Μέρα - νύχτα

Όλα στο φως 
Εκείνος λιγότερο
Σοφώτερος 

Όλη μέρα ούρλιαζε "νύχτωσε"
Νύχτωσε και δεν ξέρει γιατί.

κομμένο δέντρο

Σπουδή είναι και το να προσγειώνεις τον άλλο απ' την ψευδαίσθηση στην πραγματικότητα
κι ο γηραιός οφείλει να μαθητεύει στο νέο
Να μην καθηγητεύει εντελώς

Να μουν ο Κάδμος και να στεκόσουν Αγαύη προσευχή 
μπροστά στον αποκεφαλισμένο Πενθέα
- ή το ανάποδο;

σε επωδό
να φτιάχναμε
γκροτέσκο τραγούδι
έξω από τις μοντερνιές
ενός ακόμα φεστιβαλικού
ανορθόδοξου ευρυπίδη

Μετά φόβου θεού,
Πίστεως και αγάπης
προσέλθετε
ότω καθείς
προαιρήται

(Σκύλες, ουρλιάξτε
Σ(ύν)τροφοι, δέστε με στο κατάρτι
τα αυτιά σας βουλώστε
ψάχνω μια χαλασμένη
όχι παρθένα
υποτακτική
Σ(υν)ειρμική
όχι συνειρημμένη)

Ρεβεγιον

Δε θέλω να συνεχίσω άλλο αυτό το ποίημα
έκλεισε η κερκοπόρτα
έχασα τα κλειδιά
ούτε από την κλειδαρότρυπα
κατασκοπεύω κανέναν εξαδάχτυλο
μαρμαρωμένο βασιλιά εκεί μέσα
σύντροφο τρελό κι αλλοπαρμένο
να τον κάνω να πάμε να πάρουμε την πόλη
στην τούρλα του Σαββάτου που η ψύχωση
στα WC των μόνων καλπάζει

ποτέ πια για καμία παναγία δε θα κάνω
την ακάθιστη σαρανταποδαρούσα
παρατρεχάμενος κανενός
μπροστάρη μελωδού δε θα γίνω
να παρελάσουμε μαζί για τον ακτιβισμό
και να γιορτάσουμε την έβδομη μέρα
της δημιουργίας

αισίως με απέκλεισα
από όλες αυτές τις χομπίστικες,
ενεργοπαθητικές διαδικασίες
πάσχω από φίμωση στον πούτσο
τα γράφω όλα εκεί που μελάνι δεν πιάνει

θα ήθελα ‘να ναι των Βαΐων του ουρανού
μόνο για να ξημερώνει μεγάλη Δευτέρα
και να ακούω ακόμα τα ευλογημένος ο ερχόμενος
και γαμώτο δε θα θελα ξέφρενος σα πουτάνα σουπιά
να περιμένετε να τελειώσω
στις 31.12.2015 ακριβώς
δεν είμαι οικοδεσπότης σας
στο ρεβεγιόν
είμαι ο τελευταίος τροχός
της κολοκύθας αμάξης

Αλλόκοτο παιδί
γυναικωτός
με κροκάτο χιτώνα
ντυμένος φιγουρίνι
(όχι δεν είμαι άλλη μια μοντέρνα
Σταχτοπούτα)
έθαψα στη ρίζα της καρυδιάς
όλο το περιβολάκι του πατέρα
- την κάμπια
- το μανιτάρι
- την κουφάλα
κατάπια λαίμαργα τόσο σπέρμα

κουράστηκα βοηθάτε
να ξαπλώσω εδώ
σ’ αυτού του παππού την προτομή
μονάχα εδώ γράφει ένα όνομά
σκέτο, ολόκληρο
κι ήρθε η ώρα να μπω μέσα
στη φάλαινα
στη μεγάλη σπηλιά
στο αιώνιο κελί
για να περάσω μια ακόμα
συννεφιασμένη Κυριακή
στο ευαγές ίδρυμά του.

Μοντέρνα Σταχτοπούτα 2015

Έπεσε πάνω του. Δήθεν τυχαία.

Είπε: "Συγγνώμη"

"Συγγνώμη" είπε κι αυτός.

"Τhί κάνjεish; είπε

"Καλά... Χρόνια πολλά.."

"Έchεις tsιγάρο;" είπε

"Όχι, δυστυχώς δεν καπνίζω"

................................

"Thελjeis;"

...........

"Όχι, δεν θέλω, ευχαριστώ"

...

"Jιατί δε thέλjειs;"

"Απλώς δε θέλω, σε ευχαριστώ.

"Έchειsh άντρα;"

..

...Έχω.

" Αh, dicκιά μαsh κι eshύ φιllενάda!"

Έχει πέραση με μουστάκι.

O μόρτης

Mors mortis είναι ο θάνατος στα λατινικά. Σε συνέχεια της ελληνορωμαϊκής θέασης της μνημοσυνοχαρτοσύνης που εγκαινιάσαμε χτες, το παρόν αγγελτήριο έρχεται να συμ - πληρώσει και να κερδίσει ένα απλό λάικ σας, το αμέριστο ενδιαφέρον σας και τις α - φυλοκερδείς εντυπώσεις - γιατί όλοι στο θέαμα είμαστε ίδιοι.

Η κατάληξη - ογλου προσδίδει ένα πολύ ενδιαφέρον ραφινάρισμα στην γεωπολιτισμικότητα της ανάρτησης και γειώνει τη νεφελώδη/αιθεροβάμονα αίσθηση που σου προκαλεί η φωτογραφική απαθανάτιση - επεξεργασία - δε μοιάζει να καθρεπτίζεται στον κηδειοκαμβά συννεφιασμένος ο ουρανός ως τόπος της μετάβασης; - αποτολμώντας την ίδια στιγμη ένα παιχνιδιάρικο κλείσιμο ματιού και προς την Μεγάλη Ιδέα της Ευρωπαϊκότητας της Τουρκίας. Σε συνδυασμό με το καθ' ύλην όνομα της Λυγερής θανούσης νομίζω μιλάμε καθαρά για πένθος στα κατάβαθα της μεσογειακής λεκάνης - που εξάλλου θεωρείται η έδρα της γενετήσιας ορμής, λειτουργίας, συναισθημάτων και συλλογικού ασυνειδήτου αν θέλουμε να το τραβήξουμε κι άλλο απ' τα μυαλά και να μιλήσουμε με όρους σωματικού θέατρου. 

Αυτό το τελευταίο ειδικά με κάνει να σκέφτομαι ότι δεν είναι διόλου τυχαίο ότι στην εκταφή δε σώζεται τίποτα από τα όργανα της περιοχής - κι αυτό αναδεικνύει την θνητότητα αλλά και τη θνησιωμότητα ως κατεξοχην χαρακτηριστικό της αποσκελετωμένης μνήμης.

(Σε όσους εκνευρίσει η παρούσα ανάρτηση, θα ήθελα να πω ότι είναι σημείο των καιρών οι απαιτήσεις του κοινού από την τέχνη να μην επιτρέπουν πλέον στον καλλιτέχνη το έργο του ελεύθερα να αναπνέει και απλως να σημαίνει ή ακόμα απλούστερα να συμβαίνει αλλά πλέον να τον θετουν διαρκώς υπόλογο και να επιβάλλουν ως απαραίτητο προκειμένου να επικοινωνήσει με το κοινό και την επικαιρότητα της εποχής του τον υπερ - άχαρο ρόλο να κάνει νιανιά την όλη του σημειολογία ώστε να διεκδικήσει κάπως, κάπου, κάποτε επιτέλους στο χάος που παλεύει να βάλει σε τάξη, να δικαιώσει τσάτρα πάτρα, κάπως έτσι την παρουσία του στην ανυπαρξία. Βεβαίως αυτό ίσως να εγκαινιάζει και ένα νέο λογοτεχνικό είδος - ουσιαστικά νεο - πλατωνικό αλλά ταυτόχρονως καθόλου νεο - ορθόδοξο - του οποίου - ή και του οπίου - η γενικότερη αξία μπορεί να αποτιμηθεί και τουτέστιν να νεκρολογηθεί με βάση την ποιητικότητα της δοκιμιακής εγκεφαλικότητάς της.)

Μπεκετ_Παράθυρο

 

Μια σκηνική σύνθεση της ομάδας “Atomic No6”, βασισμένη στα έργα Λίκνισμα, Ανάσα και Πατήματα  του Σάμιουελ Μπέκετ.

 

Στο διαμέρισμα του 2^ουορόφου επί της οδού Τσιμισκή, στον αριθμό 28­ - 30, είναι το σπίτι της οικογένειας Winter. Ο Emy Winter, κάθεται δίπλα στο αγαπημένο του παράθυρο, στην κουνιστή πολυθρόνα της μητέρας  του και λικνίζεται στον ρυθμό της ύπαρξης που του έχει επιβληθεί. Σε αυτή την κουνιστήπολυθρόνα, που έχει γίνει δική του πια, λικνίζεται και διερωτάται πότε ξεκίνησε όλο αυτό που είναι τώρα η ζωή του, μια ζωή που στην οικογένειά του κληροδοτείται από γενιά σε γενιά.

 

To Μπέκετ _Παράθυρο είναι ένα αυστηρά δομημένο ποίημα που διέπεται από πειθαρχημένη και αυστηρή λογική.  Είναι ένας αποσπασματικός και χωρίς γραμμική εξέλιξη μονόλογος που ανοίγει διάλογο με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον αλλά και ένας εσωτερικός διάλογος μεταξύ των γενεών, όπου η σιωπή καθίσταται πιο ανησυχητική από οποιοδήποτε πιθανό τους διάλογο.

 

Συντελεστές 

Τέτα Αποστολάκη: οργάνωση παραγωγής 

Δάφνη Γιαννουλάτου: σύλληψη / σκηνοθεσία

Έρση Γιαννουλάτου: video &  graphic design & Teaser & φωτογραφίες

Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος: ηχητικά περιβάλλοντα

  

Αντώνης Γκρίτσης: ερμηνεία

 

~ και η Μάγια Λυμπεροπούλου: γυναικεία φωνή.

 

της ομάδας Atomic No6

 

 

Κάθε Παρασκεύη – Σάββατο – Κυριακή - Δευτέρα

από 18 Δεκεμβρίου έως 18 Ιανουαρίου στις 20.30

 

Τσιμισκή 28-30, Αθήνα, 2^ος όροφος, κουδούνι Οικογένεια Winter

Διάρκεια 50 λεπτά | Είσοδος 7 ευρώ | Για κρατήσεις θέσεων: 6983723348

Νεορομαντισμός

Απόψε στ' όνειρο είχε γίνει ανακατάταξη στο πρώτο και δε μπορούσα να βγαλω άκρη με τους τάφους. Με αιφνιδίαζε κάθετί, κασελάκια με κόκκαλα βγαλμένα στη μέση των δρόμων ιερά, δαιδαλώδεις περίπατοι δεν έβγαζαν άκρη στο πριν χαρτογράφημα από πουθενα και οπωσδήποτε κάποιοι επιδειξίες συνείδησης, κόπρανα σκυλιών, αποτσίγαρα, μουλιασμένα φύλλα και κρανία, αξίες σταθερές, αναλλοίωτες στο λαβυρινθώδες συναίσθημα του Μιχαήλ φόβου που γενναίος με τη ρομφαία του καιροπειρατούσε. 

Η καρδιά μου έτρεμε μήπως τυχόν δε βρει τη θέση της μια ανθοδέσμη με πλαστικά λουλούδια που κρατούσα και όλο μαδιόταν ώσπου απέμεινε ένα ροζ αληθινό γαρύφαλλο με ένα κλαδάκι μπέημπις μπρεθ στο χέρι. Μια όχι τόσο πεθαμένη γριά ξαναζωντάνεψε όταν μέσα στο μοιρολόι της είπαν ότι την προλαβε και πέθανε νωρίτερα μια πιο ξιπασμένη γιαγιά και γύριζε πάνω κάτω στο νεκροθάλαμο σα ξεδοντιασμένη κουδουνίστρα σκορπίζοντας στον αέρα την αποφορά ξαναζεσταμένης μωρουδίλας. 

Με τα πολλά βρηκα τον τάφο της Αλίκης σε μια κατάσταση ακόμα ασύλητου μεγαλείου, κάπως σαν το τζάκι της οικογένειας Φον Τραπ, σε άβαφο καπλαμά σκηνικό στην Μελωδία της Ευτυχίας. Την ίδια ώρα που ξάπλωνε μια κοπέλα πάνω στον ύπνο της δίκαιης Λαμπέτη. Αναβοσβηνε μια μαρκίζα νέων ηθοποιών πάνω από το οστεοφυλάκιο καθρέπτη, δίπλα η Βλαχοπούλου χυπστερικά εκταφιασμένη ήθελε να χωθεί κι εκείνη στη διαβολοπαρέα. 

Η Καρέζη πουθενά, μέσα σε μια πηγή δακρύων Κουν και Λογοθετίδης πρόχειρα σφιχταγκαλιασμένοι, τα μάρμαρά από τον τάφο σε πλάνα σήκουελ της τρελής σαραντάρας είχαν τωρα παραδοθεί για τη συντήρηση του τάφου του Φιλοποίμενος κι ωρίμαζαν πλέον σε στόφα γρανίτη λίγο πιο πάνω.

Έσκυψα το στηθαίο σε ένα εξώστη που πώς στο καλό βρέθηκε και πάλι ανάμεσα στην ωραία μου κυρία κι εμένα ορίζοντας σιγά σιγά γνώριμες αποστάσεις σε ένα πρότυπο μιζανπλας Ρωμαίου Ιουλιέτας κι απίθωσα το ροζ - φούξια πια γαρύφαλλο με το κλαράκι μπεημπις μπρεθ ανάμεσα στο αφρόντιστο καντήλι και μια ξεθωριασμένη φωτογραφία ενός άλλου θαυμαστή που τα χε καταφέρει ο κερατάς πριν από μένα.