Κατούρα να φύγουμε / Νεροποντή

Και στην ουσία έτσι κυλάει η ζωή με την ίδια αδιαφορία που κυλούσε πάντα σαν να μην έχει συμβεί τίποτα αναίμακτα λες κι όλα έχουν αλλάξει η λήθη ξεχνά τις πληγές αλλά ο πόλεμος ακόμα δεν νικήθηκε ας συνεχίσουμε στις απώλειες όσο δε γενάται θέμα είναι η μόνη σιγουριά εφόσον έχουμε κουράγιο και κάνουμε υπομονή όσο κι αν τελειώνουμε θα συντηρούμαστε καλά συντηρητικά κι αυτό φτάνει χρόνος είναι το περιθώριο μέσα στο οποίο επιβιώνουμε δεν είναι παραπάνω εμείς το κοστολογήσαμε και διογκώσαμε το φόβο του θανάτου απέναντί του και σπουδαιολογήσαμε τα πράγματα στις διαθλάσεις της αυταπάτης μας αλλά τα πράγματα μπορεί να γίνουν πολύ χειρότερα και προς στιγμήν σημασία έχει ότι είμαστε έτσι κι αφού είμαστε καλά ακόμα σημασία αυτό έχει κι ας αδιαφορήσουμε ας πάρουμε φόρα για το αδιάφορο εξάλλου καμία αλλαγή δε γίνεται στο φτερό. 

Κάθομαι και γράφω ολόκληρο κατεβατό γιατί είμαι ανεπαρκέστατος στο να προτείνω και κάποια λύση τι κάθεστε κι ακούτε ανακυκλώνω το ίδιο και το ίδιο νερό εξάτμιση σύννεφο βροχή καταρρακτώδης βροχή και δώστου πάλι πίνω και κατουράω κατουράω και πίνω κυνηγάω την ουρά μου γιατί μ' αρέσει να αυτοκαταστρέφομαι κάτι βρίσκω μέσα σε αυτό συνεχίστε δεν έχουμε άλλα περιθώρια επιλογής, λοιπόν στην τύχη κι όπου βαρέσεις κι όπου σε βρει κι όπου βρεις κι όπου βρεθούμε αρκεί να πετύχουμε, να συντύχουμε ο ένας τον άλλο στο τρίστρατο ανθρώπινα σαν άνθρωποι κράτα την ετοιμότητα αυτή του ανθρώπου κράτα αυτή τη μοναδικότητα κράτα αυτή είναι η καβάτζα κάτω απ' τον ήλιο που έγινε βροχή που σου γυρίζει τα μυαλά και σε τρομάζει δεν πας καλά που αηδιάζεις με την κουφόβραση και πνίγεσαι στην υγρασία των 73 εκατοστιαίων μονάδων και κοιμάσαι μια ώρα για να ξανακοιμηθείς άλλες δυο και να ξυπνήσεις σε πέντε, έφαγα πολύ πεπόνι. 

Κι από την αρχή το όνειρο, από την αρχή αυτή η αυτοματική διαδικασία που νομίζεις ότι ταξιδεύεις και κατακτάς αρκεί να είσαι σε κίνηση και να μην είσαι ηττοπαθής. Μίλα μιλα μίλα αυτό μπορείς, αυτό θα γίνει. Στάσου όρθιος και συνέχισε με όλους τους πόνους και την θλίψη στην καρδιά σου, είναι μια εξομολόγηση, κανείς δε θα τη διαβάσει, όλοι για τους ίδιους λόγους με εσένα σε έχουν από τις τρεις κιόλας πρώτες αράδες βαρεθεί και επαναλαμβάνεσαι εσύ νομίζεις σαν το κύμα κι εκείνοι με τη σιγουριά ότι έχεις τρελαθεί αλλά όχι κι εντελώς ακόμα για να τους προκαλέσεις θλίψη μη βερμπαλίζεις μη σουρεαλίζεις μην υπερβατίζεις μη βάζεις πνεύματα κι οξείες  μην παίζεις βέκια μην παρατονίζεις μην κρίνεις θα κριθείς και θες, αγοράκι μου, κι άλλη ψυχανάλυση.

Μη γίνεσαι, να γεννιέσαι. Δεν είσαι κύμα είσαι όπου σε πάει το κύμα, βαθιά ψυχαναγκαστικό τυπάκι, καρχαρία, κροκόδειλε. Με τους αλήτες τους αλήτες που γυρνάς, σαν την Ελλάδα μια ζωή με τυραννάς, καλά τραγούδα... χωρίς φωνή, παίξε χωρίς ταλέντο ποιός έχει ταλέντο η ζωή δε θέλει ταλέντο εξυπνάδα θέλει Ιλιάδα θέλει να είναι πόλεμος, μάχη, διεκδίκηση δεν είναι Οδύσσεια και επανάκαμψη, επιστροφή η ζωή αντικειμενικό προορισμό δεν έχει η αλήθεια το ταξίδι δεν το κάνεις για τους μνηστήρες δεν το κάνεις για τον Τηλέμαχο για την Πηνελόπη θες να βιάσεις τον ακαταμάχητο γιο σου κι η γυναίκα σου ήτανε η πιο απίθανη ξεκωλιάρα άρα κάνεις στην ουσία για σενα μια τρύπα στο νερό. Το ταξίδι το κάνεις για το άλλογω που θα εξυπηρετήσει τους άλλους Αχαιούς,  το κάνεις για άλλους χίλιους δύο λόγους, για να ανακουφίσεις το άλγος του άλλου το κάνεις, παστίλιες για τον πονο του άλλου, δεν είναι πράξη εγωισμού η χειραφέτηση είναι αλτρουισμός, ανθρωπίλα, ηρωισμός, δικαιοσύνη και ξερατό και απύθμενη ναυτία κι απέραντος εμετός στο γαλάζιο. 

Το ρεύμα

Πρόκειται για ένα ισχυρό δεν μπορώ να προσδιορίσω ούτε τη ροπή του

διάνυσμα 

λέει χαρά λύπη δε μπορώ να ξεχωρίσω θα σε γελάσω 

ισχυρό αμφίρροπο μπορώ να γελάσω χωρίς χαρά 

και χωρίς λύπη αφού γελάω 

τέτοιο διάνυσμα, διμεταλλικό έλασμα 

κρατάς μια άκρη και η φθορά σταματά την ταλάντωση 

όχι εσύ 

σταματά την ανησυχία ή ξεκόβει στο διηνεκές τα γέλια

όπως εκτείνεται η αφύσικη αίσθηση 

μπούχτισμα, κάτι, 

ό,τι δεν υπάρχει, 

στην εποχή του όπως όπως χρησιμοποιήσε λέξεις 

ταξίδια του κόσμου έρχονται μια μια 

ασυμφωνία γένους προσώπου αριθμού βαθμού και φεύγουν 

πάλι έρχονται αντί για άπιαστο 

κοινοί τουρ άγνωροι τόποι

όλο γη 

νύσταξες κοιμήσου, φθορά 

γη, ξανασήκω να πας να πηγαίνεις 

μπουχτισμα μεράκι 

σωληνάκι μέσα σου σκουλικάκι ανύπαρκτο τώρα 

πολύ αργά για παλινδρόμηση αργά πολύ αργά για παλινωδία 

πολύ πολύ αργά αργά τόσα πολλά μέτρα αργά που

αν μέτραγα έστω θα έλεγα 

όμως μόνο λέω ισχυρό χωρίς να ξέρω την ισχύ του ή την πυγμή μου.

Μικρές λέξεις Χ - Το κενό

Κι ας διαχωρίσουμε κάποτε 

το αγγελικό από 

το μαύρο φως 

για να πέφτουμε μέσα.

Κουκούλι

Η μεγαλύτερη απείθεια είναι αυτή των εντόμων 
ψιθυρίζουν στο αυτί σου φύγε, γιατί κάθεσαι εδώ, θα σε φάω 
κι εσύ από έκπληξη, από φόβο μα κι από ένστικτο τινάζεσαι 
μόνο όταν έχεις ανάγκη, την ψυχή σου δεμένη στο ζυγό 
θα σε φάνε, κουνήσου 
μέσα στην αδράνεια θα βουτήξουν την ζωή σου 
και θα βγουν νικητές
τα ανδρείκελα, οι φωνές κι όλες οι μέρες 
που από παρόρμηση δεν έκανες την ευχή σου

To σκιάχτρο

Συνέχεια εκεί 
και να μη μπορείς να πεις
πώς, πού και γιατί
τόσο άχρηστες εγκεφαλικές συνάψεις
τόσο ανίκανες, τόσο υπεριώδεις
ξεπερνούν την ταχύτητα του φωτός
διαπερνούν τα σωματίδια της ύλης
το φως πονάει την ύλη
τα κόκκαλα και τα δάχτυλα τσακκίζει
κι έτσι ξεγελώ τους πάντες ότι 
ακκίζομαι
κοιτάζω πεθαμένα χαμόγελα στον καθρέφτη 
και ο καθρέπτης πολλαπλασιάζει
την απλότητα αυτού του γελοίου, 
κομματιασμένου εφιάλτη.

Πραγματολογικά στοιχεία: Η Ακκώ ήταν σύμφωνα με την παράδοση μια ανόητη γυναίκα της αρχαιότητας, η οποία έμεινε παροιμιώδης για την χαζομάρα της. Λέγεται π.χ. πως καθρεφτιζόταν επί ώρες στον καθρέφτη συνομιλώντας με την εικόνα της. Από το όνομά της προέρχεται και το ρήμα “ακκίζομαι”, που σημαίνει “κάνω νάζια και ψευτοκαμώματα, κουνήματα, τσακίσματα κ.λ.π”, απ’ όπου και οι γυναικείοι “ακκισμοί”. Φοβερίζοντας οι αρχαίοι το παιδί τους ότι θα το δώσουν στην Ακκώ, αν δεν τους ακούσει., εννοούσαν μια τρελή και παλαβή που γύρευε τι θα του έκανε.

No hero in the sky

Κι αυτή η ένδειξη ημερομηνίας δίπλα στα ποιήματα το κηδειόσημο μου κάνει, μια εισαγωγή στο θάλαμο της ανυπαρξίας, καθαρά Δευτέρα 3 Μαρτίου ώρα 9:04 το πρωί, να ησυχάσουμε μαζί, να μη μας απασχολούν κι αυτά, θα τα θυμόμαστε πότε πότε και τότε μόνο θα μυρμηγκιάζουν και θα ξαναζωντανεύουν, όταν τα ελέγχουμε, όταν τα κάνουμε - κουραδίτσες στιχάκια, αναμασώντας τις άλλες ώρες, πιάνουν κακαδάκια οι πληγές, ξύσε τις πληγές, βγαλε αίμα απ τις πληγές κι ανασυγκροτήσου, εδώ που κάθεσαι, αφού μπορούμε και θέλουμε να τα ανακαλέσουμε στη μνήμη όλα ξανά πιστεύοντας ότι όλη αυτή η ανάκληση γίνεται τυχαία και ουδεμία σχέση έχει με την πηγαία, την αυθόρμητη ζωή που κοίτα, αλλού μας έχει πάει και πώς το θυμήθηκα τώρα αυτό πάλι, βουνό με βουνό δε σμίγει, ούτε πεθαμένος με ζωντανό, ούτε νεκρός με πεθαμένο, σχήματα προσαρτημένα, αρμοσμένα καλά, ό, τι κατεβαίνει, πέρασε - το τρίγωνο γίνεται τετράγωνο αλλά το τετράγωνο πώς να γίνεται κύκλος, μυστήριο στο λεκανοπέδιο, ευτυχώς δε γίνεται κύκλος το τετράγωνο όμως το αεροπλάνο πετάει και ο χαρταετός πετάει και θα ήταν καλό να μπούμε στη θέση του και να δούμε τον Γ, την Α, το Β όχι σαν πρόσωπα αλλά σαν καλούμπα που ο κωλοαετός ανάστροφα κατευθύνει στο σύμπαν κι εκείνοι θα πετάνε τότε επιτέλους αλλά πάνω στη γη, παράδοξο αλλά πάνω στη γη θα πετάνε. 

Σημερα βρέχει τις δυο τρεις μέρες πολλη βροχη επικίνδυνη βροχή το νερό και ο αέρας με τρομάζει οι σωληνώσεις θα μπει υγρασία ο ουρανός στο σπίτι όταν συναντηθούν οι νεκροί, η φωτιά δε με τρομαζει, τα σύρματα της Δεη, το δέος - τα δέη τι όμορφα που κλίνονται τα ουράνια, σχήματα, σχήματα λόγου κι αυτά, περιττώματα, δε θέλω να κατανοηθεί τίποτα όταν μιλάω γι αυτό τα λέω περίτεχνα, περισπούδαστα και περιτετμημένα γιατί ούρλιαξα και δεν κατανοήθηκε τίποτα και τρελές κορδέλες ανεμελιά, φύκια γίνανε τα νεύρα μου και τρελές μεταξωτές στον άνεμο οι κορδέλες, με διώξατε και με πνίξατε, με χαντακώσατε στις σωληνώσεις και τα ζουμιά σας, σκαθαροζούμηδες, χαριτωμένα της αποπλάνησης τέρατα, ψαλιδοχέρηδες, μου εξαντλήσατε, μου κουρέψατε την αδυναμία και σας κατάπινα, σας έσφαζα και σας έφαγα ολόκληρους αχόρταγα και μπούχτιζα και έτρωγα κι αποκρέψαμε, σας απέκρυψα μέσα μου κι έτσι αποκτούσα κι άλλα πλουμίδια στην ουρά και τσαλαβουτούσα την ουρά μου μέσα στου βόθρου σας τα νερά κι άλλες εντυπώσεις στα σκέλια μου ανάμεσα ότι ήσασταν άνθρωποι ενώ είσαστε τα πιο σιχαμένα καθάρματα, οι πιο πεθαμένοι, οι πιο ελεγχόμενοι, οι πιο ελεγκτές κι οι μεγαλύτεροι φασίστες που γεννήθηκαν ποτε πάνω σε αυτό το στήριγμα, το σαθρό οικοδόμημα που φτιάξατε και που τρεις μέρες τώρα μου έχει καρφωθεί ότι έχετε το θράσος να το λέτε στερέωμα για να χετε σιγουριά ότι όλα είναι εύτακτα και ότι πάνω σε αυτή τη γη υπάρχει αυτή η χαβούζα για να μπορείτε να υπάρχετε κάπου.

Μπες βγες

Στο σταθμό του Μετρό της Αγίας Παρασκευής, προστάτιδος αγίας των οφθαλμών, οι κυλιόμενες κλίμακες που οδηγούν από το επίπεδο της κεντρικής λεωφόρου στο επίπεδο των εκδοτηρίων είναι τόσο κατακόρυφα αρχιτεκτονημένες που αισθάνεσαι ότι μπαίνεις σε μια απόκοσμη κάψουλα όποτε τις διαβεις. Κι έτσι οριζόντια όπως στέκεσαι πια από τη στιγμή που θα μπεις σε αυτό το μακρόστενο άβολο κουτί, μια παράξενη τηλεμεταφορά συντελείται, όλωσδιόλου κλειστοφοβική όποτε κατεβαίνεις. Αλλά και ανερχόμενος ακόμα, τότε που μπορεί να έχεις μια πιο αισιόδοξη των πραγμάτων οπτική, αισθάνεσαι ότι αυτό το φως στο βάθος του τούνελ μοιάζει με κεινο το διάφανο και γαλατένιο φως που λένε ότι συνάντησαν όσοι πήγαν για λίγο σε άλλο κόσμο και ξαναγυρνάνε.

Ο θάνατος είναι αστείος

 

Έχω αφήσει πεισματικά πίσω όλες τις αρνήσεις. Ακόμα κι όταν ξεκινάω να γράψω μια πρόταση αν ξεκινάει με δεν, τη σταματάω πριν προλάβω να την διατυπώσω. Όλες οι προτάσεις μου ξεκινάνε με δεν. Ακυρώνω άπειρες προτάσεις. Ακόμα και την πιο όμορφη διατύπωση αν σκεφτώ σε άρνηση, δεν συνεχίζω καν τη σκέψη και ανυποχώρητα καταδικάζω τη στιγμή ως ανέμπνευστη. Ζω μόνο τέτοιες στιγμές. Γράφω ολοένα λιγότερο. Έχω σταματήσει να γράφω. Θα σταματήσω για πάντα να γράφω. Έχω γεμίσει ανέμπνευστο χρόνο. Είμαι γεμάτος ανέμπνευστο χρόνο. Φούσκωσα από ανέμπνευστο χρόνο. Ο Ανέμπνευστος χρόνος έγινε το οξυγόνο μου. Έγινε θεός και φύσηξε μέσα μου την πνοή του. Δεν έχω άλλο χρόνο μέσα μου. Χάνομαι στις ατμοσφαιρικές του πιέσεις. Δεν έχω άλλο χρόνο έξω μου. Θα μείνω ανέκφραστος. Αγαλματάκι, αμίλητο, ακούνητο, αγέλαστο, μέρα και νύχτα.

Δε θα προλάβω να φτάσω καν σε πλατεία για να τοποθετηθώ. Καμία περίοπτη θέση. Υπάρχω ως προτομή κινούμενος. Το σώμα μου αντιστέκεται υπενθυμίζοντάς μου βαθιά τον ανθρώπινο πόνο. Σε άφθονα, διαφορετικά σημεία. Έχω εικάσει καρκινογεννέσεις παντού. Ανα πάσα στιγμή πολλαπλασιάζομαι και πετρώνω. Δε φαίνομαι. Φυτρώνω. Μυρμηγκιάζει μέσα μου η αναγέννηση. Εκτός αν είναι φθορά, το σκέφτομαι κι έτσι, αλλά αυτό είναι πάλι μια άρνηση οπότε πρέπει να συνεχίσω.

Αδιαφορώ ακόμα και για αυτά, για τα πιο επικίνδυνα σημεία, τις ανεπαίσθητες ακόμα ενοχλήσεις που μπορεί να με κάνει να νιώθω η αφθαρτή ύλη. Περιφρονώ την αυτιστική συχνότητα και την επαναληπτικότητά τους. Πιο πολύ από όλα μισώ τη στασιμότητά που με βάζουν. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αντίσταση που μπορώ να έχω, αν είμαι βαριά άρρωστος δε θα το μάθει κανείς, ούτε εγώ. Κάποιοι λένε ότι αυτό που είμαι δεν είναι πολίτης. Θυμάμαι σαν τώρα πόσο εντύπωση μου είχε κάνει όταν συνάντησα πρώτη φορά γραμμένη τη λέξη υλιστής. Ήταν σε ένα άρθρο για την εμπειρία αυτών που πέθαναν και ξαναγύρισαν. Πεθαίνω όρθιος. Πηγαίνω και θα ρθω.

Το μυαλό, δεν δίνω σημασία στο μυαλό, το όργανο που έχει μάθει να ταυτίζει σημαντικό και σημασιολογικό πλαίσιο δίνοντας διέξοδο στη λογική συνέπεια το έχω αχρηστέψει. Να μην καταλαβαίνει αυτές τις διαδικασίες, να εθελοτυφλεί. Μυρμηγκιάζει μέσα μου η αναγέννηση. Μπορεί να είναι και η φθορά. Δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει όσο συνεχίζεται αυτή η ακατάβλητη αναμέτρηση. 

Φτάσαμε σε εποχές που οι πόλεμοι δεν έχουν αιτίες και αφορμές οπότε κατέληξα ότι δεν πρέπει να πολυσκοτίζομαι και για αποτελέσματα και συνέπειες. Θα γονατίζω στη μέση του δρόμου, στη μέση του κόσμου, στη μέση του μαύρου τίποτα και πουθενά. Το πουθενά γεμίζει περισσότερο χρόνο. Στον πρώτο ρόλο της ζωής μου υπήρξα Παλιός Χρόνος, στη γιορτή των Χριστουγέννων στο Νηπιαγωγείο, κρατούσα μια δυσανάλογα μεγάλη μαγκούρα, ήταν της εν ζωή ακόμα τότε προγιαγιάς μου - δυο πράγματα θυμάμαι απο τότε, το ύψος της σκηνής και την εναγώνια απορία η γιαγιά πώς θα περπατήσει τώρα που της έχω πάρει τη μαγκούρα;

 Με αυτό το άγχος αλλάζω τις χρονιές. Το μόνο που μπορώ να καταφέρω είναι ένα άλφα που φτάνει ως το ωμέγα στερητικό, το άλφα του ονόματός μου στερημένο δυο φορές ώστε να λειτουργεί ως στερητικό κι αυτής της αντινομίας. Ή μήπως της αντωνημίας; Δεν μου άρεσαν ποτέ οι μονοί αριθμοί επειδή δεν διαιρούνται σε ένα ολόκληρο αποτέλεσμα και θα ήταν καλά να διατελούσα συνεχώς υπό το μόνιμον κράτος αυτής της ανορθογραφίας.

Κηρομπογιές

Άναψα κεριά που έλιωσα μέσα μου 
τα βουτούσα ζητούσαν κι άλλο οξυγόνο 
ό, τι αποθέματα έβρισκα έκαιγα κι όσο έλαμπα ξεγελιόμουν 
πως δεν πονούσα, αρχισε και το δέρμα μου να λάμπει, 
έτσι εξαϋλωμένο μου φάνηκε επιτέλους απρόσιτο 
έγινα ενα παραφουσκωμένο κινέζικο χάρτινο φανάρι, αερόστατο 
ο αέρας φούντωνε τη φωτιά μου πετούσα 
με τον ήλιο κόκκινο μέσα μου δεν είχα καρδιά 
την παντρεύτηκε ο ήλιος, 
ασελγούσα, 
μόνο τα μαλλιά μου τέντωνα, τις παραφυάδες τους 
εδώ κι εκει στο σώμα ανατρίχιαζα, 
μάκραιναν οι φλόγες τα μαλλιά μου ακριβώς στο μήκος που ποθούσα, 
τέντωνα τα δάχτυλα των χεριών και μπορούσα να σπάσω επιτέλους τα κόκkαλά μου χωρίς να τραυματίζομαι 
για να χωράω κάπου και να αλητεύω παντού, ο κόσμος δεν κορόϊδευε πια, 
δεν κοροϊδευόταν, ούτε με ενδιέφερε, ούτε αδιαφορούσα, είχαμε συνηθίσει· 
ένας καιόμενος περαστικός μες τη νύχτα.

Η Αίρεση @Skrow theater

Η Αίρεση

Ο οραματιστής ιερέας Jim Jones οδηγεί τους πιστούς του να δημιουργήσουν μια κοινωνία ισότητας μέσα στη ζούγκλα του Αμαζονίου. Ένας πείραμα που οδηγεί χίλιους ανθρώπους στην «ελευθερία» και τον θάνατο τους. 

Μια παράσταση βασισμένη στη μεγαλύτερη ομαδική αυτοκτονία της σύγχρονης εποχής. Τρεις νεανικές ομάδες (Cheek-bones, Χα!, katayis teater) συνεργάζονται για πρώτη φορά σε σκηνοθεσία του Γιώργου Αγγελόπουλου των AbOvo για να αφηγηθούν την αληθινή ιστορία του Jim Jones και της αίρεσής "People's Temple" που κατέληξε στην "επαναστατική" αυτοκτονία σχεδόν χιλίων ανθρώπων στην Jonestown της Γουιάνας το Νοέμβριο του 1978.

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιώργος Αγγελόπουλος
Ηχητική - μουσική επιμέλεια: Σοφία Πάσχου
Φωτισμοί: Γιώργος Αγγελόπουλος

Παίζουν: Μαριάννα Βαρβιάνη, Αντώνης Γκρίτσης, Νόρα Δημόπουλου, Εύη Δόβελου, Θεοδόσης Κώνστας, Ιωάννα Λέκκα, Βαγγέλης Ιεζεκιήλ Παπάς

Προγραμματισμένη πρεμιέρα: 25 Νοεμβρίου 2013
Διάρκεια παραστάσεων: 25/11/2013 – 18/02/2014
Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τρίτη στις 21:15μμ
Τιμή εισιτηρίων: Κανονικό: 12,00€, Μειωμένο: 8,00€

Skrow, Αρχελάου 5, Παγκράτι
Τηλέφωνο κρατήσεων: 2107235842
Online εισιτήρια: http://www.viva.gr/tickets/theatre/i-airesi/

Με την υποστήριξη των AbOvo

Υπερντερλικατέσεν

Το βράδυ στα όνειρα βλέπουμε τη συνταγή της ημέρας. 
Τα υλικά μας σήμερα είναι: 
Ποτήρια, αδιάφορο τι ποτήρια. 
Σπάζουμε όλα τα ποτήρια στα κίτρινα πλακάκια της παλιάς κουζίνας.
Όσο αδιάφορο κι αν είναι 
ξεσπάει, μας κάνει χίλια κομμάτια αδιάφορη η ενοχή μας. 

Πριν την ανακαίνιση ακόμα, 
βαθύτατο κίτρινο παρελθόν ακόμα, 
ολόκληρο τείχος κίτρινο παρελθόν 
κάνουμε τα πλακάκια κίτρινα από το παρελθόν 
τα κάνουμε πλακάκια με το παρελθόν 
και μια παράσταση αυγοκόβουμε 
αποτυχημένη Μήδεια, Μποστ, όχι Ευριπίδης
Να 'ναι για να 'ναι δυο φορές ανοικοκύρευτο το γκραν γκινιόλ.

Η πρωταγωνίστριά ατάλαντη.
Η πρωταγωνίστρια που ούτε άρθρο δεν της πρέπει
στο τέλος βγάζει ένα καροτσάκι
ένα κοριτσάκι ανακούρκουδα μέσα στο καροτσάκι
παίζει στο πόδι του το σοσονάκι
κι από μέσα βγαίνει κούκλα σφαγμένο μωράκι 
πασαλειμένη κατακόκκινη κλοουνερί.

Στο τέλος το αυτοκίνητο 
άσπρο, σκουριασμένο, 
ο σκαραβαίος με το όνομα
ο σκαραβαίος μετώνομα
μια μετωνυμία άρματος 
ο σκαραβαίος κιλίβαντας πυροβόλου 
Το σκαθάρι επιζεί ή είναι μακρινή ανάμνηση τα όσπρια που μαγειρέψαμε χτες 
ο σκαραβαίος; 

να μην κλείνουν οι πόρτες καλά, να αερίζεται
η διαδρομή φουρκέτα να συνεχίζεται
όσο στενεύει ο δρόμος από το πάρκινγκ προς την έξοδο 
όσο η συζήτηση μέσα στη χύτρα εξαντλείται 
στο αν δανείζεται ανταλλακτικά η Φοκσβάγκεν από την Μερσεντές.

Μικρές εικόνες ΧVIII - Παράπλευρη απώλεια

Τα βράδυα

                    όταν πέφτω να κοιμηθώ

         αν τα καταφέρω

        γίνομαι κουκίδα

                  στην από κάτω πλευρά

       του στρώματος

Going Wild

- Αλίκη: Πόσο διαρκεί το “πάντα”;

- Λαγός: Μερικές φορές μονάχα ένα δευτερόλεπτο.

 
Είναι νύχτα· στέκομαι κάτω από φως. Είναι ώρες που κερδίζει η Τύχη, είναι ώρες που κερδίζει η Μοίρα. Αντίποινα δεν δίνονται, τα εύρετρα δεν τα ζητάνε. Στην ισοτιμία του απαγώγιμου δε λογίζεται έγκλημα, τόσο ακριβοδίκαια όλα που ο άνεμος δε φυσάει - παντού, όχι μόνο στην Αυλίδα. Τίποτα αμφίρροπο ακόμα. Οι τοίχοι γράφουν τιμωρία τα μαθήματα, προσχολικά αδιάβαστα εγχειρίδια. Ξίφος φάσγανον μαχαίρι, δεν διώκεται η θυσία, όπως και να το πεις είναι πράξη ιερή τα λογικά μας, τα τελευταία βράδια λιμνάζουν ακύμαντα. Φίλα με! Μην τρομάζεις! Απόψε θέλω φώτα. Εκτίθεμαι, σε μια άλλη χώρα, θα με διεκδικούσαν άλλοτε, έγινε πόλεμος για εμένα και τα άσπρα μου μαλλιά. Συντήρησε τις παγοκυψέλες. Παραβρίσκομαι. Νοηματοδοτούμαι. Κάθε δευτερόλεπτο, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, ενημερώνομαι κι ενημερώνω τις εξελίξεις. 

Κανένας Αύγουστος

Κατέβαινες και κάτω. Έρχονταν να σε βρουν και δεν προλάβαιναν. Κι άλλη καταπακτή. Συνεχίζονταν. Εμβρόντητος για μια στιγμή και εμπρός για μια επόμενη ανηλικίωση. Ηλίκοι άλλοι γύρω σου, ξεχασμένες αντωνυμίες παραμύθια λύκοι χωρίς χνάρια παιδάκια. Αποκλειστικότητα περίκλειστοι. Αιχμαλότητα. Άλωση. Αλλοφροσύνη. Ευφρόσυνη αφαλάτωση. Το σώμα σου λέπια. Ξύστρα τα χέρια των αφυδατωμένων βράχων. Κόκκινο σκοτωμένο αίμα οι βράχοι. Μελανόμορφα διακριτικά στις σπηλιές των βράχων κόκκινο μπορντό σκοτωμένο αίμα. Πεντάστερο, ποιότητας ΑΑ, μεταποιήθηκε η αιχμαλότητα σε χθαμαλότητα. Πήδακες θειαφεί. Νερομπουρμπουλια ρήματα. Και γίναμε χθόνιοι. Πάλι

Καρφιά

Αντώνη, Αντώνη, που χέζεις το σεντόνι

Έχει αρχίσει η φθορά. 

Κάθε μέρα προσπαθώ λίγο περισσότερο, ολοένα λίγο περισσότερο. 

Μια ανάστροφη ανυπομονοκινησία. 

Κάνω σχολαστικά τα πιο καθημερινά πράγματα ενώ πανικόβλητος μέσα μου ξέρω πως δεν θα τα καταφέρω, δε θα προλάβω να τελειώσω τίποτα τελικά. 
Απομακρύνομαι από αυτόν τον έλεγχο, 

όσο περνάει ο καιρός νοσταλγώ ολοένα περισσότερο μια αθώα ηλικία 

ή τελοσπάντων όπως μπορεί να ονομάσει κανείς αυτό το ακαθόριστο χρονικό διάστημα 

γιατί ίσως να μην είναι και αυτό που πραγματικά έζησα 

ή μήπως φαντάζομαι εξιδανικευμένα ό,τι προηγήθηκε;

- να εξαργυρώνεις σε παρελθόν τη φαντασία; Γίνεται να λάμπει πίσω ο φάρος; 

Έλεος πια αυτή η αντιπαράθεση χρονικών επιρρημάτων, 

 - χρονικών επιρρημάτων που ορίζουν τόπο; 

/εδώταν/

Μια τακτική, μια τεχνική, να βρίσκεις πάντα την κατάλληλη λέξη για να γίνεις εντελώς σαφής, πόσο σαφής μπορείς επιτέλους να γίνεις, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε, όποιος είναι πραγματικά ή ιδανικά πλασμένος από χρόνο. 

Μπορεί απλώς να υπάρχει μια εκδοχή που βγαίνει νικήτρια στην πάλη με κάθε στιγμή παρόντος 
τόσο 

όσο άλλο τόσο μπορεί και να μην υπάρχει

και βρίσκει πάντα μια αιτία το είναι να λυπάσαι· γι' αυτό που θα μπορούσε να ήταν. 

Εδώ είναι 

και ήταν 

η ιδιαίτερή μου πατρίδα. 

Εδώταν στάθηκα 

δεν εκδόθηκε ποτέ καμία σημαία ώστε να κατοχυρώνω ανά πάσα στιγμή την πατέντα. 

Το είναι και το ήταν και το θα μπορούσε να είναι με το θα μπορούσε να ήταν. 
Εγώ σε ένα τόπο και παίζω συχνά με τους χρόνους λες κι είναι επιχειρήματα. 

Βλέπεις; δεν καταφέρνω να γράφω επινίκιους πια, είναι μια ένδειξη ακόμα και τούτο, ένα σημείο φθοράς των χρόνων και των καιρών. 

Κάποιες φορές έρχεται ολοένα περισσότερο στο μυαλό μου η εικόνα, 

- ψάχνω ένα σφυράκι, μισό λεπτό

θα προσπαθήσω να στην κρεμάσω βαθύτερα

να εξηγήσω την αίσθηση περισσότερο 

- δεν ξέρω κατά πόσο γίνομαι αντιληπτός, σημείο τρωτό από πάντα ετούτο

δε βρίσκω σφυρί, να σου κάνω τα χτυπήματα με τη φτέρνα; 
θα γλιτώσουμε και τα αίματα, 
μπορεί να είπε πριν τον Πινόκιο ο Τζεπέτο.

Ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι, 

δεν είναι καν κρεβάτι, είναι μια τάβλα ξύλο καπλανισμένο, καθαρό 

για να μπορεί να καρφώνεται πιο εύκολα, 

χωρίς στρώμα, 

για να μπορεί να καρφώνεται απευθείας 

χωρίς μεσολάβηση, 

ενδεχομένως χωρίς να υπάρχει θεός 

ώστε να μην υπάρχει και αντιπρόσωπός του

και όλη αυτή η εγκατάσταση είναι μέσα σε ένα λευκό, άσπρο δωμάτιο 

εγκαταλελειμμένο 

και δεν υπάρχει κάτι άλλο μέσα, 

είναι μια τάβλα που στηρίζεται στο ύψος ενός κρεβατιού σε ένα υποτυπώδες ολοκάθαρο κάτασπρο δωμάτιο 

που λούζει ένα ακτινογραφικό, διαπεραστικό φως - όχι ενοχλητικό, 

μάλλον ένα απέραντο φως που συν τω χρόνω έχω συνηθίσει, 

ένα φως που έχεις επίγνωση ότι πάσχεις αλλά και εμπιστοσύνη ότι είναι το μόνο που μπορεί να σε θεραπεύσει. 

Ούτε φάρμακα. 

Ούτε γιατρός. 

Ούτε ακτίνες χι. 

Ούτε θεός. 

Μόνο φως. 

Και εσύ 
μόνος σου σε αυτό το δωμάτιο 

είσαι 
γιατί το εγώ μπορεί τώρα να γίνει μέχρι κι εσύ 

χωρίς πλέον απαραίτητα την παρουσία κάποιου, 

το εγώ μπορεί να γίνει πλέον εσύ 
χωρίς να χρειάζεται πλέον να αποκαλυφθεί και μια άλλη του ιδιότητα. 

Ξαπλωμένος εδώ μέσα 

από κάτω 

από πάνω

ένα σεντόνι 

όλο καρφιά πεταμένα γύρω 

που φτιάχνουν ένα τρισδιάστατο περίγραμμα 

για να μπορώ να δουλεύω κάπως ελεύθερα μέσα στο σεντόνι.

Στη θέση μου
είναι στιγμές που με πιάνει μια περίεργη ασφυξία και 
λέω πρέπει να απεγκλωβιστώ εντελώς, 

μόνο που τότε νιώθω τα καρφιά βαθύτερα μέσα στη σάρκα, 

μικρές ακκίδες σκουριάζουν στις φλέβες το αίμα 

και τότε 

είναι 

που αντιστρέφεται εντελώς το αίσθημα 

και ούτε να χαλαρώσω τα μέλη πρέπει 

γιατί υπάρχει κίνδυνος να σκιστώ 

και χαλαρώνω το αίμα χτυπώντας ανάσες καρφία μέσα στις φλέβες 

ώστε μένω ανέπαφος 

εγώ 

μόνος μου 

εδώ και τώρα 

μες στο δωμάτιο 

κάτω από ένα σεντόνι
καρφωμένος.

70 κιλά

 

Πρέπει να τα αποδεχτώ όλα κι αυτό το καλοκαίρι. Καταρχάς πρέπει να αποδεχτώ ότι πέρασε ήδη το μισό καλοκαίρι και εγώ δεν το κατάλαβα και πρέπει να αποδεχτώ ότι πρόπερσι ήμουν εξηνταέξι περσι εξηνταοχτώ και φέτος το καλοκαίρι θα είμαι τελικά εβδομήντα κιλά και ίσως πρέπει να δοκιμάσω όλες τις γεύσεις παγωτό από όλα τα ζαχαροπλαστεία της γειτονιάς γιατί ίσως δεν πρέπει πια να φοβάμαι ότι θα παχύνω κι άλλο και γιατί ίσως χρειαστεί να αλλάξω σπίτι και γιατί ίσως σταδιακά μεταμορφώνομαι σε αερόστατο ή μπαλόνι και πρέπει να αποδεχτώ ότι φουσκώνω μπάλες παγωτό. Και θα σφουγγαρίζω κάθε τρεις μέρες στο διαμέρισμα και θα θυμάμαι ότι η γιαγιά σφουγγάριζε και δεν έπρεπε να πατήσω για λίγη ώρα μετά για να μην λερώσω ώσπου να στεγνώσει και στάξουν παντού οι μπάλες παγωτό. Γιατί κάθε καλοκαίρι η Κλυταιμνήστρα στρώνει το κόκκινο χαλί στον Αγαμέμνονα και εκείνος ο ηλίθιος δεν πρέπει να πατήσει για να μπει μέσα γιατί μετά θα πρέπει να πεθάνει και η Κασσάνδρα. Ετσι, λοιπόν, πρέπει να δω και φέτος το καλοκαίρι σε επανάληψη όλες τις τραγωδίες, πρωτοποριακές και μη σκηνοθεσίες, και καμία δε θα με περιλαμβάνει γιατί μάλλον δεν είμαι καθόλου καλός και ικανός ηθοποιός ούτε για τους συντηρητικούς ούτε για τους πρωτοπόρους επειδή τρώω πολύ παγωτό και βλέπω σε επανάληψη και όλα τα ελληνικά σήριαλ που γυρίζονταν άλλοτε για να αναζητήσω τις αιτίες της ανόδου της χρυσής αυγής στο μεγάλο θυμό και στην ενδοοικογενειακή βία και αποφεύγω να συναντάω μέλη της δικής μου οικογενείας γιατί τα μπερδεύω με τους πρωταγωνιστές και τις ανάλογες καταστάσεις μυθοπλασίας που ουδεμία σχέση έχουν οπωσδήποτε με την πραγματικότητα. Και θα μαλώνω με τους φίλους μου για την κρίση γιατί εκείνοι βρίσκουν μια ασυνέχεια στην απόγνωσή μου και δεν καταλαβαίνουν γιατί στα σημάδια της κρίσης εγώ πεισματικά επιμένω και καρφιτσώνω συνέχεια τα ανθάκια γιασεμί που κρατούσε στο Δόλωμα η Αλίκη γιατί όλα αυτά είναι σκέρτσα είναι μια πόζα και είναι επίπλαστα και πρέπει να είμαστε αληθινά αισιόδοξοι και δεν πρέπει να δοκιμάσουμε ό,τι μας πλασάρουν, ακόμα και το παγωτό πεπόνι!

Wisława Szymborska - Cassandra

Ιδού εγώ, η Κασσάνδρα
Αυτή είναι η πόλη μου μέσα στις στάχτες
Αυτή η μαγκούρα κι αυτές οι κορδέλες της προφητείας
Και το κεφάλι μου αμφιβολίες γεμάτο.

Νίκησα, είναι αλήθεια
Οι λέξεις μου φλόγες προφητικές στον ουρανό που καίνε
Μονάχα παραγνωρισμένοι προφήτες
έχουν το χάρισμα να τις διακρίνουν
Μονάχα όσοι είπανε πως πήραν το λάθος δρόμο
μα όσα είπανε επαληθεύτηκαν τόσο γρήγορα
Σα να μην πρόλαβαν να ζήσουν σχεδόν ποτέ.

Το θυμάμαι καλά
οι άνθρωποι με κοίταζαν και ξεκληρίζονταν στη μέση μιας λέξης
Το γέλιο πάγωνε.
Τα χέρια τους λύνανε οι εραστές.
Παιδιά τρέχανε στις μανάδες τους
Ούτε τα ονόματά τους δεν έμαθα
Κι εκείνο το τραγούδι για το μικρό πράσινο φύλλο –
Κανένας δε γύρισε να μου το τραγουδήσει.

Τους αγάπησα
Αλλά τους αγάπησα από ένα ύψος
Πάνω από τα ύψη της ζωής
Πέρα από το μέλλον. Κοίταζα πάντα στο κενό
Συνηθίζοντας ολοένα το θάνατο
Ζητώ συγγνώμη αν η φωνή μου ήταν τραχιά
Δείτε τους εαυτούς σας από τα αστέρια, έκλαιγα με λυγμούς
δείτε τους εαυτούς σας από τα αστέρια.
Με άκουγαν και έσκυβαν τα μάτια.

Προσπέρασαν τη ζωή τους
Σπρωγμένοι από τον πανίσχυρο άνεμο
Καταραμένοι
Παγιδευμένοι εκ γενετής σε σώματα διαμελισμένα
Κρατώντας μέσα τους αχνή την ελπίδα
Μια φλόγα που έκαιγε όσο και αν τρεμόσβηνε
Κι ήξεραν η στιγμή τι σημαίνει,
Κάθε στιγμή, η παραμικρή στιγμή λίγο
πριν -

Αποδειχτεί πως έχω δίκιο
Σε τίποτα δεν ωφέλησε
ιδού το ρούχο μου καψαλισμένο στην άκρη
ιδού το άχρηστο ραβδί μου
ιδού η γκριμάτσα μου
Μια γκριμάτσα μπορεί και όμορφη να 'λεγες.

(μετάφραση από τα αγγλικά Αντώνης Γκρίτσης)

Τέρμα γκάζι

 

Αρχή της κίνησης η αυτοκίνηση - ή το αυτοτρακάρισμα, το αυτογκόλ;

Όχι ότι προδίδω τις σκέψεις μου αλλά καμια φορά σκέφτομαι ότι μπορεί να είναι ένα όμορφο παιχνίδι πανικού. Σκέφτηκα κι αμέσως αναιρεσα το συλλογισμό γιατί ακύρωνε τις σκέψεις και τις καταδίκαζε σε μια πόζα ελευθερίας. Όμως έχω ανάγκη να μπω σε ένα χαμόγελο και να το κοιτάζω σαν έναν καθρέπτη που θα με πείσει, σαν ένα ανακλαστήρα υπενθύμισης που θα με βάζει στον ίσιο δρόμο γιατί τα αυτοκίνητα είναι για να πηγαίνουν πάνω στην άσφαλτο και όχι μέσα από τα δάση. Τι κάθομαι και μιλάω και πού οδηγώ τη σκέψη και αν με διαβάσεις τη δική σου σκέψη όχι σε διάβαση, σε μετωπική σύγκρουση την καταδικάζω. Δεν έχω περιθώριο να γίνω κατανοητός, δεν θα γίνω ποτέ καμία αυθεντία επικοινωνιακότητας. Το δίπλωμα οδήγησης το πήρα αλλά δεν το εξασκώ, τρεις φορές οδήγησα σε δρόμο κι ύστερα μαθήματα ξανά και ξανά το τιμόνι στο χέρι δίπλα σε δάσκαλο μα όχι μόνος και ποτέ ξανά σε δρόμο και στο τιμόνι. Μια τελεσίδικη απόφαση και δεν οδηγώ αλλά δεν μπορώ και να σταματήσω.

Δεύτερη πληγή / O βάτραχος

 Βάτραχοι κάλυψαν όλη την επικράτεια της Αιγύπτου, μπαίνοντας στα σπίτια των ανθρώπων...

Φοβάμαι, φοβάμαι κινδυνεύω, κινδυνεύω τόσο εντελώς που φοβάμαι και τις λέξεις ακόμα που διαλέγω, φοβάμαι, δεν καταλαβαίνω, τί θέλω να πω, γράφω σε διακατοχή και φοβάμαι τον δράστη που περιγράφει το ρήμα και σε τι κατάσταση με εκθέτω. Καταπίνω.

Το στομάχι νιώθει τον φόβο ανέκφραστο παντελώς, κατεβάζει φόβο μεγάλες κουταλιές βουλιμίας κι ο φόβος παλινδρομεί κι ανεβαίνει τη διχασμένη μου γλώσσα, σαπίζει τα δόντια και το στόμα μου ματώνει στις άκρες καθώς τεντώνω σε άναρθρο φόβο ουρλιάζοντας σιωπηλά τα χείλια, έχω την εντύπωση ότι αν χαθώ εξαιτίας του θανάσιμου φόβου τώρα, θα συνεχίσω να κοινωνάω κάπου άλλου συνεχώς μετά φόβου θεού πίστεως και μιας αλλόκοτης στοματίτιδας εις τον αιώνα, γράφω εξαρθρώνοντας τα σαγόνια μου όσο περισσότερο φτάνω για να ανακουφιστώ και χρησιμοποιώ στο πηγούνι μου όλο εκφράσεις μυστηριακές ή γκροτέσκο γιατί ο φόβος είναι νερό κι αλάτι μαζί στις πληγές, ζωή παρούσα, πρωθιέρεια και σφυροκοπάει από μέσα κατασκάβοντας τα ούλα και διογκώνω μες στα ούλα αέρα στη λίμνη του μεταλλασσόμενου, στριφογυριστού φόβου μου σαν ένας βάτραχος που καταπίνει δισεκατομμύρια εκατομμυρίων κουνούπια. 

Μια αυτιστική μηχανική υπερπροσπάθεια, μια μάλλον άσκοπη διαδικασία, ένα παιχνίδι σκοποβολής που κολλάει μονίμως σε μια όλο δεύτερη εμμονή, της οποίας ο φόβος δεν παίρνει διαβατήριο για την επόμενη πίστα και βαφτίζεται μέσα στον τόπο του μετανάστης. Κατοικούμαι, κυριεύομαι επιτόπου και το σώμα δεν μπορεί να ξεκαθαρίσει το συναίσθημα, προσπαθώ να εγκλωβίσω έστω σε γραφή τη μηχανική διαδικασία αλλά οι άνθρωποι νομίζουν ότι ζητώ να αποκρυπτογραφήσουν πινακίδες βήτα γραμμικής και απελπίζονται αλλά και κομπορρημονούν για τις πινακίδες της γραμμικής βήτα και δίνουν κουράγιο στα κατάλοιπα του πολιτισμού και στα κατορθώματα της αναπνοούλας μου αλλά δε μπορούν να δώσουν την πρέπουσα αρχαιολογική προοπτική και τη σημασία, μα εγώ συνεχίζω να επιχειρώ μια ιλιγγιώδη αυτοκίνηση για όποιον δεοντολογικά συγκινηθεί να με ακινητήσει σε ένα στιγμιότυπο άρσης του βαρέως κορμού αυτού του παραφουσκωμένου, του χαμερπή βατράχου που παριστάνω. Αν με καλωδιώσεις σε μια ηλεκτροφόρα γωνιά θα σου παίξω τα πιο πανικόβλητά σουσούμια, αλλά δεν παίζουν πλέον καιροί για πρίγκηπες, φρανγκενστάην και αλλά τέτοια πειραματόζωα. 

Ζητώ ηθοποιό λοιπόν άξιο να σταθεί εδώ και να μεταδώσει συναίσθημα. Με όποια μέθοδο, δεν έχω μέθοδο. Οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να διαβάσουν, να ηχήσουν, να κλάψουν, να γελάσουν, να δώσουν σάρκα και οστά, να μην αισθανθούν.