Let it snow

Είμαι εντός και ζεστός χαζεύω έξω το χιόνι. Λευκό και ήσυχο παρατηρώ το φαινόμενο που πέφτει. Όμορφο βλέπω χιόνι. Άτσαλες τρελλαμένες και φρενήρεις νιφάδες. Ήμασταν ως χτες εμείς οι τρελλαμένοι του κόσμου, σήμερα άλλος βασιλιάς τρελλός κυριεύει. Χιονάνθρωπος ντυμένος στα λευκά. Πόσο καθηλωτική δύναμη έχει η απλότητα ενός φυσικού φαινομένου. Εδώ μέσα σιωπή και εκεί έξω η θύελλα σιωπηλή. Η ομορφιά μπορεί τελικά να σώσει τον κόσμο. Χαίρομαι ευτυχώς σαν παιδάκι ακόμα διαπιστώνω. Μαίνεται η κάθοδος των αγγέλων. Έχω κλείσει όλα τα έγχρωμα τηλεοπτικά παράθυρα. Δεν φοβάμαι τώρα πια τις αποκλειστικές εικόνες. Με καθησυχάζει ένας επερχόμενος αποκλεισμός στον λευκό κλοιό μου. Άνοιξα τα παράθυρα να γίνει λευκό από φως χιονάτο το σπίτι. Να γίνουν άσπρα τα τζάμια μου και επιτέλους αόρατα. Να κάτσει μέχρι και πάνω στα τζάμια το χιόνι. Ευτυχία είναι ένα πάντρεμα από τον εκτός σου ρυθμό με τον μέσα. Είναι εδώ η χαρά που βρήκε επιτέλους τον δρόμο. Πηγαίνοντας κατεβαίνει να γίνει απάτητη η ελπίδα. Έβαλα τους πολύχρωμους νάνους να κοιμηθούν στα κρεβατάκια. Φόρεσαν λευκά νυχτικά και έχουν ηρεμήσει από τις έγνοιες και την φροντίδα του δάσους. Ετοιμάζω μακαρονάδα πασπαλισμένη μόνο με τυρί. Χωρίς κόκκινη σάλτσα. Και για επιδόρπιο θα κόψουμε τούρτα αμυγδάλου λευκή για τα γενέθλια του αδελφού μου. Τον ζηλέυω που ο καιρός σήμερα του έκανε το καλύτερο δώρο. Ένα παραμύθι.

Δυο σονέττα απ΄τον Σολωμό λόγω της ημέρας

Σονέττο Πρώτο

εν νυξίν εζήτησα όν ηγάπησεν η ψυχή μου, εζήτησα αυτόν και ουχ εύρον αυτόν.

Άσμα Ασμάτων Γ΄Ι

Έξω νυχτώνει εκεί, σκότος βαθύ οπού γέρνω.

Σιγήν ακέρια βασιλεύει. Ξεπορτίζω,

βγαίνω, με βία γυρεύω αυτόν που δεν ορίζω

και που αγαπώ - μα απόκριση καμμία δεν παίρνω.

Πάσα δε πνοή του ανέμου και σάλεμα φέρνω

χλόης φύλλα εντός μου και καρδιοχτυπώ και ορπίζω,

μα έρχεται η φρεναπάτη... φτάνει senz' avviso,

και, αλαφιασμένη, μόνη τώρα παραδέρνω

σε νύχτα ερημική. Ώ ξέφωτα!... και ώ έσεις ρύμες!!

μην είδε κάποιος εδώ γύρου τον καλό μου

που ίδρυσε τση ψυχούλας μου τες πρώτες μνήμες;

Με τη φωνή τον ψάχνω όλο και με τη σκέψη,

μα άλαλα είναι τα χείλη των αθρώπω, τόμου

θέλεις εσύ κάποιος να βγει να σ΄ορμηνέψει.

Σονέττο Δεύτερο

Απάγγειλόν μοι, όν ηγάπησεν η ψυχή μου...

Άσμα Ασμάτων Α΄7

Μα πού είσαι; Πού γυρνάς; Πύρωσε τώρα εδώ το κάμα

της μεσημβρίας, και αμμόσκονη μουντή πέρα θολώνει

τον κάμπο. Νέφη ανάρια πάμπολλα απάνω στο αλώνι

το αναμμένο του ουράνιου θόλου, έρμη η κοιλάδα εν τω άμα

και τα βουνά. Μα πού γυρνάς; - αι; Πού είσαι; Ιερό τάμα

η ψυχή μου φυλά τ΄αχνάρια σου, και τώρα μόνη

πλέον κλαίει μη βλέποντάς σε. Όλα είναι σιωπηλά. Με σώνει

- από το φόβο- ο διακαμός σου. Πρόκαμε! Έλα! Κλάμα

και καημό πάρε μου! Μα πού γυρνάς;... Μα πού είσαι τώρα;...

Το φλοίσβο αφήκαν άνεμος, νερό μαζί και φύλλο,

κι έφτασαν οι νεροσυρμές μας στη στερνή τους ώρα.

Σ΄έπιακα! Να΄σαι! Σε έχω! Και δικιά σου εγώ θα μείνω,

χάρισμά σου είναι ο φόρος των ερώτων που σου οφείλω!

Σ΄έβρηκα πιά - και να μου ξαναφύγεις δε σε αφήνω...

Τρύπα στο νερό: μονόλογος για τον Νάρκισσο

Να αφήσω θέλω την ηχώ από χρώματα χίλια την ώρα που αντικρύζομαι στους καθρέπτες. Τα συναισθήματα όταν προσπεράσεις την ειλικρίνεια ή και την επιφάνεια ακόμα πες των κρυστάλλινων χαρακτηριστικών κι αρχίσεις το ταξίδι στο βλέμμα παραμύθι αποκαλύπτω. Εδώ πίσω από τα σύνορα του φωτός όμως πάντα στις διαθλάσεις τις δικές του ανοίγεσαι αταξίδευτος και απέραντος συνάμα. Κάθομαι και κοιτάζομαι στο πλέον δακρύβρεχτο δίλημμα που περιέχει ξέχωρα κι όλα μαζί τα άλλα μικρά και υδαρή διλήμματα του κόσμου. Τα εντός μας λεγόμενα που ταξιδεύουν τα πάντα για πάντα και παντού. Ξεφεύγω από κάπου, και εκεί, αλλού πιά από εκεί που προσκολλήθηκα ή και μάταια αγκυροβόλησα περιμένοντας ανεφοδιασμούς κι εμπάργκα πάλι καθηλώνομαι ελπίζοντας -αμάν αυτή η πρόστυχη ελπίδα και κανένας ενδοιασμός δικός μας για αντίσταση στη λαγνεία μας για δαύτη. Κοιτάζω τώρα πάλι χωρίς δύναμη για αυτενέργεια άλλη σαν ιδιώτης ένα πρόσωπο όχι τόσο γραμμικό όσο οι ταυτότητες πασχίζουν με ιδιότητες να περιγράφουν κι όμως ένα πρόσωπο ταυτόσημο και ταυτοποιημένο με αληθινότατη συνουσία. Δεν είναι όμως έρωτας το πρόσωπο ετούτο, δεν περιέχει ηδονή και χίμαιρα αυταπάτη κι ούτε θυμό για δυνατότητα προσέγγισης ενός υδάτινα ταραγμένου ειδώλου που ξαστόχησε και βούτηξε πιό μέσα στα αβαθή του πλάτη. Αν τρεμόπαιζε ωστόσο το νερό σε γούρνα ή ρυάκι δεν θα έκανα τόσους λογισμούς κι ούτε μύθους αυτάρεσκα θα έπλαθα. Μια πληγή κάνεις καθώς πέφτεις στο νερό, δεν την λέω πληγή, την λένε τρύπα.

Μετωπική

Εύκολος αντίπαλος δεν είναι ο εαυτός. Και αξιόπιστος συνοδηγός όχι, δεν είναι. Σε αυτήν τη σχέση υπάρχει μονίμως ένας διχασμός κι ένας δυνάστης που εαυτόν καταδίδει και παραβγαίνει. Θύτης και θύμα ένας είναι ολόκληρος και ολοκληρωμένος υπονόμευσης μηχανισμός. Ο ίδιος αυτο - κινούμενος κι αξιοθαύμαστος μηχανισμάκος. Παράσιτος, πλάνητας και αλήτης ευκαιριακά προσέρχεται χάριν καταδικής καταδίκης σε σύγκρουση εκεί που προχώραγε παράλληλα σε ακίνδυνη ευθεία. Δεν ξέρω αν έχετε νιώσει ποτέ αυτό που αστυνομεύει να είναι εδώ μέσα και ταυτόχρονα εδώ μέσα να είναι αυτό που να ελευθερώσει μπορεί. Φυλακή και ελευθερία μέσα στον ίδιο εαυτό, πάω και στοίχημα καθώς το καλοσκέφτομαι, δεν μπορεί, θα έχετε νιώσει. Το επικίνδυνο και το ακίνδυνο παιχνίδι της ταχύτητας μια στο μηδεν το κοντέρ και μία στο διακόσια. Πόση αντίφαση παραχώνει επιτέλους στον καθένα μας ο συνοδός εαυτός στης ιδιωτικής ευθύνης του το κατευθυνόμενο όχημα; Θέλω να αντιμετωπίσω τη ζωή σαν ένα πολυδύναμο παιχνίδι που όσες φορές με ξεπερνά το κάνει για το καλό, προς όφελος ή επειδή έχει κάποια πρόνοια τελοσπάντων κατά νου της πριν το τέρμα. Παρεκτός κι αν είμαι σκαραβαίος και τα τρεχάματά μου κατσαριδάκι οπότε απλά μάλλον με προσπερνάει μια άλλου τύπου ταχύτητα που δεν την ελέγχω. Διαρκώς τις στιγμές που προσκρούω σε έναν τοίχο απέναντι μαρκίζα από φωτεινό σηματοδότη νοσοκομείου αυτή τη φορά καταγράφει "προοπτική δραματικά αισιόδοξη" κι εγώ στα επείγοντα ασθενής -ανεξαρτήτως της ταχύτητας που έλπισα- δυσκολεύομαι να πάρω τα πόδια μου απ΄την αρχή πάλι και πάλι οδοιπόρος. Χωρίς συνοδοιπόρο, χωρίς καν όχημα πιά. Η σειρήνα μόνο χωρίς δικηγόρο υπεράσπισης πιά και φυσικά χωρίς ζώνη ασφαλείας τώρα γκαρίζει "η ζωή δεν μπορεί να έχει πρόνοια", " και ειδικά το μυαλό της σε σένα".

Διόδια Δημοκρατίας

Ειρήσθω εν παρόδω και λόγω των ημερών σήμερα μπαίνοντας στην Αττική οδό από την Λεωφόρο Δημοκρατίας αντίκρυσα για πρώτη φορά στη συνηθισμένη πορεία την εν λόγω ταμπέλα πάνω από το ταμείο όπου κατατίθεται το αντίτιμο για την διέλευση του πιό υπερσύγχρονου δρόμου της πόλης. Αφήνω ελεύθερα να εικάσετε τους συνειρμούς που έγιναν καθώς διέτρεχα την Αττική οδό. Αττικός ο δρόμος, αττικό το πολίτευμα, αττικός κι ο ουρανός. Μια σκέψη μόνο: ο πιό περίεργος και πιό επικίνδυνος στις μέρες μας είναι ο διάπλους των συγκεκριμένων στενών.

Ανοιχτή και δημοκρατική πρόσκληση: Θα με ενδιέφερε να δω δημοσιευμένο στα μπλόγκς σας τί γεννάει και αν γεννάει τίποτα στην σκέψη σας αυτός ο συνειρμός. "Διόδια δημοκρατίας" λοιπόν για όποιον ενδιαφέρεται ο τίτλος.

"Δεν θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία..."

Πήρα κι αυτή τη βδομάδα Αθηνόραμα. Μ΄αρέσει κάθε Πέμπτη να αγοράζω ένα και να αφήνομαι σε ένα προσφιλές μου παιχνίδι. Παίρνω κόκκινο στυλό και βάζω το δικό μου αστεράκι στις παραστάσεις που θα ήθελα να δω. Πριν τις δω βάζω το αστεράκι μου εγώ. Κι αυτή μου τη συνήθεια την ονομάζω "Παίζω αθηνόραμα"... Κάποιοι ελεύθερα σκεφτείτε " κοίτα τί κάψα έχει ο άνθρωπος", οι περισσότεροι μην αναρωτηθείτε αν προμοτάρω το έντυπο γιατί τις περισσότερες φορές και με την κριτική εν γένει διαφωνώ και φορές φορές του εν λόγω εντύπου άστοχες τις κρίνω. Τελοσπάντων, άλλο είναι το θέμα μου σήμερα κι είναι και φλέγον και τσουρουφλίζον. Διαβάζοντας Αθηνόραμα λοιπόν αυτή την εβδομάδα και συγκεκριμένα σήμερα που το αγόρασα, έπεσα σε ένα άρθρο που παρουσιάζει την πιό ζωντανή παράσταση της χρονιάς που παρακολούθησε η συντάκτρια στο Λονδίνο.

Η πιό ζωντανή παράσταση λοιπόν της χρονιάς παίζεται αυτή τη στιγμή λέει στο Λονδίνο, λέγεται "Η μάσκα του κόκκινου θανάτου" και είναι εμνευσμένη από την ομώνυμη νουβέλα του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Η ζωτικότητα της εν λόγω Λονδρέζικης παράστασης ασθμαίνει στα εξής σημεία: σου φοράνε μια λευκή μάσκα και σε ξαμολάνε μ΄άλλους σαρανταδώδεκα συνθεατές κι ανάμεσα σας ένας υποτίθεται χολερικός -για να τρομάζεις έτσι κι ο διπλανός σου κάνει μπούχου; ή μήπως να μην μπορείς να φωνάξεις τα γιούχα σου κι εσύ;- και σας αφήνουνε ελεύθερους να περιπλανηθείτε στα δωμάτια μιας αχανούς τρομακτικής έπαυλης χρυσοποίκιλτης, δαντελωτής και βικτορίζουσας. Σκοτεινιά, μούχλα, μαύρα κοράκια, χρυσοί σκαραβαίοι και άλλοι τίτλοι έργων του Πόε σε σκηνογραφική υπερέκθεση μπας και καταφέρεις να νιώσεις, αν όχι αφουγκραστείς μάλλον το πνεύμα του συγγραφέα -αν νιώθεις έτσι, αγάπη μου, τους συγγραφείς, κυκλοφόρησε την Ορέστεια στο Nintendo. Μέσα σε αυτό το σκηνογραφικά κούφιο πανδαιμόνιο λογοτεχνικής όρασης, αφής, όσφρησης και γενικότερα ατμόσφαιρας λοιπόν που σε έχει βάλει σε μια διάθεση άλφα όπως απόγνωση ή καλύτερα "τί το΄θελα το λουναπάρκ το άτομο αφού κατουριέμαι πιό συχνά με τούτα και με εκείνα" βλέπεις και κάτι ηθοποιούς να αυτοσχεδιάζουν ιστορίες του Πόε όπως ένα γάμο με μια νύφη ήδη νεκρή, κάτι μονομαχίες και τελοσπάντων διασκευές ελεύθερες φαντάζομαι του θέματος "υποβλητικά ξεντεριάζω με μαεστρία και τέχνη".

Την παράσταση δεν την έχω δει. Απλά την ώρα που διάβαζα το άρθρο αναρωτήθηκα αν αυτό είναι θέατρο και μάλιστα ζωντανό θέατρο. Στην χειρότερη των αναγωγών που έκανα έφτασα σε λουνά πάρκ με το τραινάκι του τρόμου και σε τηλεπαιχνίδι που πρόβαλε κάποτε ο Αντένα με τίτλο κάτι medieval, στην καλύτερη σκέφτηκα "Το κράτος του ζόφου" σκηνοθετημένο από το Χρηστομάνο στις αρχές του περασμένου αιώνος με το σημείο φετίχ της εν λόγω παράστασης, ον έστι μεθερμηνευόμενον αληθινή κοπριά εύοσμη επί σκηνής θεάτρου. Για λόγους ιστορικούς την συγκεκριμένη παράσταση, του Χρηστομάνου τώρα λέμε, θα ήθελα να τη δω, αλλά, ρε παιδιά, πείτε μου, είναι το ζητούμενο ο νατουραλισμός στην τέχνη σήμερα;

Κι αν μου το επιτρέπετε, νομίζω ότι έτσι προσαρμόζουμε την τέχνη στις ανάγκες μας κι ούτε καν σε ανάγκες ουσιαστικές μα στις πιο χαμερπείς, τις πιό απτές με όλη την αποφωρά τους. Λες και την αγοράζουμε από το supermarket ληγμένη. Προτιμώ να θυμάμαι τη Μπλανς που ως φαίνεται δεν έχει ημερομηνία λήξης. Α, κι ένα στίχο από τραγούδι γλυκό: "Η παράσταση δεν είναι φώτα, δεν είναι σκηνικό, είναι οι άνθρωποι, εσείς κι εγώ είναι η αδιακρισία σας στη μοναξιά μας είναι η αναπνοή σας στη σιωπή μας τέλος είναι η αγάπη σας για μας".

Της καλής ελπίδας

Κι ήταν ανήμερα γιορτής όταν πήραν τα χαράματα να αναδύονται και μέσα ή και κάτω μπορείς να πεις από της πόρτας τη χαραμάδα να μπαίνουν σημάδια από φως η ελπίδα ώσπου μας πλημμύρισε το λευκό και πνιγήκαμε στη χαρά μας. Χαράμι είπαμε και κρίμα. Γιατί δεν κλείναμε το βράδυ τα πατζούρια. Τώρα θα χε ακόμα λιγότερο φως και εμείς δε θα καραδοκούσαμε τη λαχτάρα. Απ΄έξω. Δε θα λέγαμε πατζούρια τα βλέφαρά μας. Μια ημέρα γιορτής ανέστιος ένας πένης κι επαίτης λαός για βλεφαροπλαστική ανακομιδή των απορημάτων -αφήστε εδώ την λέξη σαν απόρριμα και θαυμασμός παράλληλα να ηχήσει.

Ξοδέψαμε χαρά είναι η αλήθεια. Ξοδευτήκαμε με κίβδηλα χρώματα κι άλλοτε πάλι δίχως καν χρώμα. Τώρα σταμάτα τους συνειρμούς για τα χρώματα που μετά θα σου τα πουν γεγονότα, αναμνήσεις, στιγμή που δεν μπορείς να τη ζήσεις θα την βαφτίσουν οι καλοθελητές σου ηδονή και οι αισθήσεις σου μετάνοια. Γιάτρεψε την ελπίδα και θα χαθεί σα να λέμε. Κοίτα κατάματα το φως να κορέσεις την τελευταία σου επιθυμία. Πάρε μια μηχανή φωτογραφική και κατάγραψε το καρδιογράφημα που μαρτυρά κατά βάθος πάσχουσα την ελευθερία. Γιατί ελευθερία είναι πιά μια καρδιά που χτυπάει πάντα κατακόκκινη μετά και ύστερα. Την κατάντησαν κοκοτίτσα νευρασθενική.

Όταν έχουν καταχωρηθεί οι μνήμες σε καταστάσεις λογικές και συνειδητοποιείς, νοσταλγείς μάλλον πώς χτυπούσε η καρδία κάποτε -να προσέχετε τους τόνους στην παραλήγουσα, εκπορθούν κάποτε την τελευταία συλλαβή τους ύπουλα. Όταν δεν ήτανε σκιά που νοσταλγούσε την αλμύρα, όταν δεν χρειαζόταν την αρμύρα της για να συντηρηθεί σαν πίκλα. Όταν δεν ήταν πίκρα η θάλασσα. Όταν ήταν απλή και πονούσε γιατί πονούσε. Λές τότε η καρδιά μας χτυπούσε. Απλά και σκληρά. Με ορμή στο κορμί και ελεύθερα σα θάλασσα. Χωρίς εκ των υστέρων κρίσεις. Υπάρχουν επαναληπτικοί παφλασμοί των ίδιων κυμάτων; Παλινδρόμηση δεν έχει η θάλασσα ποτέ γιατί να έχει λοιπόν η ελευθερία. Κι άσε την άμπωτη και την πλημμυρίδα, είν΄ευκαιριακά φαινόμενα. Εξαντλούνται.

Καλέστε το ασθενοφόρο σύντομα. Τώρα αυτό που ζω δεν είναι ζωή, τώρα ζω τον παροξυσμό της ελπίδας.

Το αερόστατο των 7:01 που πέρασε

Δεν αρέσκομαι σε απολογισμούς, Γεράσιμε. Η ζωή είναι ένα μπλέξιμο χωρίς αρχή μέση τέλος σκοπό. Σαν ουρανός. Με τον απολογισμό τακτοποιείται, δηλαδή κακοποιείται. Σημαδεύεται. Σαν πτώση από τη Νεφελοκοκκυγία. Ωστόσο θα ενδώσω σε παιχνίδι προσκεκλημένος χωρίς σκοπό έτσι για να εμπλέξω την καρδιά με ραφές από πεπερασμένα πια του 200εφτά σημάδια. Αυτά είναι που με κρατησαν φέτος στη γη. Το αερόστατο αργοκίνητο καράβι μου άλλοτε κάπου στάθηκε κι άλλοτε πήρε να κινήσει. Σημασία έχει πως και φέτος ταξίδεψε.

1. Ολοένα μεγάλωνε και συνεχίζει να μεγαλώνει το αδιέξοδο που νιώθω μέσα μου για το χρόνο. Μπορεί να φταίει και ο στρατός. Το να φταίει αυτός είναι κι η τελευταία μου ελπίδα. Είναι απίστευτο μαρτύριο ο χρόνος να μην περνάει να είσαι ακόμα νέος να το νιώθεις και να θέλεις να το ξεχυθείς και την ίδια στιγμή όλο και πιό πολύ να γερνάς όλο και πιό πολύ ακριβώς τη στιγμή αυτή μέσα στη μιά αυτή στιγμή στο στιγμιότυπο ο χρόνος να έχει παύση κι εσύ να έχεις τελειώσει κι απλά να το νιώθεις και να μην μπορείς να είσαι παρά νεκρός σαν (εδώ δεν κάνω σχήμα λόγου, το έννοω) φαντάρος. Νομίζω γι αυτό λένε ο πόλεμος ωριμάζει τους ανθρώπους. Τους κάνει τόσο ζωντανούς και τόσο πεθαμένους. Κι ίσως εδώ κρύβεται το γιατί ο πόλεμος χρειάζεται ανθρώπους νέους. Είναι οι πλέον επιρρεπείς στο θάνατο και στη ζωή.

2. Χάρηκα λίγους ανθρώπους γύρω μου από αυτούς που αγαπάω να κάνουν επιτυχία και να μου κάνουν γι αυτό ευτυχία. Τη λέξη παρέα φέτος την χάρηκα έναν προς έναν. Θέλω ακόμα πιό πολλοί από αυτούς που αγαπώ και ακόμα πιό πολύ να ευτυχήσουν όχι γιατί είναι φίλοι μου αλλά γιατί τους αξίζει. Είμαι υπόλογος σε μια βραδιά πάνω σε βράχια που η Νατάσα τραγούδησε με την Αφροδίτη και οι στίχοι ήταν του Γεράσιμου και οι μελωδίες του Κώστα και του Θέμη. Και θέλησα έκτοτε το μήλο να πάρω στο ένα χέρι και στο άλλο το μαχαίρι. Αν δεν γίνεις ο προσωπικός σου αρχάγγελος στις μέρες μας εν λευκώ και με τη δικιά σου ρομφαία στο χέρι, αφενός δεν έχεις αληθινό θεό και αφετέρου εξαντλείσαι και ξεπέφτεις.

3. Με κούρασε η πατρίδα μου με κούρασε και με εξάντλησε αυτό που λένε Ελλαδίτσα. Η μιζέρια της η φτώχια της η σιγουριά ο συντηρητισμός του τίποτα που συντηρεί το άπαν και η αιώνια ελπίδα μιας αγρανάπαυσης για την αγρανάπαυση κι όχι ποτέ το λιβάδι για να καρπίσει. Οι ανάσες μας που καίγονται και μυρίζει τριγύρω και πάντα και παντού αποκαΐδια οξυγόνο. Στην Πελοπόννησο φέτος λίγο πιό έντονα. Γιατί τα δάση σε αυτή τη χώρα να το ξέρετε είμαστε εμείς. Κι ολοένα οικοπεδοποιούν, τουτέστιν ισοπεδώνουν. Ακόμα κι αν γίνει ατύχημα και σε λένε Αρχαία Ολυμπία.

4. Με συντήρησε και με συντηρεί η ασφάλεια και η σιγουριά ενός και μόνο ανθρώπου που με ανέχεται και με αντέχει με όλες τις δυσκολίες, τα αδιέξοδα, τα άγχη και τις ανασφάλειες, τους πειθαναγκασμούς και τους ψυχαναγκασμούς που μπορεί να έχει το μυαλό και το κορμί μου. Κι όσο μπόι μου λείπει το έχω κατάρα να το κάνω παραίσθηση και φόβο και καταιγίδα μέσα στην έρημο που θεωρώ πότε πότε ασφάλειά που δεν θέλω να παραχωρήσω.

5. Με κατέβαλε αλλά κυρίως κατέβαλε την επιτυχία μου η ζήλια που ένιωσα περιστασιακά και κατά συρροή για την επιτυχία αυτών που ζήλεψα.

6. Είχα έχω και θα συνεχίσω να έχω μια ακατανίκητη έλξη για την ομορφιά. Που μπορώ να της συγχωρήσω όλα της τα ατοπήματα απλά και μόνο επειδή υπάρχει. Επειδή είναι απλή και δεν χρειάζεται τίποτα να την αποδείξει. Κι που για τη χάρη της θα πέθαινα.

7. Τρέφω την πιό βαθιά ευγνωμοσύνη σε τούτη τη χρονιά που παρά τις αντιξοότητες μου επέτρεψε να παίξω με την ίδια μου τη βαρύτητα και μάλιστα επάνω σε σκηνή. Εκεί άκουσα τα πιο βαθιά μου τραγούδια. Ήχους που δεν πιάνει το αυτί από τις μουσικές της ενδοχώρας. Και αυτό μου επέτρεψε την ίδια στιγμή να νιώσω Αργόσαυρος και Πεταλούδα. Αν σκεφτεί κανείς ότι η βαρύτητα είναι το μόνο που ουσιαστικά κατέχουμε στη ζωή, το να μπαλατζάρεις μέσα σου αυτές τις δύο δυνάμεις τις αντίρροπες αποκτά το πιό ιδιαίτερο νόημα αν θέλεις ταυτόχρονα να πετυχαίνεις βάδισμα στιβαρό στη γη και ταυτόχρονα υψηλή κι αλαφροπάτητη πλοήγηση στους αιθέρες. Τότε ίσως να σου χαρίζεται το πιο εκκωφαντικό χειροκρότημα από 600 ζευγάρια χεράκια παιδικά ημερησίως.

Αυτά ήταν. Τώρα το αερόστατο προσγειώθηκε. Έκανε ένα τελευταίο ταξίδι πάνω από τη χώρα του 2007, απέστειλε το τελευταίο δελτίο θυέλλης που πέρασε και κάνει ανεφοδιασμό για ένα καινούργιο του ταξίδι μες το χρόνο. Αυτό που σίγουρα θέλει να πάρει μαζί είναι μια ανθεκτική φούσκα πάνω από τα καλάθι με πιό λαμπερά χρώματα.

To τέλος των παραμυθιών

... Και κάτι ακόμα... Μ' αρέσουν φράσεις απ' το τέλος, για το τί έγινε μετά... χωρίς να δεσμεύεσαι από τί προηγείται. Το ύστερα την υστερία κρύβει μέσα του, ένα ι τονισμένο στην παραλήγουσα ανάμεσα σε υγρό ρο και φωνήεντα άλφα. Ελπίζω σε μια γραφή ατελείωτη που δεν θα απολογείται σε τίποτα και θα ενέχει ως τέτοια το καθόλου. Ίσως τότε μιλήσουμε πια για μια πρώτη ολοκληρωμένη γραφή ένος μύθου, ίσως ίσως τότε ακόμα όλα τα παραμύθια γίνουν ένα. Ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

2007 - 2008

Ειλικρινά σήμερα δεν ξέρω πούθε ξεκινώ. Ώρες - ώρες με το χρόνο αισθάνομαι σαν τηλεοπτική σεζόν στη μέση της διαδρομής της. Αυτό το copyright με την παύλα στη μέση φέτος έγραψε 2007 παύλα 2008 για να σας δώσω να καταλάβετε. Όμως ανάμεσα σε δυο μεγέθη έτσι μετρήσιμα που το μόνο που διαμοιράζουν είναι χρόνος και δη χρόνος τηλεοπτικός, πού ξεκινά η παύλα και πού τελειώνει η προοπτική της;
"Παει ο παλιός ο χρόνος" λέει "ήρθ' ο νέος με τα δώρα, με τραγούδια, με χαρά". Εγώ αυτές τις ψευτοσυγκρίσεις που κόβουν με ατσαλένιο μαχαίρι telemarketing το τίποτα της στιγμής που μια χρονιά αλλάζει δεν τις αντέχω. Σαν να κοιτάζουν το θέμα απέξω κι από μακριά. Τηλε - όραση όπως λέμε της αδιέξοδης χαράς. Δεν έχεις πού να ξεφύγεις...
Είμαστε όμως στάδια εξέλιξης, όχι τηλεοπτικά μαγκαζίνο ποικίλλης και εν τέλει αδιάφορης ύλης που χρονοτριβεί. Και κυρίως δεν είμαστε αριθμοί και ευκαιριακές προσθαφαιρέσεις για να αλλάζει ο καιρός και να περνάνε τα χρόνια με διαφημίσεις τα μεγάλα όνειρά μας. Κι έτσι φαντασμαγορικά άδοξα να φεύγουν κι οι Πρωτοχρονιές και εμείς να ψάχνουμε τί δε ζήσαμε και την ¨ευτυχία" που είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει -πάντα δε μ' άρεσε αυτός ο στίχος και τώρα καταλαβαίνω γιατί. Αιωνίως μη ζώντας, αιωνίως ελπίζοντας.
Δεν είναι τα χρόνια μας σποτάκια λίγων λεπτών σε απευθείας σύνδεση από την νεόδμητη πλατεία Εθνικής Αντίστασης. Κραυγάζει το σύμπαν αντίσταση εντωμεταξύ κι εμείς την κάνουμε φωταγωγημένες πλατείες.
Ξέρετε, ειδικά αυτές τις ημέρες ως δέκτης συνδέομαι κάπως περίεργα με τις ανάπαυλες και τις γιορτές. Ανακαλώ κάτι μακρινά πλέον Χριστούγεννα που δεν έχω καταλάβει ακριβώς τί τους νοσταλγώ και μου λείπει. Πάντως κυρίως αυτό που δεν νομίζω να φταίει είναι ότι τα Χριστούγεννα που ανακαλώ ήμουν ακόμα παιδάκι. Τότε ακόμα υποθετικά ήμουν έκθετος σε μια πιο εύπεπτη τηλεοπτική πραγματικότητα, αλλά αισθανόμουν αλλιώτικα και όχι φόβο, όχι αηδία, ούτε πειθαναγκασμό. Κυρίως δεν ένιωθα ότι κάποιος προσπαθεί να με ξεγελάσει.
Βρήκα ένα λοιπόν βιντεάκι που έχει να κάνει με αυτά τα αλλιώτικα Χριστούγεννα που νοσταλγώ και σας καλώ στη σελίδα μου να το μοιραστούμε. Και μη φοβάστε, δεν είναι κάτι εναλλακτικό που κομίζει ες τας Αθήνας αλλούτερους χριστουγεννιάτικους στεφάνους, ούτε κανένα λιγότερο φαντασμαγορικό θεό από τον Santa Clauss θεραπεύει. Αλλαγή Πρωτοχρονιάς με τον Σαββόπουλο και τη Βουγιουκλάκη το '88 σας έχω. Το θέμα απλώς ξέρετε ποιό είναι; Ότι αυτό είναι κάτι ουσιαστικά φαντασμαγορικό. Καλή Χρονιά!

Υ. Γ. 1: Έχω νοσταλγήσει ένα Πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν όπως εκείνα...

Υ. Γ. 2: Συμπτωματικά αυτό είναι και η εκατοστή μου ανάρτηση! Χρόνια πολλά, rimeimprovvisate!

Υ. Γ. 3: Το "Αλήθεια, με καμαρώνεις;" είναι και δικιά μου ερώτηση

To δίσεκτο (post no99)

Οι ανθοστήλες περιμένουν στη γωνία
η νύφη να έρθει
ο γάμος είναι σήμερα
εγώ βγαίνω στο μπαλκόνι εμπρός
καπνίζω αγέρωχα ένα τσιγάρο
φωτάκια ο δρόμος σπαρμένα κατάφωτα
απέχω εισέρχομαι περιμένουν
λένε η νύφη θα το σκασε
εγώ βγαίνω στο μπαλκόνι πίσω
θα αιφνιδιάσει από την κουζίνα
καπνίζω ένα ακόμα τσιγάρο κρυώνοντας
Δεκέμβρη λένε το μήνα που τελειώνει
απέχω εισέρχομαι αποφάσισαν
Δήμητρα λεγαν τη μάνα της Περσεφόνης

Να τα πούμε; (post no98)

Σας είχα αφήσει με την εντύπωση ότι δεν θα σχολιάσω τη βραδυνή μου έξοδο της Παρασκευής; Απατάσθε πλάνην οικτρά, φιλτάτοι επισκέπται! Πήγα στην εξέδρα την Παρασκευή το βράδυ και πέρασα υπέροχα με το κεφάτο πρόγραμμα που έχουν ετοιμασει ο Καλαντζόπουλος με τον Μαραβέγια, την Μποφίλιου και την Καρακώστα. Μια τσιρκολάνικη διάθεση σας περιμένει να σας παρασύρει σε κέφι μοναδικό. Προς μεγάλη μου χαρά δε χτες το βράδυ ανακάλυψα ότι ήδη ανέβηκαν τα πρώτα βιντεάκια στο γιου τιούμπ και αποφάσισα μέρα που είναι να δώσω μια εορταστική διάθεση κι εγώ με τη σειρά μου στη σελίδα!

Συγκεκριμένα, βρήκα νομίζω το πιο αληθινά απαστράπτον αστέρι για μια βραδυά Χριστουγέννων. Και επειδή έχω γράψει για την Μποφίλιου εδώ και καιρό και μάλιστα δυο φορές κιόλας ήδη και επειδή το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού αν γράψω και τρίτη, επέλεξα το πολλάκις εξαμαρτείν που είναι κι ανδρός παλαβού οπότε καλύτερα με εκφράζει! Χρόνια σας πολλά, όμορφα, ζεστά και ολόφωτα! Παλάβωσέ μας, Νατάσσα!

Χειμερία Νάρκη (post no97)

Το βιβλίο Ιστορίες του Διαδικτύου Bloggers κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σόκολη - Κουλεδάκη. Περιλαμβάνει ιστορίες και κείμενα από διάφορους Έλληνες bloggers που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Artbomber για μία έκδοση ελεύθερης έκφρασης του δημιουργικού τους οίστρου δίχως λογοκρισία αφού αυτός που αξιολογικά κρίνει το αποτέλεσμα είναι τελικά ο δυνητικός καθεκάστην αναγνώστης. Μια έκδοση που αξίζει κανείς να αποκτήσει ή να δωρίσει ειδικά τις άγιες τουτες ημέρες και μάλιστα αν έχει βαρεθεί ή δεν έχει ποτέ κατανοήσει τη συνήθεια να ανταλλάσσονται λογοτεχνικά ή άλλα ημερολόγια έτους αφειδώς μεταξύ μας ως ευκαιριακό και μάλλον μη μπελαλίδικο δώρο. Η έκδοση αυτή αξίζει όμως περισσότερο γιατί μέρος των εσόδων θα διατεθεί για φιλανθρωπικό σκοπό στο ίδρυμα "Αναπηρία τώρα".

Η δική μου συμμμετοχή στο βιβλίο δεν περιλαμβάνεται. Μεταξύ μας δεν κατάλαβα γιατί, αλλά στο κάτω - κάτω πόσο σημασία έχει. Με την φιλανθρωπία να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν ήθελα να έχω καλή σχέση. Ζητιανιά μου κάνει κυρίως από τον παροχέα η ελεημοσύνη. Τέλοσπάντων κατ' αποκλειστικότητα όμως το κειμενάκι που σκάρωσα δημοσιεύεται εδώ! Δυστυχώς δεν είναι άμεσα συνδεδεμένο με φιλανθρωπικούς σκοπούς, αλλά, ποιός ξέρει, ίσως να απευθύνεται δυνητικά σε κάποιον αναγνώστη.

Ξύπνησε κι έτρεξε αμέσως στον υπολογιστή. Σε λίγη ώρα θα ήξερε τα πάντα. Ένας φίλος αργά χτες βράδυ στο διαδίκτυο της απάντησε, αν ήθελε, σε αυτές τις σελίδες γι’ αυτό που έψαχνε να κοιτάξει. Αυτό κάπως την πίκαρε. Τι σήμαινε αυτό που έψαχνε να κοιτάξει; Όχι, συρράξεις και γεγονότα κι εκλογές και είδηση ζεστή σε έκτακτα δελτία να την αιφνιδιάσει, δεν έψαχνε. Τα συναισθήματα ζητούσε. Τις σχέσεις ήθελε. Όχι ταυτότητα πολιτική. Κι ας ένιωθε τις τύψεις μέρες που ήταν, εκλογικές, γι αυτή την αδιαφορία. Είχε μπουχτίσει όμως. Κι αυτός ο τύπος χτες το βράδυ τώρα που τον ξανασκεφτόταν ήτανε κατά βάθος προσηνής. Μιλούσαν τώρα πια καιρό. Μήπως να κανόνιζαν κάτι; Βίπερ κατάντησε η αγαμία τη ζωή της, την μάλωσε, κι άρχισε να διαβάζει σελίδες.
Περίεργος ο τρόπος που οι άνθρωποι μάθανε μέσα από τις σελίδες τους τώρα πιά να μιλάνε. Η μία την έστελνε σε άλλη. Θαύμαζε. Είχαν αγάπη κι ανάγκη κι απλοχερία. Και θέλησε μαζί τους, μαζί με τους άγνωστους, να συνυπάρχει, να ελπίσει εδώ μέσα σε ένα κόσμο καλύτερο που δεν είχε τις στερήσεις και δεν είχε ζωώδεις συμπεριφορές, του δρόμου, ένιωθε στις σελίδες αυτές προστατευμένη και αυτάρκης!
Αν διαμέρισμα ήταν από τον κόσμο το καταφύγιο, μία σελίδα στο διαδίκτυο φάνταζε η πιο φυλαγμένη γωνιά της. Εκεί τα χνώτα της παραφύλαγαν δυο επιτυχημένες ατάκες παρηγοριά της και τέρμα τα δίφραγκα με τις σχέσεις της. Όχι σαν τις άλλες…Λίγη καλή διάθεση κι ο άλλος μέσα από τα σχόλια γινόταν φίλος. Όχι λίγο, ούτε πολύ…απλά φίλος.
Χειμερία Νάρκη τις σελίδες της θα κάλυπτε. Βαρύγδουπο κι ηδυπαθές το νέο όνομά της. Ρομαντικό. Η χειμερία νάρκη που κάλυπτε την καρδιά της. Αγαπημένο της καρτούν ένα σκιουράκι από το Ice Age. Από τα παγόβουνα καταδιώκεται. Πολύπαθο μ’ ένα βελανίδι στο λαχανιασμένο του στόμα. Η μασκότ της.
Για ένα περίεργο λόγο της θύμιζε τον Σίσσυφο και την πέτρα. Να τηνε πάλι η κλασική παιδεία! Ατέλειωτο μαρτύριο…Πολύ θέλει εδώ που τα λέμε μια φιλόλογος να ψωνιστεί ότι μπορεί να γίνει λογοτέχνης; Λες να την άνοιγε τη σελίδα της, να κότσαρε και τον σκίουρο και ν’ άρχιζε με άχτι να γράφει… έτσι για την πλάκα της, καλέ, όχι κάτι της προκοπής στο φινάλε;
Όχι ότι της έλειπαν άνθρωποι. Αυτό κατά λέξη μετά το θάνατο του πατέρα της δεν το παραδέχτηκε ποτέ. Πάντως κοινωνική ήταν και ψυχρή δεν την έλεγες. Απλά έτρεφε ακόμα το μακροχρόνιο πένθος της έστω. Είχε καταφέρει εξάλλού να γίνει μια επιτυχημένη δασκάλα, αυτό θα το πρόβαλε. Όμως σαν επιτυχημένη δασκάλα είχε απαιτήσεις μέσα της. Από τη ζωή. Από τη μάνα κι από τους φίλους και ακόμα ακόμα τη γιαγιά της. Αλλά με τη σειρά τους κι αυτοί, όπως όλοι, όπως εκείνη, είχανε τις δικές τους απαιτήσεις. Παράλογες ή εύλογες, δεν είχε καταλήξει. Ζούσε σε ένα περιβάλλον πολιτισμένο, δεν είχε παράπονο, όμως και κάτι άλλο ζητούσε. Το άριστα μια δασκάλα υστερική την νοιάζει, δεν ντράπηκε με ειλικρίνεια να παραδεχτεί χαμογελώντας νευρικά στον εαυτό της, όμως ούτε τούτο θα της επέτρεπε να το γράψει, αν έγραφε στη σελίδα της. Αστειάκι ήταν. Προσωπικό. Εξαντλήθηκε στο νευρικό της χαμογελάκι.
Κανείς, ούτε κι αυτή, δεν έβρισκε τον τρόπο να διεκδικήσει, τον τρόπο να αγαπήσει κανένας με ειλικρίνεια δεν ήξερε, όσο κι αν ο καθένας λαχτάραγε για πάρτη του την αγάπη.
Η γιαγιά ένα πιάτο ζεστό μεσημεριανό φαΐ κι αντίτιμο η πίεση και η πίεση για λίγη παρέα νωρίς πριν κοιμηθεί το βράδυ. Η μάνα τρελοκαμπέρω συμβουλές για να βρει επιτέλους κι εκείνη, η κόρη της, σαν όλα τα κορίτσια ένα γκόμενο. Όλη την ώρα που την έβαζε τις τρίχες της τις κατσαρές κόκκινες να της βάφει. “Στα εξήντα” χαμογέλαγε “λίγη ζωντάνια δεν βλάπτει”.
Οι φίλοι ό,τι πρόκαμαν κι αυτοί να δώσουν για να λάβουν πίσω τα δέοντα. Και η φιλιά ακόμα την είχε κουράσει. Να δίνεις όλο για να παίρνεις. Αυτά που πρέπει να πάρεις. Ατάκες από αγαπημένα σήριαλ απάντηση. Αφού παίρνεις, να δώσεις, ρε φίλε, να δώσεις. Φιλαράκια…
Αυτά όλα θα τα έγραφε. Αυτή τη σχέση με τον κόσμο που έφτασε πιά να την πειράζει. Η ανταλλαγή που σε ξεπούλημα κατάντησε. Το ξεπούλημα που την είχε παγώσει. Σαν ψάρι τελευταίο στον παγωμένο πάγκο μιας αγοράς αισθάνθηκε, σαν πανικόβλητο σκιουράκι μες στον ορυμαγδό της χιονοστιβάδας. Το ξεπούλημα και η αμηχανία της εξάρτησης. Ο φόβος να μην μείνουμε μόνοι. Η αγάπη.

Παρασκευή βράδυ θα'μαι εκεί (post no96)

Η στιγμή που όλοι περιμένατε!

Η «Ορχήστρα του Δρόμου», σε νέες περιπέτειες από την Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου και κάθε Παρασκευή και Σάββατο στην X-έδρα!

Ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος και η θρυλική “Ορχήστρα του Δρόμου” που αποτελείται από κακοποιούς, πλεϊμποϋ, Μαρξιστές, φοιτητές των ΙΕΚ Κοζάνης κα, παρουσιάζουν μια εντελώς καινούργια παράσταση, ανανεωμένη με νέα πρόσωπα (διαβάστε το πλήρες άρθρο για να μάθετε ποια!)

Η Νατάσσα Μποφίλιου, μια νέα ερμηνεύτρια - από τις πολλά υποσχόμενες νέες παρουσίες στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού- με αποσκευές της, τους δίσκους της Εκατό μικρές ανάσες και Εν λευκώ, που ξεχώρισαν και αγαπήθηκαν από το κοινό.

Η Βασιλική Καρακώστα που καιρό τώρα συμμετέχει στους δίσκους και στις εμφανίσεις των σημαντικότερων δημιουργών και κυκλοφορεί σε λίγες μέρες τον πρώτο προσωπικό της δίσκο με τραγούδια του Νίκου Πορτοκάλογλου.

Και ο σταθερά περιπλανώμενος Κωστής Μαραβέγιας με το ακκορντεόν του, την εκρηκτική του παρουσία επι σκηνής και τον νέο του δίσκο "Illegal" σε παραγωγή Παναγιώτη Καλαντζόπουλου που έχει κατακτήσει τις ραδιοφωνικές συχνότητες.

Από τις 21 Δεκεμβρίου ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος και ο Κωστής Μαραβέγιας, με τη Νατάσσα Μποφίλιου, την Βασιλική Καρακώστα και την «Ορχήστρα του Δρόμου» με τους Παντελή Στόικο στη τρομπέτα, Σπύρο Μοσχούτη στα τύμπανα, Ιλάν Μανουάχ στα σαξόφωνα, Άγγελο Παπαδάτο στο κοντραμπάσσο, και Γρηγόρη Ντάνη στις κιθάρες, στήνουν ένα πανηγύρι στην Χ-έδρα της Νέας Σμύρνης για νύχτες που θα σας κάνουν να τραγουδήσετε, να χορέψετε, να....«φχαριστηθείτε»!

Από τις 21 Δεκεμβρίου κάθε Παρασκευή και Σάββατο στην X-Edra

Ώρα έναρξης: 23.00 Είσοδος (με ποτό): 15

X-EΔΡΑ Live: Ελευθερίου Βενιζέλου 235 - Νέα Σμύρνη, τηλ: 210 9849101, www.xedra.gr Τραμ 24 ώρες το 24 ωρο!

30% ή όσα δεν φτάνει ο Λάκης (post no95)

Απόψε αν σας είναι βολικό, σας ικετεύω, σας εκλιπαρώ, μην δείτε Θέμο και Λάκη. Αφήστε τις τηλεδίκες και τους μεγαλοσχήμονες εχέφρονες "δικαστές" τους. Καταλήξαμε με δεκάχρονα να τα βιάζουν παπάδες με τις ευλογίες μανάδων. Καταλήξαμε να δικάζουμε άνθρωπο στα παράθυρα για τη χρήση κόκας λες κι είναι ο μόνος ανάμεσά μας. Σωπαίνουμε και ευκαιριακά φωνασκούμε. Σαν υστερικοί, σαν μίζεροι από καιρό, σαν γύφτογύφτουλες απ' το τσαντήρι και τον καναπέ μας. Και εντέλει, όπως επεσήμανε και ένας φίλος, δεν έχει διαφορά από το Ζεταίμ το να βλέπεις την Άλκηστη πλαισιωμένη από Χαβανέζες να χοροπηδάει με ρυθμό τα πιό ωραία λαϊκιστικά... Τείνω να πιστέψω πως έχουμε πάει ήδη Χαβάη και τα Χριστούγεννα θέλουν χίονι και τζάκι, λεβέντες. Αναζητήστε μιαν άλλη θαλπωρή, μιαν άλλη αγκαλιά και όχι τα στανικά κρατήματα μιας τηλεόρασης που τείνει να γίνει μαμά μας. Είπαμε τα Χριστούγεννα είναι οικογενειακή γιορτή, αλλά μαμά λένε και την αρχιμαντάμα στις τρούμπες...

Music and Lyrics (post no94)

Διάγω βίον ιλαρόν. Μ' αρέσουν οι αμερικάνικες ρομαντικές κωμωδίες. Μόλις είδα μια με τον Χιού Γκραντ και την Ντρου Μπάριμορ. Σας λέω ειλικρινά δεν υπάρχουν πιό όμορφες από αυτές τις ταινίες. Με κάνουν έναν άνθρωπο γλυκό, για την ακρίβεια με κάνουν έναν άνθρωπο μελιστάλαχτο. Για κάμποση ώρα -όσο διαρκεί η ταινία και λίγο ακόμη μετά- ζω σε ένα κόσμο εύθυμων συναισθημάτων, κατά βάση σε μεγαλούπολη και κατάφωτο όσο είναι ένα ιδανικό Χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν που, ας πούμε, κοντοζυγώνει. Με όλη την αστική χαρά που σου προσφέρει η λάμψη από το φως, με όλη την τρυφερή μελαγχολία που σου δίνουν οι ίδιες και οι ίδιες πάλι και πάλι κοινότοπες ιστορίες αγάπης. Λίγο αλλάζει το μπαγκράουντ, τόσο λίγο που η περιπέτεια στα συναισθήματα είναι μονίμως και πάντα η ίδια και αυτή η επανάληψη μου είναι τόσο μα τόσο αναγκαία. Είναι η πρωταγωνιστική γι' αυτό τις αγαπάω αυτές τις ταινίες. Παύω να είμαι άνθρωπος καχύποπτος ή μάλλον βλέπω τα λάθη και τα προσπερνάω, δεν έχω ανάγκη να μείνω στα λάθη, έχω ανάγκη να δω δυό όμορφα πρόσωπα να κρυώνουν και να ζεσταίνονται μαζί σε μια κρύα κατάφωτη πόλη που σε αδιέξοδα φέρνει τους ανθρώπους ευτυχώς κοντά πάλι.

Ο Χιού Γκραντ στη ταινία υποδύεται ένα ξεπεσμένο ποπ σταρ της δεκαετίας του 80'. Είμαι υπόλογος λόγω γενιάς σε αυτήν την κιτς δεκαετία. Είμαι υπόλογος στην "Δυναστεία", στη Γουίτνει Χιούστον, στο Τζόνι Λόγκαν, στην Αλέξια και την Άννα Βίσση με τον ίδιο τρόπο που δεν αισθάνομαι υπόλογος στη Μπρίτνει Σπίαρς και τη Δέσποινα Βανδή. Πήγα τις προάλλες στο On the rocks και πέρασα καλά σε μια έξαρση εητίλας με τον Πασχάλη, τη Σοφία Αρβανίτη και τη Μαντώ ώσπου η Αρβανίτη άρχισε να πεθαίνει με το "Γλύκα, γλύκα, γλυκιά μου" την "ερημιά" της και σηκωθήκαμε και φύγαμε... χορεύοντας βέβαια άλλα όχι όπως μέχρι την ώρα εκείνη σαν σε πάρτυ παιδικό. Πέρασα προχτές από το Public το νέο εμπορικό για να δω, δεν άντεχα τη Βανδή να τσιρίζει από τα μεγάφωνα λίγο πριν υπογράψει αυτόγραφα για τα δέκα χρόνια τσιριχτής συνεργασίας με το Φοίβο, σκέφτηκα πάλι την "ξεπεσμένη" Μαντώ, κάπως αλλιώς πρέπει να λέγεται αυτή η ακουστική περιπέτεια κι όχι όπως την ψιθύριζε νεαρός φαν στα χείλια ανυπόμονος να συναντήσει το ίνδαλμα.

Μάλλον, όπως καταλαβαίνετε, η ώρα της επίδρασης από την ταινία παρήλθε κι έγω απώλεσα το μελιστάλαχτο και ξανα έγινα ξινόκωλος συντηρητικός αντιπαθούκλας υποθέτω.

Cashback (post no93)

Η ταινία λέγεται cashback.

Σημαίνει ανταλλαγή.

Εγώ δεν αντάλλαξα τίποτα λιγότερο από τη ζωή μου.

Γέρε χρόνε, φύγε τώρα...(post no92)

Κυρίως φοβάμαι δεν θα γίνω ποτέ τίποτα περισσότερο σημαντικό από αυτό που υπήρξα κάποτε. Βλέπω φωτογραφίες από παλιά και έχω την βεβαιότητα ότι νέος δεν θα ξαναγίνω ποτέ. Όσο περνάει ο χρόνος γερνάω. Γιατί αυταπατώμαστε ότι βελτιώνουμε τις ζωές μας; Μετά τα 25 μας πάντα γερνάμε. Είναι στη βιολογία μας. Και δεν υπάρχουν ούτε ιδέες τώρα πιά να συγκρατούν το χρόνο. Θα περάσουν και τούτα τα Χριστούγεννα και οι προοπτικές θα είναι πάντα ίδιες. Και οι γιορτές θα γίνουν πολυκαιρισμένες συσκευασίες φυλαγμένες στο πατάρι που κάθε χρόνο τις ξεθάβουμε για να νιώσουμε μια χαρά που πέρσι ήμασταν πάντα καλύτερα. Δεν έχει σημασία που τότε θέλαμε πάλι ο χρόνος να φύγει. Τώρα θέλω να τον κρατήσω, να γυρίσω πάλι πίσω στα εικοσιδύο μου χρόνια που και πάλι δεν ήμουν ξένοιαστος αλλά ήμουν περισσότερο ξένοιαστος από αυτό που είμαι τώρα, που και πάλι περίμενα τις γιορτές κι αγόραζα γυάλινες μπάλες για το δέντρο. Είναι καλά φυλαγμένες οι γυάλινες μπάλες μου φέτος. Δεν θέλουν να βγουν απ' τα κουτιά. Θέλω να πω δεν υπάρχει προοπτική για τίποτα να με φέρει μπροστά, να πάψω να σκέφτομαι το χρόνο. Τίποτα δεν νιώθω να με κάνει καλύτερο, τίποτα δεν έχω να δώσω σε κανένα, τίποτα δεν νιώθω να με συναρπάζει όμως κυρίως καθόλου δεν νιώθω συναρπαστικός. Στο Νηπιαγωγείο στη γιορτή των Χριστουγέννων είχα κάνει τον παλιό το χρόνο και μου τραγουδούσαν αυτό το τραγούδι. Ήμουν 5 και είχα 20 χρόνια τουλάχιστον τότε καιρό. Αυτά πέρασαν. Δεν τα κανα τίποτα. Δυό χρόνια τώρα γυρεύω τα αγύριστα.

Γράμματα σ' έναν νέο θεατρίνο (post no91)

Αγαπημένε θεατρίνε μου,

σου μιλώ με αυτή την προσφώνηση γιατί σέβομαι τη λάμψη που ποιείς και όχι το ήθος. Η φιλοκαλλία δεν μου αρέσει και φιλοσοφώ μετά μαλακίας μεγίστης παιδιόθεν παλιατσεύοντας από ανάγκη με τις λέξεις. Τα γνωμικά ανήκουνε σε γραφικούς αρχαιολάτρες και αρέσκομαι να τα διασκευάζω. Μπούχτησα από ηθικές και μεγάλες ιδέες.

Σε ονομάζω θεατρίνο γιατί ετυμολογώ τη λέξη σου από τον παλιάτσο τον μικρούλη, τον πρώτο που παιδάκι ακόμα με εντυπωσίασε και ζήλεψα τα καμώματά του να παίζω. Εκτοτε ψάχνω να δω κατάματα σ' εναν καθρέπτη. Αυτόν άμα βρω θα μπορώ κι εγώ σαν λαμπερός να λατρεύω.

Φορές - φορές κάτι βρίσκεται και δεν αντέχεις τις μπογιές, την ώρα εκέινη κάτι σε διώχνει, τα κόκκινα, το άσπρο, οι μουτζούρες από τον ιδρώτα και τα αληθινά δάκρυα που μουσκεύουν ένα πρόχειρα ζωγραφισμένο στο μάγουλο ψεύτικο δάκρυ... Δεν ξέρω ακόμα τί είναι, λες να' ναι φόβος απ' το πλήθος;

Το ψεύτικο δάκρυ, η προσποίηση, η δικαιολογία μάλλον ετούτη τη φορά δεν κατόρθωσαν να σε υποτάξουν ξαφνικά έρμαιο στη ζήλεια των ανθρώπων που στην αντίθετη μόνο μέσα στο πλήθος, πάνω από το πλήθος ίσως να σε αναγνωρίσουν. Όχι αυτός δεν είναι τελικά ο τρελλός, είναι απλά ο θεατρίνος, λένε. Και απλά. Και ο θεατρίνος. Ξέρω σου λέω πώς αναγνωρίζουν, χαμογέλα. Άδελφές Ηλέκτρες καλές δεν έχει εδώ, γεμάτες μόνο τεφροδόχους με την αληθινή σου στάχτη έχει. Καίγεσαι... Μην σε πλανεύουν όμως τα χαμόγελα, εσύ να τα επιζητάς μα και να τα κατευθύνεις. Μόνο όταν σε απορρίπτουν δεν θέλεις να γελάνε, ξέρω...

Αυτή η φλυαρία σου μετά να βρεις τα αίτια και τις αφορμές αυτού του εναντίον σου και καλά πολέμου σε θυμώνει, καταλαβαίνω. Γιατί σε απέρριψαν; Τί στα μάτια σου δεν είδαν, τί από εσένα δεν κατάλαβαν αφού το έχεις μέσα σου το αστραποβόλο και το νιώθεις; Και αναλύσεις επί αναλύσεων να συνοδεύουν την αστρική σκόνη που σε έκαναν κι εσύ να απομένεις πάντα ένα έκθετο λαμπερό αστέρι προς ώρας διάττον. Αυτό σημαίνει να γίνεσαι ένα φυσικό φαινόμενο, ένα αστεράκι διάτρητο που διατείνεται τώρα μόνο στην κάμψη. Κάμψη - λάμψη: ιστορίες αντιφατικές για ένα και μόνο αστέρι. Κοίτα τί παιχνίδι σου έπαιξαν απόψε μια - μια οι λέξεις στη σειρά τους.

Θα είμαι ειλικρινής. Είσαι, συμφωνώ, της πλέον φυσικής το φαινόμενο και του χρόνου που φεύγει είσαι η πίκρα. Το διάνυσμα μιας διάστασης που δεν άντεχει στο μεταξύ μας και σε διαστάσεις τρίτες πασχίζει για μια διάσταση τέταρτη. Ένα βέλος είσαι. Όχι του χρόνου. Της αντίστασης στην καρδιά του ανθρώπου μέσα σε έναν χρόνο που δεν κάνει τίποτ' αλλο παρά να φθίνει ή μήπως και να τα φτύνει κι αυτό επιμένον στανικά πασχίζει να λάμψει. Αυτή η ακκίδα τώρα σε πληγώνει, σε έχω νιώσει...

Η φυσικότητα αυτού του φαινομένου σου λοιπόν, η φυσικότητα του δικού σου μέσα σου θεατρίνου απόκτημα είναι μοναχά μιας εσωτερικής σου διαδικασίας. Πρόπλασμα για τα όνειρα είναι η ενδοστρέφεια -κοίτα κι άλλο περίεργο, σαν ενδοφλέβια ακούστηκε η λέξη. Εμπιστεύσου τα χνώτα σου που ασθμαίνουν εκεί μέσα στο χάος και ξεκίνησε την επόμενη πορεία σου για την έκρηξη της πυρακτωμένης λάβας. Θα βγείς αλώβητος κι από αυτήν την εντροπία.

Ελπίζω να απέδειξα πως όλα τούτα στα λέω

Με αγάπη

.... (ήδη θα το κατάλαβες ποιός είμαι όποιος και να' μαι)

Blogopoly's hospitality (post no90)

Τον τελευταίο καιρό δεν ήμουν και ιδιαιτέρως παραγωγικός στους ρυθμούς αναρτήσεως ποστς στο μπλόγκ μου. Με πιάνει πότε πότε αυτή η μουργελίαση, μένω αμέτοχος στην αδράνεια και θυμώνω. Καταλαβαίνετε ότι όλο αυτό το πράγμα εξελίσσεται σε ψυχαναγκασμό, όπερ σημαίνει απέχω παρασάγγας από δημιουργική φάση. Αυτό είναι το πρόβλημα: δεν κάνω υπομονή μέχρι να μου περάσει. Νιώθω μια απώλεια, αμετάκλητη κι οριστική και την παρουσιά της πιο στείρας στειρότητας που περισσότερο από όλα φοβάμαι και τη σελίδα μου ακόμα κι αυτή για ανάρτηση να με πιέζει. Ασε που λιγάκι και το ίντερνετ έχω βαρεθεί και τα σουλάτσα στα μπλογκ κάθε ολίγον και λιγάκι, άντε πέρνα να γράψεις δυό κουβέντες κι από κει, να μπει ο άλλος να κομμεντάρει κι αυτός με τη σειρά του τα δικά σου, να αυξηθεί η επισκεψιμότητα στο μπλόγκ σου. Υποκρισία, καμουφλαρισμένη υποκρισία και φρεναπάτη. Ένα παιχνίδι με τις κουμπάρες...

Ενώ λοιπόν με κλωθογυρίζαν ολούθε σαν τον άνεμο τα κρύα αυτά συναισθήματα για τις προσωπικές ιστοσελίδες, έλαμψε ωσάν ήλιος στη βαρυχειμωνιά, ωσάν παραθυράκι στην αδρανή καταδίκη, ωσάν απαγορευμένη ελπίδα μια πρόταση από τον Blogopoly για μια φιλοξενία στα δικά του χωρικά ύδατα με πλήρη ελευθερία έκφρασης στα δικά μου πεδία. Σα να φιλοξενείται στην Ελλάδα η Τουρκία -όπως βλέπετε το ετοιμοπόλεμο αίσθημα με κατακλύζει ως φαντάρο. Η πολιορκία ήταν φιλελεύθερα σθεναρή οπότε είπα θα ενδώσω. Κάνω κατάληψη λοιπόν αβασάνιστα στον δικό του κυβερνοχώρο.

Ζούμε στην εποχή που υπολείπεται συνεργασιών κι αυτό είναι κάτι που μας μειώνει. Καιρός να αντισταθούμε στο ρεύμα των καιρών, ίσως κάτι λιγότερο τότε να μας θυμώνει. Παρακολουθώ εδώ και έξι μήνες κι εγώ το σάϊτ του Βlogopoly που το γνώρισα μέσω ενός κοινού γνωστού μας και χαίρομαι τόσο για την εύθυμη όσο και επικριτική του πολλές φορές ματιά πάνω στα πράγματα γιατί μάλλον βλέπουμε πολλά θέματα με τον ίδιο τρόπο. Χαίρομαι γιατί φορές φορές μέσα από το σάϊτ του μ' αφήνει να δανείζομαι τα πολυπρισματικά γυαλιά του. Blogopoly, χαίρομαι που είμαι σπίτι σου κι ευχαριστώ για τη ζεστή σου φιλοξενία!