Μπεκετ_Παράθυρο

 

Μια σκηνική σύνθεση της ομάδας “Atomic No6”, βασισμένη στα έργα Λίκνισμα, Ανάσα και Πατήματα  του Σάμιουελ Μπέκετ.

 

Στο διαμέρισμα του 2^ουορόφου επί της οδού Τσιμισκή, στον αριθμό 28­ - 30, είναι το σπίτι της οικογένειας Winter. Ο Emy Winter, κάθεται δίπλα στο αγαπημένο του παράθυρο, στην κουνιστή πολυθρόνα της μητέρας  του και λικνίζεται στον ρυθμό της ύπαρξης που του έχει επιβληθεί. Σε αυτή την κουνιστήπολυθρόνα, που έχει γίνει δική του πια, λικνίζεται και διερωτάται πότε ξεκίνησε όλο αυτό που είναι τώρα η ζωή του, μια ζωή που στην οικογένειά του κληροδοτείται από γενιά σε γενιά.

 

To Μπέκετ _Παράθυρο είναι ένα αυστηρά δομημένο ποίημα που διέπεται από πειθαρχημένη και αυστηρή λογική.  Είναι ένας αποσπασματικός και χωρίς γραμμική εξέλιξη μονόλογος που ανοίγει διάλογο με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον αλλά και ένας εσωτερικός διάλογος μεταξύ των γενεών, όπου η σιωπή καθίσταται πιο ανησυχητική από οποιοδήποτε πιθανό τους διάλογο.

 

Συντελεστές 

Τέτα Αποστολάκη: οργάνωση παραγωγής 

Δάφνη Γιαννουλάτου: σύλληψη / σκηνοθεσία

Έρση Γιαννουλάτου: video &  graphic design & Teaser & φωτογραφίες

Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος: ηχητικά περιβάλλοντα

  

Αντώνης Γκρίτσης: ερμηνεία

 

~ και η Μάγια Λυμπεροπούλου: γυναικεία φωνή.

 

της ομάδας Atomic No6

 

 

Κάθε Παρασκεύη – Σάββατο – Κυριακή - Δευτέρα

από 18 Δεκεμβρίου έως 18 Ιανουαρίου στις 20.30

 

Τσιμισκή 28-30, Αθήνα, 2^ος όροφος, κουδούνι Οικογένεια Winter

Διάρκεια 50 λεπτά | Είσοδος 7 ευρώ | Για κρατήσεις θέσεων: 6983723348

Νεορομαντισμός

Απόψε στ' όνειρο είχε γίνει ανακατάταξη στο πρώτο και δε μπορούσα να βγαλω άκρη με τους τάφους. Με αιφνιδίαζε κάθετί, κασελάκια με κόκκαλα βγαλμένα στη μέση των δρόμων ιερά, δαιδαλώδεις περίπατοι δεν έβγαζαν άκρη στο πριν χαρτογράφημα από πουθενα και οπωσδήποτε κάποιοι επιδειξίες συνείδησης, κόπρανα σκυλιών, αποτσίγαρα, μουλιασμένα φύλλα και κρανία, αξίες σταθερές, αναλλοίωτες στο λαβυρινθώδες συναίσθημα του Μιχαήλ φόβου που γενναίος με τη ρομφαία του καιροπειρατούσε. 

Η καρδιά μου έτρεμε μήπως τυχόν δε βρει τη θέση της μια ανθοδέσμη με πλαστικά λουλούδια που κρατούσα και όλο μαδιόταν ώσπου απέμεινε ένα ροζ αληθινό γαρύφαλλο με ένα κλαδάκι μπέημπις μπρεθ στο χέρι. Μια όχι τόσο πεθαμένη γριά ξαναζωντάνεψε όταν μέσα στο μοιρολόι της είπαν ότι την προλαβε και πέθανε νωρίτερα μια πιο ξιπασμένη γιαγιά και γύριζε πάνω κάτω στο νεκροθάλαμο σα ξεδοντιασμένη κουδουνίστρα σκορπίζοντας στον αέρα την αποφορά ξαναζεσταμένης μωρουδίλας. 

Με τα πολλά βρηκα τον τάφο της Αλίκης σε μια κατάσταση ακόμα ασύλητου μεγαλείου, κάπως σαν το τζάκι της οικογένειας Φον Τραπ, σε άβαφο καπλαμά σκηνικό στην Μελωδία της Ευτυχίας. Την ίδια ώρα που ξάπλωνε μια κοπέλα πάνω στον ύπνο της δίκαιης Λαμπέτη. Αναβοσβηνε μια μαρκίζα νέων ηθοποιών πάνω από το οστεοφυλάκιο καθρέπτη, δίπλα η Βλαχοπούλου χυπστερικά εκταφιασμένη ήθελε να χωθεί κι εκείνη στη διαβολοπαρέα. 

Η Καρέζη πουθενά, μέσα σε μια πηγή δακρύων Κουν και Λογοθετίδης πρόχειρα σφιχταγκαλιασμένοι, τα μάρμαρά από τον τάφο σε πλάνα σήκουελ της τρελής σαραντάρας είχαν τωρα παραδοθεί για τη συντήρηση του τάφου του Φιλοποίμενος κι ωρίμαζαν πλέον σε στόφα γρανίτη λίγο πιο πάνω.

Έσκυψα το στηθαίο σε ένα εξώστη που πώς στο καλό βρέθηκε και πάλι ανάμεσα στην ωραία μου κυρία κι εμένα ορίζοντας σιγά σιγά γνώριμες αποστάσεις σε ένα πρότυπο μιζανπλας Ρωμαίου Ιουλιέτας κι απίθωσα το ροζ - φούξια πια γαρύφαλλο με το κλαράκι μπεημπις μπρεθ ανάμεσα στο αφρόντιστο καντήλι και μια ξεθωριασμένη φωτογραφία ενός άλλου θαυμαστή που τα χε καταφέρει ο κερατάς πριν από μένα.

Μύθοι της Ευρώπης

Αχ, Ελπήνορα, κι εσύ,
κουτούτσικε, μικρούτσικε,
συνεσταλμένε
πάντα στεκόσουν στα μετόπισθεν
ακίνδυνος, ανυπολόγιστος,
ήρεμη δύναμη
ώσπου από την πολλή την όπισθεν
μπήκαν τόνοι νερά στο σπίτι.

Άστεγος τώρα, άκλαυτος, αστέριωτος
αστήρευτος ε, κι ανορθόγραφος συνάμα
απαθανατίζεις πλήθος
ηρώων αστεριών και μαργαριταριών στα βάθη

Εκατομμύρια έτη φωτός
μακριά
στον Πλούτωνα τον ξορκισμένο
και απύλωτο
τις νέες κερκόπορτες σου τάχθηκε να φυλάγης του Άδη.

Πιστό σκυλί
Κέρβερος υπάκουος
Μαρμαρωμένος βασιλιάς
υπήκοος εξαδάχτυλος
πλην φευ με σπασμένο
το αριστερό σου κεφαλάκι, σύντροφε τέρας

σαν όλα τα άλλα άλογα
ρινοκερε
στο γυάλι ντουνιά της κουτσολώρας παιδίσκης Γουίνγκφιλντ.

Το πλαίσιο

Με τη βροχή δε θέλω να απαθανατίζω κηδειόχαρτα, 
θα ήταν
σα να υπερθεματίζω.
Ξερω γω;
Το νερό μπορεί να ξεπλένει τα κρίματα.
Το νερό μπορεί να παραπέμπει ευθέως στο θάνατο.
Ας μην απελπίζομαι όμως.
Όποιος θέλει μπορεί για αντίποινα πλέον να λατρεύει τη βροχή.

Το μάτι

Και τότε ξύπνησα
Ξύπνησα τότε και βρήκα
βρηκα το γάτο τότε
να περιμένει
Να περιμένει
βρήκα τότε το γάτο
μ έναν εντελώς
καινούργιο
Έναν ολοκαίνουργιο
τρόπο
να περιμένει
ο γάτος
Στο σκοτάδι

Κι άναψαν
χωρίς να το
χωρίς να καταλάβω
θ' άναψα
χωρίς να το καταλάβω
εγώ θ' άναψα
εγω θάναψα
(χωρίς απόστροφο)
θάναψα τα φώτα
της ασφαλείας.

Κι η κοιλιά μου γουργούριζε
υγρό πολύ στην κοιλιά μου
σα να χε μαζευτεί πολύ
πολύ πολύ πολύ πολύ
κι άλλο
κι άλλο πολύ πολύ
νερό στην κοιλιά μου
σα να γεννούσα
σα να μην είχα κατουρήθει
πολύ πολύ υγρό στην κοιλιά μου
όλη η κοιλιά μου ζεστό νερό

Και έβαλα θερμόμετρο

Υποθερμία

έβαλα το θερμόμετρο
Ο υδράργυρος δεν ανέβαινε
δεν ανέβαινε
τίποτα 

Μόνο
Όλος νερό.

Φθινόπωρο

Πάει, πέταξε το πουλάκι,
σπάραξε μέσα στο κλουβάκι
κι απ το γλυκό τιτίβισμα
από την κούνια μπελλα
από το πλαστικό κλαρί
πάει, πέταξε το πουλί 

Τώρα απ' το καρφί
κρέμεται άδειο το κλουβί
έχει νεράκι, αυγουλάκι,
έχει μια φλούδα δροσάτο αγγουράκι
Όμως δεν εχει πια πουλί.

Το τσίμπησε μια σφίγγα
στο μάτι του ζερβά
στη μεση του κήπου
στου κήπου το δοξαπατρί
το θάβει

το θάβει το παιδί
φωλίτσα νέα βρήκε
κάτω απ την καρυδιά
το νεκρό πουλί.

Ερμές Κεφαλές

Υποτροπίασαν τα ηλιοτρόπια
Ήρθαν και νύχτες χωρίς ημέρα
Ζώα κολοβά, αλεπούδες.

Αχ! Σε τί όμορφα φιλολογικά συνέδρια
που παρασταθήκαμε.
Διά βοής, όχι με ψήφο της Αθηνάς
αρχίσαμε να μπαίνουμε
στο δάσος της Αθήνας.

Και γίναμε κουκουβάγιες,
σοφά, αποτρόπαια πουλιά.
Ή μήπως κουρούνες
Δεκαοχτούρες;

Γιατί δεν κοιμάσαι;
Είσαι πουλί κι εσύ
ή σκέτο πούτσα;

(Όλο γραφή γραφή κι από περιεχόμενο
κενοτάφιο.
Από φωνή ΜΟΥΝΙ κι από μουνί
ΦΩΝΑΡΑ)

Κοίλον

Έγιναν μορφές ποιητικής τα λόγια μου 

ανοίκειες προς την μορφολογία της ποιητικής μου

Και εξοικειώθηκα το αδύνατο και υποδέχτηκα το ξένο και δεξιώθηκα το ανοίκειο

και του έστρωσα κρεβάτι να κοιμηθεί και τραπέζι να φάει και το φιλοξένησα με σεβασμό πρωτόπειρο που με ξεπερνούσε

Και έγινε σεντόνι και με τύλιξε για να με ζεστάνει και να με αποκαθηλώσει 

Και δεν φοβήθηκα μήτε καν μην κρυώσω 

Και παραδόθηκα Και γύρισα και το πλευρό απ' την άλλη 

Και το μαχαίρι δεν πόνεσε γιατί ήτανε χέρι Και από πρώτο έγινα σώμα του  
δεύτερο και μαζί γίναμε ένα 

Και η νύχτα έχανε το σκοτάδι της και η μέρα έχανε αίμα Και αιμορραγούσε 

Αλλά ο χρόνος δεν τελείωνε γιατί ήμασταν τελικά ο καθένας 

Και αποκαλύφθηκε Και άρχισα να γνέθω τα σπάργανα των ονείρων.

Ασυνανάρτηση

Θέλω να κάνω να γράφω προτάσεις που δε σημαίνουν τίποτα 
Θέλω να ορίζω τη θέση μου στη μέση του πουθενά 
Να μην ερμηνεύονται κατά το δοκούν τα αντικείμενα και οι διαθέσεις μου 
Να μη βρίσκουν κανένα νόημα περαιτέρω τα λόγια, οι πράξεις, 
οι σκέψεις μου να είναι ξερά χόρτα 
Να γίνω μια παρουσία που θα χαθεί, μια φαντασία, ένα φάντασμα που δε θα υπάρξει 
γιατί δεν υπάρχουν φαντάσματα 
Ένα φίλτρο διαθλάσεων υπάρχει υπέρ ή κατά της ανυπαρξίας 
Ένα άκαταμάκατασούκουτουμπέ 

Θέλω να γίνω το σχήμα της πέτρας που δε σου θυμίζει τίποτα 
την παραμικρή μας γνωριμία Ποτέ

Να μείνω η καταχώρηση άγνωστο στο τηλέφωνό σου να μη με ανακαλέσεις ποτέ 
Να νομίζεις ότι είπα μια ασυναρτησία 

Να μην καταλαβαίνεις βλέποντάς με ότι είναι η Σαλαμίνα κι εσύ οι Παξοί 

Να είμαι ο τούρκικος και ο ελληνικός καφές να είμαι φουσκάλα στο φλυτζανάκι από τον τουρκοκύπριο και ελληνοκύπριο καφέ σου

Να είμαι το κομματάκι του βράχου που εστιάζει το μάτι σου περνώντας φευγαλέα με το αυτοκίνητο που είσαι συνοδηγός ενός φίλου σου που τον κάνεις παρέα μόνο για ταξιτζή σου 

Να μη με ξαναπιάσει το μάτι σου να μη με θυμάσαι στην επιστροφή που θα κοιτάς απ' την άλλη ή απ' την ίδια άμα ποτέ στη ζωή σου ξαναπεράσεις 

Να πεις για μένα Σκασίλα μου μικρή και δέκα ποντικοί, όρεξη είχα να δω τη μούρη σου τη φώτο προφιλ και  εξωφύλλού σου 
να μην είμαι οι εναλλακτικές διαδρομές που θα σου προτείνει ο χάρτης για να φτάσεις 

Συμπτωματολογία των βιωμάτων σου η μεθοδολογία της ποιητικής μου 
μια ακατάσχετη φλυαρία για χρονορράγημα.

Πάνυ γε

Και μάλιστα δηλαδή 
Μόνο το σώμα αφήνοντας στο άλλο, 
στο αρνητικό της ρυθμολογίας 
Επανεφεύρεση στις εξι το πρωί του κόσμου 
γιγάντια συνάφεια του πανικού 
Του πάνη- πάνη- πανηγυρισμού 
ολόφρεσκο ταξίδι

Σε τρίτο πρόσωπο

Χθες βράδυ, 
δεν είχαμε προλάβει να πέσουμε καλά καλά: 
"έλα να σε πάρω αγκαλιά να κοιμηθούμε"
ήρθε μια γυναίκα στη δεύτερη κλινική 

"Μη σαλεύεις" είπες "με ξύπνησε...
Γίνε στήλη άλατος σα τη γυναίκα του Λωτ"

Σε άκουσα, έμεινα στη θέση μου

Αύριο το πρωί 
πέταξα τα πρώτα εξανθήματα χλόης.

Το Όχι που σημαίνει Ναι

Αναρωτιέμαι γιατί φοβόμαστε τόσο την άρνηση. Πριν λίγες μέρες στη μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη συνάντησα τα σπάνια ψηφιδωτά του Χριστού της Χώρας των Ζώντων και της Θεοτόκου της Χώρας του Αχωρήτου και δύο αχνές - ή μάλλον ψαχνές - τοιχογραφίες των Αγίων στο διπλανό παρεκκλήσι με τις αγιογραφίες των Εσχάτων. Και κατάλαβα πώς οι άγιοι και πίσω από τις παραστάσεις τους ιχνογραφούνται και κοίταζα τα χνάρια των χαμένων ψηφίδων πώς έχουν αφαιρεθεί. Και είπα μέσα μου ότι ίσως δεν θα έπρεπε να δαιμονοποιούμε τόσο το βάθος, το θάνατο, την καταστροφή και το σκοτάδι, την άλλη όψη ή και κόψη αν προτιμάτε της αποκάλυψης του φωτός. Και μάλλον έχει έρθει η ώρα είπα και το Χριστό ακόμα που σήμερα περισσότερο από ποτέ καλείται να σώσει όχι μόνο τον Αδάμ αλλά και την Εύα να τον εφεύρουμε από την αρχή.