Friday, June 06, 2008

Δύο ξένοι

Υπάρχει, ξέρετε, πάντα μια πραγματικότητα. Που δεν είναι όλες τις φορές ιδεατή ούτε και ακολουθεί πάντα τη σύμβαση που αποδέχονται για πραγματική τα δικά μας μάτια. Σέβομαι το βλέμμα σας, όμως ξέρω καλά πώς δεν είναι δυνατόν πάντα να κοιτάξετε κατάβαθα στο εγώ το δικό μου. Και κάτι τέτοιες στιγμές μόνο υπεράνω δεν μπορώ να είμαι ενώ στ' αλήθεια νομίζετε πως υπάρχει ο τρόπος ή η τεχνική να είμαι υπεράνω. Να ενεργώ και πέρα από τον εαυτό. Να παίζω στην καλύτερη περίπτωση θέατρο καλό και να παρασύρω και εσάς σε ένα γέλιο σπαραξικάρδιο που λέει ευθαρσώς χειροκροτήστε. Υπάρχει δυστυχώς και η ρωγμή που πρέπει να δείτε κι εσείς κι εγώ κάτι λίγο πιό μέσα από εσάς κι εμένα και όλοι μαζί να γίνουμε για το ελάχιστο συνθεατές σε ένα δράμα θα έλεγα κοινόβιο. Αν μπορείτε χωρίς εκδορές παρακαλώ. Τις περισσότερες φορές όμως κι εγώ ο ίδιος δεν αντέχω. Απλά σκύβω το κεφάλι και αποχωρώ. Χωρίς χειροκροτήματα. Αλλά με μεγάλη ευθύνη τότε. Και σαν αυτόχειρας σχεδόν ξέρω ότι είναι εύκολο να μιλήσετε για ένα ακόμα δραματικό φινάλε γι' αυτό το λόγο ακριβώς και σταματώ ή τρέχω με ταχύτητα φωτός μακριά σε άλλο αστέρι. Μονάχα μην ξεχνάτε. Στην αντίπερα όχθη το λεωφορείο "πόθος" γράφει έτσι κι αλλιώς τη λέξη "θάνατος". Γι' αυτό να συχωράτε κάτι ανεξήγητες κινήσεις των ηθοποιών. Όλοι κάποτε νιώθουμε την ανάγκη για το ανεξήγητο. Και οι κινήσεις μας αποκτούν μία θεατρικότητα παράξενη που παρεξηγείται. Χωρίς βαρύγδουπες ετυμηγορίες. Από πίστη και μόνο σε αυτήν την άλλη πραγματικότητα την ας την πούμε θεαματική. Που δεν καταδικάζει. Μόνο έχει τη μακροθυμία να συγχωρεί.

6 comments:

PAVLOS said...

Πόσο δίκιο έχεις...

phoinix said...

μετρημένος και τόσο σωστός.
να είσαι καλά.

ceralex said...

Στο ίδιο έργο θεατές... κι ο καθένας συγχωρεί για τον εαυτό του.

Κι θάνατος...
η πιο κόκκινη αυλαία.

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said...

"Απλά σκύβω το κεφάλι και αποχωρώ."

Οι τεθνεώτες δεδικαίωνται.

Και ύστερα σιωπή...

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

LOCKHEART said...

Ωραιο κειμενο, θα ήθελα κάτι να γράψεις για αυτο που εχουν όλοι οι ηθοποιοι γενικα την δόξα την λάμψη που τελικά αυτά απο μόνα δεν αρκουν για την ευτυχία και δυστυχως ειναι αυτο που προβάλλουν τα μέσα. Καλη κυριακη

quartier libre said...

μου επιτρέπετε τρία μικρούτσικα πράγματα να πω;

- πρώτα, ευθαρσώς,
πολύ κακή άποψη έχω -θαρρώ όχι μόνον εγώ-, γι αυτό που προβάλλουν τα μέσα...
ζήτημα παιδείας, θα μου πεις,
μα και λίγη επαγγελματική αυτοσυγκράτηση δεν βλάπτει...

- "Χωρίς βαρύγδουπες ετυμηγορίες. Από πίστη και μόνο σε αυτήν την άλλη πραγματικότητα...
Που δεν καταδικάζει. Μόνο έχει τη μακροθυμία να συγχωρεί."

έχει περισσέψει, θαρρώ, σ' αυτήν την κοινωνία
η αλαζονεία και η υποκρισία...
κι όλοι έχουν αυτο ανακηρυχθεί κατήγοροι και δικαστές.
τι είμαστε εμείς, να κατηγορούμε ανθρώπους
και ποιοί, τέλος πάντων είμαστε εμείς, που καλούμαστε να συγχωρέσουμε; !
μήπως μας λείπει ξεχασμένη η ταπεινότητα;

τρίτο
- έτσι κι αλλιώς
ηθοποιός
σημαίνει
ΦΩΣ !