Wednesday, October 29, 2008

Ingenuity



Όντως... μεγάλες προσδοκίες.

Όμως δεν είναι αυτό που πειράζει τελικά. Tην έλλειψη της ισορροπίας φοβάμαι. Την έλλειψη ευθυκρισίας τελικά στην οποία η όλη κατάσταση βαδίζει. Δεν ξέρω, δηλαδή ξέρω, αλλά δεν ξέρω επακριβώς, θέλω να πω νομίζω, ίσως και κάπως να μπορώ κάτι για κάτι συγκεκριμένο να πω, αλλά νομίζω τίποτα σημαντικό δε θα 'ναι. Να βάζει τα πράγματα και τη ζωή σε καινούργια θέση τέλοσπάντων κι όχι σε δρόμο χωρίς σκοπό. Συνεχίζω. Σ' ένα κόσμο από απόψεις ή στην καλύτερη σε έναν κόσμο από εμπεριστατωμένες θεωρίες. Τη δικιά σου. Τη δικιά μου. Και αυτουνού. Ωστόσο, κι αυτός ακόμα την είπε τη θεωρία του της σχετικότητας. Ποιός είναι η αυθεντία επομένως ανάμεταξύ μας;

Κάπου δε φτάνω. Όλο δρόμος. Μόνο συνεχίζω να προχωρώ. Βεβαιότητα είναι τελικά μόνο η απάτη. Άπαξ και κατέβηκες από την προσδοκία για τ' όνειρο το 'χασες το τραινάκι. Τρεχάτε ποδαράκια μου να μη σας χέσει ο κώλος μου, λέει ένας. Όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια, λέει άλλος. Όμως πού πας όταν πεθαίνουνε τα όνειρα? Τα όνειρα ή πραγματικότητα γίνονται ή πεθαίνουν. Να, τί χωρίζει ο δρόμος που μου δείχνεις να βαδίζω.

Θα σταματήσουμε κάποτε. Θα ήθελα κάποτε να σταματήσουμε. Να μιλάμε. Και μόνο θα νιώθουμε γιατί συμβαίνει αυτό κι εκείνο. Στη μέση οδό που οι σκέψεις κατέχουν την ψυχή. Και τα συναισθήματα τη σκέψη. Κι εκεί μόνο θα νιώσουμε και θα συνειδητοποιήσουμε. Δεν ξέρω με ποιά ακριβώς σειρά. Μπορεί δηλαδή και πρώτα να συνειδητοποιήσουμε και ύστερα να νιώθουμε. Για πάντα. Ή όσο κρατάει η στιγμή του πάντα. Πάντως νομίζω η λεπτή αυτή στιγμή κατά την οποία μέσα στον οργανισμό μας συμβαίνουν παράλληλα τούτα τα δύο πράγματα είναι η πιό ωραία στιγμή μας, η πιό ακριβή, η πιό σπάνια, η στιγμή που ζούμε. Το τώρα για το τώρα. Και για πάντα. Είναι απλό. Και δύσκολο. Κερδισμένο ούτε καν με ιδρώτα. Δεν ξέρω πώς. Το ένιωσα. Ακόμα κυνηγάω. Τη ζωή και τα όνειρα. Κι ως φαίνεται συνέχεια. Τη διαύγεια. Το γυαλί ντουνιά μου.

Υ.Γ: Μια μέρα μετά την επέτειο του "μεγάλου Όχι"...

6 comments:

Kiara said...

Εγω να δεις τι κυνήγι ρίχνω!Αλλα μέχρι στιγμής τίποτα...

tovene592 said...

δεν ξέρω αν πρέπει να έχω πια μεγάλες προσδοκίες. από μένα τον ίδιο, από τους άλλους..
δεν ξέρω αν οδηγεί κάπου αυτή η υψηλή στοχοθεσία πέρα από την αποδόμηση του ονείρου. με μαθηματική ακρίβεια καταβαραθρώνεσαι

ceralex said...

"Άπαξ και κατέβηκες από την προσδοκία για τ' όνειρο το 'χασες το τραινάκι"...

Μια μέση οδό ψάχνω και γω...την οδό των χαμένων ονείρων...

Να είσαι καλά Αντώνη.
Οι μεγάλες προσδοκίες κάπου κάπως κάποτε θέλω να πιστεύω οτ θα πραγματοποιηθούν...κι ας άργησε το τρένο.

Καλό σου βράδυ

PAVLOS said...

Καλή συνέχεια, καλά όνειρα, καλή ζωή.

υγ να πας να δεις τη συνοδό με την Δήμητρα Χατούπη στο Βαφείο.

diVa said...

Δε γίνεται να ζεις χωρίς προσδοκίες.
Κι αυτό το "ζήσε το τώρα" , σε εμένα πολύ επιπόλαιο ακούγεται..
Αν δεν κάνεις όνειρα και σχέδια, μένεις μετέωρος να αναπνέεις την στιγμή..ε και;
Να κυνηγάς όσο και ό,τι μπορείς.-

Freedula said...

Ποιος μπορεί άραγε να ορίσει το σωστό και ποιος μπορεί να νιώσει που σταματάει και που αρχίζει τι. Μόνο ονειρέψου κι εσύ κι εγώ και όλοι μας...

Καλό μήνα αντώνη