Νεορομαντισμός

Απόψε στ' όνειρο είχε γίνει ανακατάταξη στο πρώτο και δε μπορούσα να βγαλω άκρη με τους τάφους. Με αιφνιδίαζε κάθετί, κασελάκια με κόκκαλα βγαλμένα στη μέση των δρόμων ιερά, δαιδαλώδεις περίπατοι δεν έβγαζαν άκρη στο πριν χαρτογράφημα από πουθενα και οπωσδήποτε κάποιοι επιδειξίες συνείδησης, κόπρανα σκυλιών, αποτσίγαρα, μουλιασμένα φύλλα και κρανία, αξίες σταθερές, αναλλοίωτες στο λαβυρινθώδες συναίσθημα του Μιχαήλ φόβου που γενναίος με τη ρομφαία του καιροπειρατούσε. 

Η καρδιά μου έτρεμε μήπως τυχόν δε βρει τη θέση της μια ανθοδέσμη με πλαστικά λουλούδια που κρατούσα και όλο μαδιόταν ώσπου απέμεινε ένα ροζ αληθινό γαρύφαλλο με ένα κλαδάκι μπέημπις μπρεθ στο χέρι. Μια όχι τόσο πεθαμένη γριά ξαναζωντάνεψε όταν μέσα στο μοιρολόι της είπαν ότι την προλαβε και πέθανε νωρίτερα μια πιο ξιπασμένη γιαγιά και γύριζε πάνω κάτω στο νεκροθάλαμο σα ξεδοντιασμένη κουδουνίστρα σκορπίζοντας στον αέρα την αποφορά ξαναζεσταμένης μωρουδίλας. 

Με τα πολλά βρηκα τον τάφο της Αλίκης σε μια κατάσταση ακόμα ασύλητου μεγαλείου, κάπως σαν το τζάκι της οικογένειας Φον Τραπ, σε άβαφο καπλαμά σκηνικό στην Μελωδία της Ευτυχίας. Την ίδια ώρα που ξάπλωνε μια κοπέλα πάνω στον ύπνο της δίκαιης Λαμπέτη. Αναβοσβηνε μια μαρκίζα νέων ηθοποιών πάνω από το οστεοφυλάκιο καθρέπτη, δίπλα η Βλαχοπούλου χυπστερικά εκταφιασμένη ήθελε να χωθεί κι εκείνη στη διαβολοπαρέα. 

Η Καρέζη πουθενά, μέσα σε μια πηγή δακρύων Κουν και Λογοθετίδης πρόχειρα σφιχταγκαλιασμένοι, τα μάρμαρά από τον τάφο σε πλάνα σήκουελ της τρελής σαραντάρας είχαν τωρα παραδοθεί για τη συντήρηση του τάφου του Φιλοποίμενος κι ωρίμαζαν πλέον σε στόφα γρανίτη λίγο πιο πάνω.

Έσκυψα το στηθαίο σε ένα εξώστη που πώς στο καλό βρέθηκε και πάλι ανάμεσα στην ωραία μου κυρία κι εμένα ορίζοντας σιγά σιγά γνώριμες αποστάσεις σε ένα πρότυπο μιζανπλας Ρωμαίου Ιουλιέτας κι απίθωσα το ροζ - φούξια πια γαρύφαλλο με το κλαράκι μπεημπις μπρεθ ανάμεσα στο αφρόντιστο καντήλι και μια ξεθωριασμένη φωτογραφία ενός άλλου θαυμαστή που τα χε καταφέρει ο κερατάς πριν από μένα.

Μύθοι της Ευρώπης

Αχ, Ελπήνορα, κι εσύ,
κουτούτσικε, μικρούτσικε,
συνεσταλμένε
πάντα στεκόσουν στα μετόπισθεν
ακίνδυνος, ανυπολόγιστος,
ήρεμη δύναμη
ώσπου από την πολλή την όπισθεν
μπήκαν τόνοι νερά στο σπίτι.

Άστεγος τώρα, άκλαυτος, αστέριωτος
αστήρευτος ε, κι ανορθόγραφος συνάμα
απαθανατίζεις πλήθος
ηρώων αστεριών και μαργαριταριών στα βάθη

Εκατομμύρια έτη φωτός
μακριά
στον Πλούτωνα τον ξορκισμένο
και απύλωτο
τις νέες κερκόπορτες σου τάχθηκε να φυλάγης του Άδη.

Πιστό σκυλί
Κέρβερος υπάκουος
Μαρμαρωμένος βασιλιάς
υπήκοος εξαδάχτυλος
πλην φευ με σπασμένο
το αριστερό σου κεφαλάκι, σύντροφε τέρας

σαν όλα τα άλλα άλογα
ρινοκερε
στο γυάλι ντουνιά της κουτσολώρας παιδίσκης Γουίνγκφιλντ.

Το πλαίσιο

Με τη βροχή δε θέλω να απαθανατίζω κηδειόχαρτα, 
θα ήταν
σα να υπερθεματίζω.
Ξερω γω;
Το νερό μπορεί να ξεπλένει τα κρίματα.
Το νερό μπορεί να παραπέμπει ευθέως στο θάνατο.
Ας μην απελπίζομαι όμως.
Όποιος θέλει μπορεί για αντίποινα πλέον να λατρεύει τη βροχή.

Το μάτι

Και τότε ξύπνησα
Ξύπνησα τότε και βρήκα
βρηκα το γάτο τότε
να περιμένει
Να περιμένει
βρήκα τότε το γάτο
μ έναν εντελώς
καινούργιο
Έναν ολοκαίνουργιο
τρόπο
να περιμένει
ο γάτος
Στο σκοτάδι

Κι άναψαν
χωρίς να το
χωρίς να καταλάβω
θ' άναψα
χωρίς να το καταλάβω
εγώ θ' άναψα
εγω θάναψα
(χωρίς απόστροφο)
θάναψα τα φώτα
της ασφαλείας.

Κι η κοιλιά μου γουργούριζε
υγρό πολύ στην κοιλιά μου
σα να χε μαζευτεί πολύ
πολύ πολύ πολύ πολύ
κι άλλο
κι άλλο πολύ πολύ
νερό στην κοιλιά μου
σα να γεννούσα
σα να μην είχα κατουρήθει
πολύ πολύ υγρό στην κοιλιά μου
όλη η κοιλιά μου ζεστό νερό

Και έβαλα θερμόμετρο

Υποθερμία

έβαλα το θερμόμετρο
Ο υδράργυρος δεν ανέβαινε
δεν ανέβαινε
τίποτα 

Μόνο
Όλος νερό.

Φθινόπωρο

Πάει, πέταξε το πουλάκι,
σπάραξε μέσα στο κλουβάκι
κι απ το γλυκό τιτίβισμα
από την κούνια μπελλα
από το πλαστικό κλαρί
πάει, πέταξε το πουλί 

Τώρα απ' το καρφί
κρέμεται άδειο το κλουβί
έχει νεράκι, αυγουλάκι,
έχει μια φλούδα δροσάτο αγγουράκι
Όμως δεν εχει πια πουλί.

Το τσίμπησε μια σφίγγα
στο μάτι του ζερβά
στη μεση του κήπου
στου κήπου το δοξαπατρί
το θάβει

το θάβει το παιδί
φωλίτσα νέα βρήκε
κάτω απ την καρυδιά
το νεκρό πουλί.

Ερμές Κεφαλές

Υποτροπίασαν τα ηλιοτρόπια
Ήρθαν και νύχτες χωρίς ημέρα
Ζώα κολοβά, αλεπούδες.

Αχ! Σε τί όμορφα φιλολογικά συνέδρια
που παρασταθήκαμε.
Διά βοής, όχι με ψήφο της Αθηνάς
αρχίσαμε να μπαίνουμε
στο δάσος της Αθήνας.

Και γίναμε κουκουβάγιες,
σοφά, αποτρόπαια πουλιά.
Ή μήπως κουρούνες
Δεκαοχτούρες;

Γιατί δεν κοιμάσαι;
Είσαι πουλί κι εσύ
ή σκέτο πούτσα;

(Όλο γραφή γραφή κι από περιεχόμενο
κενοτάφιο.
Από φωνή ΜΟΥΝΙ κι από μουνί
ΦΩΝΑΡΑ)

Κοίλον

Έγιναν μορφές ποιητικής τα λόγια μου 

ανοίκειες προς την μορφολογία της ποιητικής μου

Και εξοικειώθηκα το αδύνατο και υποδέχτηκα το ξένο και δεξιώθηκα το ανοίκειο

και του έστρωσα κρεβάτι να κοιμηθεί και τραπέζι να φάει και το φιλοξένησα με σεβασμό πρωτόπειρο που με ξεπερνούσε

Και έγινε σεντόνι και με τύλιξε για να με ζεστάνει και να με αποκαθηλώσει 

Και δεν φοβήθηκα μήτε καν μην κρυώσω 

Και παραδόθηκα Και γύρισα και το πλευρό απ' την άλλη 

Και το μαχαίρι δεν πόνεσε γιατί ήτανε χέρι Και από πρώτο έγινα σώμα του  
δεύτερο και μαζί γίναμε ένα 

Και η νύχτα έχανε το σκοτάδι της και η μέρα έχανε αίμα Και αιμορραγούσε 

Αλλά ο χρόνος δεν τελείωνε γιατί ήμασταν τελικά ο καθένας 

Και αποκαλύφθηκε Και άρχισα να γνέθω τα σπάργανα των ονείρων.

Ασυνανάρτηση

Θέλω να κάνω να γράφω προτάσεις που δε σημαίνουν τίποτα 
Θέλω να ορίζω τη θέση μου στη μέση του πουθενά 
Να μην ερμηνεύονται κατά το δοκούν τα αντικείμενα και οι διαθέσεις μου 
Να μη βρίσκουν κανένα νόημα περαιτέρω τα λόγια, οι πράξεις, 
οι σκέψεις μου να είναι ξερά χόρτα 
Να γίνω μια παρουσία που θα χαθεί, μια φαντασία, ένα φάντασμα που δε θα υπάρξει 
γιατί δεν υπάρχουν φαντάσματα 
Ένα φίλτρο διαθλάσεων υπάρχει υπέρ ή κατά της ανυπαρξίας 
Ένα άκαταμάκατασούκουτουμπέ 

Θέλω να γίνω το σχήμα της πέτρας που δε σου θυμίζει τίποτα 
την παραμικρή μας γνωριμία Ποτέ

Να μείνω η καταχώρηση άγνωστο στο τηλέφωνό σου να μη με ανακαλέσεις ποτέ 
Να νομίζεις ότι είπα μια ασυναρτησία 

Να μην καταλαβαίνεις βλέποντάς με ότι είναι η Σαλαμίνα κι εσύ οι Παξοί 

Να είμαι ο τούρκικος και ο ελληνικός καφές να είμαι φουσκάλα στο φλυτζανάκι από τον τουρκοκύπριο και ελληνοκύπριο καφέ σου

Να είμαι το κομματάκι του βράχου που εστιάζει το μάτι σου περνώντας φευγαλέα με το αυτοκίνητο που είσαι συνοδηγός ενός φίλου σου που τον κάνεις παρέα μόνο για ταξιτζή σου 

Να μη με ξαναπιάσει το μάτι σου να μη με θυμάσαι στην επιστροφή που θα κοιτάς απ' την άλλη ή απ' την ίδια άμα ποτέ στη ζωή σου ξαναπεράσεις 

Να πεις για μένα Σκασίλα μου μικρή και δέκα ποντικοί, όρεξη είχα να δω τη μούρη σου τη φώτο προφιλ και  εξωφύλλού σου 
να μην είμαι οι εναλλακτικές διαδρομές που θα σου προτείνει ο χάρτης για να φτάσεις 

Συμπτωματολογία των βιωμάτων σου η μεθοδολογία της ποιητικής μου 
μια ακατάσχετη φλυαρία για χρονορράγημα.

Πάνυ γε

Και μάλιστα δηλαδή 
Μόνο το σώμα αφήνοντας στο άλλο, 
στο αρνητικό της ρυθμολογίας 
Επανεφεύρεση στις εξι το πρωί του κόσμου 
γιγάντια συνάφεια του πανικού 
Του πάνη- πάνη- πανηγυρισμού 
ολόφρεσκο ταξίδι

Σε τρίτο πρόσωπο

Χθες βράδυ, 
δεν είχαμε προλάβει να πέσουμε καλά καλά: 
"έλα να σε πάρω αγκαλιά να κοιμηθούμε"
ήρθε μια γυναίκα στη δεύτερη κλινική 

"Μη σαλεύεις" είπες "με ξύπνησε...
Γίνε στήλη άλατος σα τη γυναίκα του Λωτ"

Σε άκουσα, έμεινα στη θέση μου

Αύριο το πρωί 
πέταξα τα πρώτα εξανθήματα χλόης.

Το Όχι που σημαίνει Ναι

Αναρωτιέμαι γιατί φοβόμαστε τόσο την άρνηση. Πριν λίγες μέρες στη μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη συνάντησα τα σπάνια ψηφιδωτά του Χριστού της Χώρας των Ζώντων και της Θεοτόκου της Χώρας του Αχωρήτου και δύο αχνές - ή μάλλον ψαχνές - τοιχογραφίες των Αγίων στο διπλανό παρεκκλήσι με τις αγιογραφίες των Εσχάτων. Και κατάλαβα πώς οι άγιοι και πίσω από τις παραστάσεις τους ιχνογραφούνται και κοίταζα τα χνάρια των χαμένων ψηφίδων πώς έχουν αφαιρεθεί. Και είπα μέσα μου ότι ίσως δεν θα έπρεπε να δαιμονοποιούμε τόσο το βάθος, το θάνατο, την καταστροφή και το σκοτάδι, την άλλη όψη ή και κόψη αν προτιμάτε της αποκάλυψης του φωτός. Και μάλλον έχει έρθει η ώρα είπα και το Χριστό ακόμα που σήμερα περισσότερο από ποτέ καλείται να σώσει όχι μόνο τον Αδάμ αλλά και την Εύα να τον εφεύρουμε από την αρχή.

Στη μέση του δρόμου

Άπραγος
ανειδίκευτος
Ανικανοποιητής
μπροστά του
Ένα αλωνάκι λέξεις
ξαπλωμένες στο βλέμμα του
"Ως εκεί που χαράζει κι ως όπου βυθά"
Απέξω νεράκι μαθημένη έχει την πηγή
όμως αρπαχτικά πουλιά τα σπουργίτια των πόλεων, είν' η αλήθεια
Κι υψώνονται ανορθόδοξα τα περυστέρια
Μέσα στο κάτω κεφάλι του

«Όλο πιο γλυφό νερό το γλυφομούνι σου, αγαπημένη μου, στάζει
με μεθας και
ανδρόγυνες φαντάζομαι πολιορκητικές μηχανές
ξεθεμελιώνουμε την άσφαλτο σάρκα
δε σε χορταίνω
Σκοτώνουμε και ξαναζούμε το προπατορικό τους αμάρτημα
Αχ κι εκείνοι, ψυχή μου, μας καμαρώνουνε»

Η εκφορά

                                                                Marlene Dumas, Le Missionnaire

Όταν πεθάνω και με κάψετε
όταν πεθάνω και με κλάψετε
μην με κλάψετε
θα με λασπώσουν τα δάκρυα τα καυτά
και μπορεί αν ξαναζήσω
να ξαναγίνω μια φρατζόλα αχνιστό ψωμάκι
όταν πεθάνω μη βάλετε τη στάχτη σε τεφροδόχο
δε με λέγανε Ορέστη
δεν είμαι ήρωας
δεν είμαι άγιος
όταν πεθάνω σε κλεψύδρα
κλείστε με αεροστεγώς
να μη σας πιάνει μπόχα
όταν πηγαινοέρχομαι 
στα τυχερά παιχνίδια.

Οι δευτερεύουσες προτάσεις δεν ανήκουν στην ποίηση

Τα μικρά σου ποιήματα 
ή Τα μικρά σου βήματα;- σκέφτομαι 
που αρχίζουν και τελειώνουν με μια παρενδυσία:

π.χ "Πήρα ένα κομμάτι σελοφάν
μεμβράνη 
τύλιξα την κοιλιά μου
να την καλύψω να την σφίξω
αυτό δεν κάνουν όταν περισσεύει το φαγητό;
άρχισα να τρέχω στο διάδρομο
στους άνδρες δεν επιτρέπεται κορσές"

Μέσα στην φαινομενική τους αδράνεια
τίποτα δε συμβαίνει
κι όλα αλλάζουν τόσο φυσικά
το ταλέντο είναι η πράξη που δεν καταλαβαίνεις
οι μεγάλοι ηθοποιοί το χουν αυτό
όπως κι η απελπισία
όπως κι αυτά που λέμε χωρίς να λέγονται
εσύ τα επεξηγείς όλα

Η ποίηση είναι ο λόγος που σημαίνει
το μόνο που έχει νόημα είναι η αφαίρεση
η δήλωση δεν είναι πράξη
η θεωρία δεν είναι δράση
η απεύθυνση δεν είναι συγκέντρωση
το τύλιγμα δεν είναι διαμαρτυρία
η σιωπή δεν είναι φωνή. 

Φώτο του Μενέλαου Σιάφακα από την παράσταση Ωδές στον Πρίγκιπα

Οι σπαρτοί

'Υστερα η λήθη

χελώνα, όχι λεχώνα πια

ήρθε, απίθωσε τα αυγά

μέσα στην άμμο

στη χόβολη γέννησε τις εικόνες

κι όλοι έψαχναν το φίδι

που γκάστρωνε την οδύνη της. 

Φώτο του Μενέλαου Σιάφακα από την παράσταση Ωδές στον Πρίγκιπα

Μικρές λέξεις ΧΙ - Διάκριση

Όταν ξημερώνει, χαράζει

Όταν βραδιάζει, χαράζεται

Μικρές εικόνες ΧΙΧ - Βρέχει

Τα ακροκέραμα 

παρεμποδίζουν το φευγαλέo νερό μέσα μας 

καθιερώνουν την ανοικειότητα 

στο νεοκλασικισμό μας

Τα πρώτα χρόνια

Τα πρώτα μου χρόνια τα’ ζησα, όπως όλοι, χωρίς να τα θυμάμαι. Θυμάμαι τον εαυτό μου, όπως όλοι, τότε που άρχισε να υπάρχει χρόνος. Ο χρόνος είναι μια μαθηματική εξάσκηση. Εθίζεσαι στη συνείδηση. Εγώ θα ήθελα να κερδίσω τον χρόνο που δεν θυμάται. Τον ασυνείδητο. Τα πρώτα πρώτα χρόνια μου θα θελα κάποτε να τα ξαναζήσω. Ό,τι άλλο έχει μέσα του κόπο και προσφυγή στην ανάμνηση. Γι' αυτό θα έχει πάντα μια σκιά. Κι εγώ θέλω πίσω την αφροσύνη.

Pier Paolo Pasolini - Πέμπτη Ωδή στο Ninetto

Ο άνεμος ούρλιαζε στην Piazza Cinquecento

- δεν υπήρχε ίχνος βρωμιάς.

Οδηγούσα μόνος μου στους έρημους δρόμους γύρω στις δύο η ώρα το πρωί.

Στο μικρό πάρκο είχαν ξεμείνει δυο τρία τελευταία αγόρια

Δε θα 'λεγες παιδιά απ' τη Ρώμη, ούτε κι από την επαρχία, η ταρίφα

έπιανε χίλιες λίρες. Τα πρόσωπα τους τραχιά, αλλά δεν είχαν τ' αρχίδια.

Σταμάτησα τ' αυτοκίνητο και φώναξα σ' έναν

Ήταν ένας μικρός φασίστας, παραδομένος στην απελπισία, και θέλησα

να αγγίξω την απελπισμένη του καρδιά.

Αλλά μέσα στο σκοτάδι μπορούσα να τον κοιτάζω μέσα στα μάτια.

Ήρθες με τ' αμάξι σου κι έκανες το κέφι σου, Πάολο.

Το έκφυλο αγόρι είναι εδώ, δίπλα σου. Αυτό είναι ο άλλος σου εαυτός.

Φτήνα κλεμμένα μπιχλιμπίδια κρέμονται από το τζάμι του αυτοκινήτου.

Τώρα θα φύγεις. 

Αλλά πού θα πας; Αυτός θα' ναι πάντα εκεί.

(Απόδοση από τα Αγγλικά: Αντώνης Γκρίτσης)

Ωδές στον Πρίγκιπα

Ο πρώτος στίχος των Ωδών είναι: Η θέση σου είναι στην Αθήνα, Πρίγκιπα

Η performance «Ωδές στον πρίγκιπα» βασίζεται στην ομώνυμη ποιητική συλλογή του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου (Εκδόσεις Ύψιλον, 1981) και είναι μια ελεγεία για την απώλεια (ή το ανέφικτο) του έρωτα. Μαζί, και μια ελεγεία –άλλα κι ένα ξόρκι- για τη μελαγχολία των ημερών, για την πόλη της Αθήνας, για ό,τι μας αφορά.

Οι «ωδές» πραγματεύονται όψεις της ερωτικής επιθυμίας: τα όρια ανάμεσα στην επιθυμία, τη φαντασίωση, τη ματαίωση, τη λαχτάρα και την ανάμνηση.  

Η παράσταση φιλοδοξεί να στήσει ένα πρόσκαιρο ζωντανό μνημείο για τους χαμένους ή τους ξανακερδισμένους έρωτες της ζωής μας, αποτίνοντας φόρο τιμής σ’ έναν από τους πλέον ερωτικούς ποιητές της νιότης μας, τον Νίκο Αλέξη Ασλάνογλου.

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ: Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ

Συνειρμική διαδοχή εικόνων: Ο μπασκετμπολίστας | Ο Αρθούρος Ρεμπώ | Ο Άμλετ | Τα σκυλιά του Πρίγκιπα | Ο προμηθευτής της ζάχαρης | Ο Αη Γιώργης καβαλάρης | Ο ξυλοπόδαρος | Ο τοπογράφος | Ο Μάικλ Τζάκσον | Ωδή στον Νινέτο Ντάβολι του Πιερ Πάολο Παζολίνι | Ο διορισμένος πρίγκιπας 

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ: ΟΙ ΩΔΕΣ

Απαγγελία των 16 ωδών στο μικρόφωνο: Στους κήπους της έπαυλης | Ω, διορισμένε πρίγκιπα, πόσο σε νιώθω | Πρίγκιπα, η μέρα αργοσβήνει | Δυο χρόνια τριγυρνούσες μόνος | Κι αυτό, για να υμνήσω | Ανέραστος Σεπτέμβρης | Τίποτα δε μου ανήκει | Γι’ αυτούς | Δελφίνια | Το πλάσμα | Ο χωρισμός | Προσευχή | Πένθιμο τραγούδι | Περαία | Ο κατάδικος | Το παλιό σου κρασί

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: ΕΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕΣ

Ο τελευταίος στίχος των Ωδών είναι: αν όλ’ αυτά ξάφνου γίνουν μια πένθιμη λάμψη.

Παίζουν: Αντώνης Γκρίτσης, Λήδα Δάλλα, Αθανάσιος Κουβούσης, Αλέξια Σαραντοπούλου, Κώστας Τζημούλης, Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Σκηνοθεσία: Βασίλης Νούλας

Σκηνικά- Κοστούμια: Nova Melancholia

Βοηθός σκηνοθέτη: Ελισάβετ Ξανθοπούλου

Κάθε βράδυ συμμετέχουν φίλοι μας στην απαγγελία των ποιημάτων.

Από 19 Οκτωβρίου έως 11 Νοεμβρίου 2014.

Κυριακή – Δευτέρα – Τρίτη, στις 9:30 το βράδυ.

Είσοδος ελεύθερη με προαιρετική οικονομική συνεισφορά.

Διάρκεια: 75 λεπτά.

Τηλέφωνο κρατήσεων: 6972.730557

www.novamelancholia.gr