραγματικότητα μακρυά γιατί αλήθεια δεν έχουν τα πράγματα εδώ αλλά τα πράγματα αυτά που από εδώ θα μπορέσουν να έρθουν εκεί μαζί μου, οι στιγμές, τ' απομεινάρια μιας μέρας που επιτέλους θ' αλλάξει χρήση μέσα από τα μάτια μου και θα γίνει στ' αλήθεια όπως μπορεί να γίνει. Γιατί η αλήθεια υπάρχει μόνο πέρα από την αλήθεια μας. Ναι, εντάξει, η πραγματικότητα είναι όντως αντικειμενική. Το ζήτημα είναι τί κάνεις άπαξ και το αντικειμενικά πραγματικό το καταλάβεις.

Θέλω να πω, για να γίνω πιό ξεκάθαρος, μια πέτρα δεν είναι μόνο μια πέτρα ή δε με ενδιαφέρει τέλοσπάντων να είναι μια πέτρα μοναχά. Μια πέτρα με ενδιαφέρει γιατί είναι ένα βότσαλο, ένα βότσαλο που θυμίζει την πρώτη μου αγάπη, την αλμυρή, ένα καλοκαίρι κοντά στη θάλασσα, το κύμα που ήσουν πλάι μου και δε μ' ένοιαξε που η θάλασσα φούσκωσε και πήρε μέσα της όλα τα υπάρχοντά μας γιατί εγώ κρατούσα την πέτρα σου και γελούσα που σε έβλεπα να τσαλαβουτάς για να περισώσεις πέντε χρήσιμα μεν, άχρηστα δε πράγματα και δε με νοιάζει που σ' έχασα κι εσένα μετά και δε με νοιάζει που έγινες θάλασσα μετά κι εσύ και πήρες μέσα σου όλα τα πραγματά μου γιατί εγώ κράτησα το βότσαλο και δε με νοιάζει που τώρα το βότσαλο έγινε πέτρα, μολύβι, ψαλίδι, χαρτί ή ό,τι άλλο μπορεί πιά και να' σαι. Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη η ακρογυαλιά, αν με πίστευες λιγάκι, όνειρο δε θα 'ταν πια...

Όπως όμως με την πέτρα, έτσι και με τα φαινόμενα, έτσι και με τα γεγονότα τα αντικειμενικώς πραγματικά, γυρεύω μια υποκειμενική ερμηνεία, τί τα προκάλεσε και πού και πώς θα πάω μαζί τους παρακάτω. Δεν είναι τόσο εύκολη η διαδικασία αυτή, καλού κακού κρατάω μικρό καλάθι: κάθε μέρα λέω να κάνω καινούργια αρχή κι όλο στη μέση κι όλο στη γαμημένη μέση το φτάνω -τυχαία η παρήχηση του μι, δε νομίζω. "ΜΜΜΜ, ωραία φέτα" μμμμου 'ρχεται η ατάκα στο μυαλό. Και δε με πειράζει τίποτα πιό πολύ όσο αυτός ο εθισμός και η ακινησία στο καθημερινό και στο μεσαίο τελευταία. Στο μέτριο. Που να ήταν γυάλινο με μια πέτρα να το σπάσω.

Να σημειωθεί ότι το πρώτο δέντρο για φέτος στολίστηκε. Στο σαλόνι βαθύτατα φιλικού σπιτιού. Και παρ'ολ' αυτά, τζίφος... Ψηλά στο βουνό μουσικές χαμένες...

4 comments:

tovene592 said...

"Μη μόνον, όσα βλέπετε πιστεύετε. Των ποιητών το βλέμμα είναι οξύτερον»"

quartier libre said...

@
Επιτρέπονται εδώ, οι γραπτές απαντήσεις, μονάχα μέσα από συνειρμούς;

- «τ' απομεινάρια μιας μέρας...»

1ος συν - ειρμός
Ιαπωνιστί : «The remains of the day»
Αγγλιστί : Καζούο Ισιγκούρο
Franglais : Prix Booker

2ος συν - ειρμός
Πού πήγε η μέρα η δίκοπη
που είχε τα πάντα αλλάξει;
Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να ‘ναι για μας πλωτός;





- «μια πέτρα δεν είναι μόνο μια πέτρα...»

1ος συν - ειρμός
ετούτο εδώ, δεν είναι μια πίπα !
η γλυκειά τρέλα των surrealistes – τι να ναι άραγε μια πέτρα, στο υπο συνείδητο ;
Και τι να ναι άραγε μια πέτρα, στο όνειρο;

Antoine de St Exupery ↓

2ος συν - ειρμός
Εκείνοι μου απάντησαν : Γιατί να μας φοβίσει ένα καπέλο;
Το σχέδιό μου δεν έδειχνε ένα καπέλο! Έδειχνε ένα βόα που χώνευε έναν ελέφαντα !

Magritte ↑

3ος συν - ειρμός
* κατά Γ. Σεφέρη
Στην πέτρα της υπομονής κάθισες προς το βράδυ με του ματιού σου το μαυράδι δείχνοντας πως πονείς

Στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα που ανοίγει τα επουράνια κι είν' όλα βολετά

* κατά Atiq Rahimi ← Lettres persanes → Σενγκέ σαμπούρ → la pierre de patience → η πέτρα της υπομονής




- «Που να ήταν γυάλινο με μια πέτρα να το σπάσω...»

* κατά Στέλιο
Θα σου δώσω μια να σπάσεις, α, ρε κόσμε γυάλινε...



Τουτ ε φραζίλ

Aντώνης said...

@quartier libre
Τί να πω, όχι πες μου τί να πώ... Με κάλυψες από κάθε άποψη: φιλοσοφική, ποιητική, κινηματογραφική μέχρι και λαϊκοθυμοσοφική! :)

quartier libre said...

@ πώς να τα καλύψει όλ' αυτά, ένας μικρός, εργατικός στρατιώτης;

καλή μέρα να έχετε :)