RIMeImproVvisAtE

2012-02-14T20:38:00.000+02:00

DANCE ME TO THE END OF GREECE #1
ΞΕΝΟΙ ΠΕΡΙΗΓΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Θεατρική παράσταση στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ, ΚΤΗΡΙΟ ΟΔΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Η «Θεατρική Ομάδα ΤΕΣΣΕΡΑ» παρουσιάζει στο Μουσείο Μπενάκη τη θεατρική παράσταση Dance me to the end of Greece #1 …Ξένοι Περιηγητές στην Ελλάδα. Πρόκειται για την πρώτη σκηνική παρουσίαση περιηγητικών κειμένων που υπογράφουν διάσημοι ταξιδιώτες του 19ου και του 20ου αιώνα, αποτυπώνοντας την εμπειρία τους από την εκ νέου ανακάλυψη της Ελλάδας. Αρχαιολόγοι, τοπογράφοι, συγγραφείς και καλλιτέχνες, καλλιεργημένοι αστοί και αρχαιολάτρες, τυχοδιώκτες νοσταλγοί της κλασικής Αθήνας, οι περιηγητές επιχειρούν τις πρώτες επιστημονικές καταγραφές των αρχαίων μνημείων, εμπνέονται από αυτά ή άλλοτε, όπως ο Έλγιν, συνδέουν το όνομά τους με την καταστροφή τους. Αναζητώντας στην Ελλάδα έναν ιδανικό τόπο που γνώριζαν μέσα από τα κείμενα και τα έργα τέχνης, επιδιώκουν ένα βάπτισμα της ευαισθησίας τους στην πατρίδα της μεγαλοφυΐας.

Οι ηθοποιοί της παράστασης συμμετέχουν σε ένα φόρουμ αφήγησης, αναπαράστασης και τραγουδιού μέσα από μελοποιημένα ποιήματα του Βύρωνα και του Σατωβριάνδου, ενώ εμψυχώνουν τις μαρτυρίες πασίγνωστων ταξιδιωτών όπως ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ο Γκυστάβ Φλωμπέρ, αλλά και οι νεώτεροι Ζακ Λακαριέρ και Χένρυ Μίλλερ.

Στο πλαίσιο των παραστάσεων, ο επισκέπτης θα έχει την ευκαιρία να πλοηγηθεί στην πρωτότυπη εφαρμογή πολυμέσων με τίτλο «Η Αθήνα μέσα από τα μάτια των Περιηγητών: 17ος-19ος αιώνας». Πρόκειται για μια παραγωγή του Μουσείου Μπενάκη, η οποία επιχειρεί να ανασυνθέσει το πορτραίτο της πόλης κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και την ανανεωμένη εικόνα της στα πρώτα χρόνια του ελληνικού κράτους, μέσα από 500 έργα της Συλλογής Ζωγραφικών έργων, Χαρακτικών και Σχεδίων, αρκετές εικονογραφημένες εκδόσεις της Βιβλιοθήκης του Μουσείου, καθώς και επιλεγμένα κείμενα διαφόρων περιηγητών που την επισκέφθηκαν.

Παραστάσεις:
Παρασκευή 17 και Σάββατο 18 Φεβρουαρίου, 20.00
Παρασκευή 2 και Σάββατο 3 Μαρτίου, 20.00

Το Μουσείο Μπενάκη επίσης προγραμματίζει δύο παραστάσεις που θα απευθύνονται αποκλειστικά σε σχολεία (μεγάλες τάξεις Δημοτικού, Γυμνάσιο και Λύκειο).
Για κρατήσεις:
Τμήμα Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων
Καθημερινές, 9.00-15.00, 210 3671067-70
Παραστάσεις για σχολεία:
Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου, 11.00
Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου, 11.00

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΣΚΗΝΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κυριακή Σπανού
ΣΚΗΝΙΚΑ – ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Απόστολος-Φωκίων Βέττας, Ολυμπία Σιδερίδου, Μάρθα Φωκά
ΜΟΥΣΙΚΗ: Κώστας Βόμβολος
ΚΙΝΗΣΗ: Πέρσα Σταματοπούλου
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Μανώλης Παπαδάκης
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ:Γιώργος Ζορμπάς
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντώνης Γκρίτσης Ελένη Ευθυμίου, Φρόσω Ζαγοραίου, Θέμης Μητρόπουλος, Χάρης Φλέουρας
ΠΙΑΝΟ: Αιμίλιος Πολίτης

Τιμή εισιτηρίου βραδινών παραστάσεων: €12 και €10 (μειωμένο)
Τιμή εισιτηρίου παραστάσεων για σχολεία: € 6

Διάρκεια παράστασης: 90΄
Μουσείο Μπενάκη | Κτήριο οδού Πειραιώς | Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου | 210 345 3111 | www.benaki.gr

Πιο κάτω διαρκώς

2012-02-11T21:33:00.000+02:00

Το κενό όπου όμορφα στέκομαι μου παρέχει προς ώρας όλη την ελευθερία μιας πτώσης και νιώθω αέρινα πελαγωμένος όπως κατέρχομαι,
όσο βυθίζομαι και προχωράω σε ένα απροσδιόριστο βάθος αέρα απροσμέτρητου, όσο διαρκεί ετούτη η πτήση που δεν την προβληματίζει η σύγκρουση, η πρόσκρουση,
κι είμαι εδώ ολομόναχος για να υψώνομαι ολοένα πιο κάτω,
θα εκτινάχθηκα από κάπου ανώτερα όπως φαίνεται
και θα είναι για να μπω εκεί μέσα που κατεβαίνω
όπως κατεβαίνουν τα ξύλινα κουτιά των θησαυρών θα είναι για να σφηνωθώ μέσα σε μια μερίδα χώμα
ίσως ποτέ ξανά κανένας αν προσπαθήσει δε θα βρει να διαγράψει από την αρχή την πορεία που πίσω εγκατέλειψα
γιατί ένα κοπάδι έγινε κίτρινα φύλλα όλο τούτο το πέταγμα

κι όσες φορές έσκαψα ένα ολόκληρο περιβόλι να δω τι απέγινε το πρώτο καναρίνι που έθαψα, δε βρήκα τίποτα εκεί μέσα.

Έξοδος

2012-01-20T20:35:00.000+02:00

Βγαίνω στο δρόμο όπως βγαίνω μέσα από την καρδιά μου κάποιος προαιώνιος χρόνος έχει συντελεστεί αντικρύζω ολόκληρη την πόλη συντετριμμένη και προχωρώ όπως θα προχωρούσα βαθύτερα πια από την ιστορία στη μυθολογία των ερειπωμένων καρδιών μια ώρα ακαθόριστη δεξιά ή αριστερά από την ανατολή όπως βλέπω ή ίσως δεξιά ή αριστερά από το ηλιοβασίλεμα όπου έχω γυρίσει την πλάτη μου κάθε απόγευμα έρχεται μια στιγμή που γυρίζω να κοιτάξω μπροστά μου ή και πίσω και δεν μπορώ να βρω ξανά λόγια πέρα από λίγες λέξεις ελληνικές για να περιγράψω τη θέα ετούτου του απογεύματος που τελειώνει μέσα στο σώμα μου.

Βιτρίνα καθρέφτης

2011-12-29T04:55:00.000+02:00

Διπλής κατεύθυνσης δρόμος, διπλής ανάγνωσης φωτογραφία.

Αθήνα, Χριστούγεννα 2011

Τράβηξα την φωτογραφία αυτή απόψε στην οδό Βουλής, ύστερα από δυό τρεις βόλτες πάνω κάτω την Ερμού για να βρω δώρο για το δεκαπέντε μηνών κοριτσάκι μιας φίλης που είναι να δω την Παρασκευή, προσπερνώντας κόσμο που έβλεπα να πηγαινοέρχεται μουδιασμένος όσο μουδιασμένος πηγαινοερχόμουν μες το κρύο κι εγώ, αναποφάσιστος τι να αγοράσω για το παιδάκι που γεννήθηκε μόλις.

Η γέννηση ενός παιδιού πάντα με αιφνιδιάζει. Τα Χριστούγεννα πέρασαν μόλις, η ημέρα της γέννησης του απόλυτου παιδιού. Η ανάμνηση της ημέρας της απόλυτης γέννησης στα σπάργανα της φάτνης. Βηθλεέμ, ground zero.

Η φωτογραφία λοιπόν αυτή σκέφτομαι ότι σημαίνει αφενός την ανάγκη για μια αναγέννηση, για μια μετάσταση ταυτόχρονα, την βαθύτατη ανάγκη για μια άλλη διάθεση από την εσωστρέφεια και την ηττοπάθεια της κρατούσας. Την ίδια στιγμή δηλώνει και το κατά πόσο για γέλια ήταν ο μέχρι τώρα εθνικός μεταπολιτευτικός ωχαδελφισμός και η λαϊίστικα "σοσιαλιστική" ιδεολογία ενός μικροπρεπούς εν τέλει οράματος που είχε για προμετωπίδα το τυχοδιωκτικό μότο "να περνάμε καλά", καλά παντοιοτρόπως και μάλιστα βροντοφώνως μέσα από το πρίσμα της κυτταρικά μεγάθυμης και αγελαίας, μπουζουξίδικης, ελληνικά "καθαρής" μα ουδόλως ξεκάθαρης καρδιάς μας. Κάπως στην υγειά μας, ρε παιδιά και Αλ τσαντίρι νιούζ σε ένα φανταστείτε.

Τελευταίες ημέρες και μεταβατικές(;) της (απ)αλλαγής από το 2011 προς το 2012. Καλή να έχουμε χρονιά. Σαν πρώτη να ναι. Αρχηχρονιά.

Ανήμερα τα Χριστούγεννα μου χε βγει να γράψω κι αυτό:

Το βραδυ ίσως βρω σε ένα γιορτινό, έρημο κρύο

ρούχα ριγμένα πάνω, παντού

ξεπλυμένα, επίσημα, στολίδια εις παράταξιν, ράκη

ένα φασκιωμένο μωράκι

τα φώτα στολίζουν τα σταυροδρόμια

οι σταγόνες ανάβουν πάνω στα ρούχα

κι όσο τα αυτοκίνητα προσπερνούν
όσο περαστικοί γνωστοί και άγνωστοι προσπερνούν

οι σταγόνες σβήνουν ποτίζοντας τα ρούχα

χωρίς να αγγίζουν χωρίς να τελειώνουν

χωρίς να σκοτώνονται χωρίς να σκοτώνουν

χωρίς να διακρίνουν ή να διακρίνονται

σταγόνες σβήνουν ποτίζοντας τα ρούχα που βρήκα από μέσα

κι έτσι νιώθεται κάτω από τα ρούχα

παράξενο και υγρό το δώρο της ζωής, φονική δροσιά
καθώς στην άλλη άκρη του δρόμου
το σκοτάδι διαυρωτικό αυτοκίνητα και γνωστούς άγνωστους

μέσα στο γιορτινό κι έρημο κλίμα, το κρύο, καταπίνει.
Έρχονται, πλησιάζουν, απομακρύνονται.

Ξαναφεύγουν πάλι.

Στον κόσμο απόψε άνοιγει πάλι ετούτη η άστεγη πληγή

ένα τούνελ, μια πύλη, η φάτνη

της πραγματικότητας και του ανεξερεύνητου

της ιστορικότητος και της μυθοπλασίας

της αίσθησης και της ευαισθησίας

της ύλης ονείρου που ξεγλίστρησε της σαρκός

σαν γενέθλιος προβολή

όπου άλλος γεννά και άλλος τίκτει

Αειπάρθενος οργανισμός ο χρόνος,

όσο καλά κρατεί η νύχτα άγια αντικλείδια και κλειδιά
κι όσο ένα κοριτσάκι στη γωνία σπίρτα αναβοσβήνει

όλες οι πόρτες κατα μήκος του δρόμου
ανοίγονται σε μια ατέλειωτη στοά

όπου αναρίθμητες ληστρικές δυνατότητες και έντομα αδέλφια αστέρια
πεταρίζουν, ξεγλιστρούν και ύστερα πάλι χάνονται μέσα στο όνειρο πάλι.

Ας ανοίξει από αυτές τις πόρτες καμία

να ξεπεταχτούν από μέσα τόσες ορδές νωπής χαράς
πάνω απ' το θάνατο που έχει καταπλακώσει

ώστε να αρχίσουμε να τρομάζουμε πιά τους καλικαντζάρους,

τα χριστούγεννα ας ξεχυθούν ελευθερωμένα από μέσα έξω στον κόσμο
παιδιά σε δρόμους φωτεινούς, ζεστό, διερχόμενο, νέο αίμα

μια θεία αναμετάξυ μας επικοινωνία να επιτευχθεί
- δεν εννοώ τη γενοκτονία του Ηρώδη.

Αντιλαβού της άστεγης τούτης μετάληψης,

όσο βάλλει κατά ριπάς ο χρόνος

κι ο τόπος όλος χώμα, δεν υπάρχει πια έτσι αλλά επιτέλους αλλιώς.

Λες να' ναι ουτοπία αυτή τη χώρα

όπου ξοδεύει ο κόσμος ξανά και ξανά τόσο καυτό αίμα;

Δεν το πόσταρα ποτέ, παρά μόνον τώρα.

Έτσι όπως τα χρόνια και οι συνθήκες δεν μπορούν να ενταχθούν σε κανένα πλαίσιο ιστορικό, αισθάνομαι ότι μόνο στο άχρονο σαν ήρωας Μπέκετ ή σαν ήρωας καρτούν μέσα από όλον ετούτο τον παραλογισμό μπορεί κανείς να ξεφύγει. Χαίνουσα πληγή το άπειρο.

Γιατί μου φαίνεται - και δεν πρέπει να είναι εντύπωση λάθος - ότι μόνο σε έναν χρόνο αόριστο και έναν τόπο άχρονο θα μπορούσε να συλληφθεί και να γεννηθεί θείο παιδί ανάμεσα σε μας και σε εκείνους τους νέους χρόνους που απομένουν, που έρχονται, τους μελλοντικούς, βαφτισμένο σε κάτι καινούργιο να γίνει τρόπος βάρκα κιβωτός η ελπίδα να πετάξει μέσα σε τόσης νύχτας ραγδαία σιγαλιά.

Η μικρογραφία της φάτνης που μάθαμε, τα παιδικά οικογενειακά Χριστούγεννα που πάντα θα νοσταλγούμε, είναι μια καλοστημένη μακέττα, μια ενέδρα, ένας σχηματικός δρόμος επιστροφής στο σπίτι, μια ρότα για έναν προορισμό που θέλει όλα ετούτα τα μυστήρια να εξηγήσει σε ταμπουρωμένα παιδιά που φοβούνται τι τα περιμένει εκεί έξω και μπορούν να χαρούν τα Χριστούγεννα μόνο κάτω από ένα δέντρο μέσα στα φώτα γιατί νομίζουν ότι η ευτυχία προστατευμένη μπορεί και να κρατάει για πάντα. Χριστούγεννα όμως κάπως πρέπει να κάνει και ο άσωτος υιός. Όχι εκείνος που θα γυρίσει πίσω, εκείνος που είναι μόνιμα στο δρόμο.

Η φάτνη είναι μια εικόνα στατική μέσα στο άγιο φως. Η φάτνη είναι μια διαφήμιση, μια φωτογραφία. Παγωμένη. Αιώνια. Θνητή. Η φάτνη είναι μια σκιά στην ιδέα της όντως ούσας (ανά) γέννησης, ένα εμπόδιο, μια δυσοίωνη έκλειψη, μια δεισιδαιμονία, μια παγίδα ευτυχίας, ένας διεφθαρμένος ενορίτης, μια καλοστημένη παλιακή μιζανπλας για μπούκα αστικού καμποτίνικου θεάτρου, ένα αδηφάγο στόμα που μπορεί να καταπνίξει όλη την ακαταπόνητη προσπάθεια των αληθινά λαμπερών αστεριών και των μάγων που επιμένουν και θα επιμένουν να τ' ακολουθάνε.

2011-12-25T02:58:00.003+02:00

Καλά Χριστούγεννα

Αίθρα

2011-12-13T02:02:00.008+02:00

"Πάει ο παλιός ο χρόνος..."

Καλησπέρα και πάλι, μικρή μου νοσταλγία
σε θυμάμαι άλλοτε κοριτσάκι γαλαντόμο
όποτε θέλω να ξεκινήσω από την αρχή
όποτε δεν έχω για να βρω τα κέφια μου
όποτε η μνήμη κορυφώνει και καταλαμβάνει αυτό
που δεν είναι μνήμη παρά η μόνη αλήθεια είναι
δεν διάγω και την πλέον δημιουργική περίοδο
σταυρωμένα τα χέρια από τα δυο χέρια σου πιάνομαι
το να χερι νίβει τ' αλλο και τα δυό
γυρνάς και στρέφεις το πρόσωπό γριά εφιαλτική
πρέπει να εφεύρω καινούργια φύρα
να φτιάξω με τα χεράκια μου καινούργια σποδό.

Μικρές λέξεις VIII - Το κουτάλι

2011-11-26T13:36:00.007+02:00

Ας το παραδεχτώ, ένα μεγάλο κομμάτι είναι παρατημένο. Μουδιασμένο, σχεδόν φοβάται. Ένα κομμάτι τούρτα που παραμονεύω να φαγωθεί. Δεν είναι άτολμο ακριβώς. Ο φόβος είναι πάντα μια πρόχειρη δικαιολογία, μια εύκολη συγκάλυψη αυτού που πραγματικά συμβαίνει, ένα ένστικτο βασικής αυτοσυντήρησης, μια δύναμη αδράνειας, μια ανάγκη ζωτική που κοντεύει να ταμπουρωθεί, μια σπηλιά από πλιάτσικο που πας να ξεφύγεις καταδικασμένος στο ίδιο του το σώμα. Ένα κομμάτι τούρτας μιας μπαγιάτικης γιορτής. Όμως η φυσιολογία δεν είναι φυλακή. Για την ακρίβεια κάθε ανάσα θέλει, λαχταράει μάλιστα να τολμήσει. Δεν έχει δικαίωμα να μην τολμήσει. Δεν πρόλαβε ακόμα να τολμήσει, δεν έχει εγκληματίσει, δεν πρόλαβε. Εγκλιματιζόμαστε σε όλον αυτό τον μικρό και άχαρο δρόμο πριν εγκληματίσουμε. Και φορτωνόμαστε ένα αμάρτημα θανάσιμο πριν προλάβει να γίνει πράξη. Έχουμε μπροστά μας τον καιρό αλλά έχουμε χάσει πολύ χρόνο. Μια συνείδηση χρόνου μας κρατάει πίσω απ' το χρόνο που θέλουμε να κατασπαράξουμε με ορμή.

Ε(ι)ς μήνιν τε·

2011-11-13T16:42:00.005+02:00

Ἰσμήνη

ἐμοὶ μὲν οὐδεὶς μῦθος, Ἀντιγόνη φίλων
οὔθ᾽ ἡδὺς οὔτ᾽ ἀλγεινὸς ἵκετ᾽ ἐξ ὅτου
δυοῖν ἀδελφοῖν ἐστερήθημεν δύο,
μιᾷ θανόντοιν ἡμέρᾳ διπλῇ χερί·

Ολα είναι χρήσιμα. Χρήσιμο είναι ακόμα και το πιο φοβερό. Η στιγμή που θα νικήσουμε το πιό φοβερό, η στιγμή που θα κατοχυρώσουμε την πεποίθηση ότι επιβιώσαμε, ότι επιζήσαμε. Γιατί η ίδια η ζωή είναι η μεγαλύτερη χρησιμοθηρία και προκρίνει για μοντέλο τον υπερ - άνθρωπο, τον άνθρωπο που τα καταφέρνει να ξεπεράσει τον κοινό όρο και προ - ορισμό που δεν είναι κάτι άλλο από τη φυσική φθορά, το χαμό, την κατάθλιψη και το θάνατο, την ανυπαρξία. Κι όπου λέω κοινό άνθρωπο και υπεράνθρωπο που κατανικάει τη δυσμενή συνθήκη και κερδίζει την ύπαρξη εις βάρος της ανυπαρξίας που τον καταπίνει, εις βάρος της βαρύτητας που τον γειώνει, δεν εννοώ μόνο τον απόλυτο ήρωα που δικαιώνεται υψιπετής γιατί από το δεδομένο πλαίσιο απλώς διαφεύγει σουρεαλιστικά με ένα άρμα του ήλιου, ούτε τον αδίστακτο, το μωροφιλόδοξο, τον δοσίλογο και τον καιροσκόπο που έχει τη δυνατότητα να συνειδητοποιεί, να προσαρμόζεται και να συνδιαλέγεται υλιστικά με το παρόν αλλά κι εκείνον τον απλό, τον μικρό και ασήμαντο άνθρωπο που επιβιώνει απλώς μέσα σε ένα καθημερινά ληστρικό καθεστώς σαν σύμπαν χωρίς να γίνει ποτέ περιώνυμος ήρωας.

11.11.11

2011-11-11T16:51:00.003+02:00

Ακόμα υπολογίζω ότι υπάρχουμε μέσα στη μοίρα όπως μέσα σε ένα ατέλειωτο κι απέραντο σκοτεινό μα ουράνιο σώμα. Άλλοτε επίμονα - και επίπονα, γιατί να μην παραδεχτώ;- κι άλλοτε φευγαλέα στεκόμαστε, κοιτάζουμε ή προσπερνάνε, καταμετράμε τις πράξεις μας όπως φαντάζουν σαν ιδιόκτητα αστέρια. Πλανήτες που δεν ανήκουν πουθενά. Σε κανένα.

Το μαύρο είναι το περισσότερο επίμονο χρώμα. Όλους μας ξεγελά.

Μικρές λέξεις VII - Εν αλλαγή

2011-11-07T16:29:00.005+02:00

Η θάλασσα είναι η μεταπρατική λάιβ εκτέλεση ενός καλά στημένου μύθου,
ότι κάτι αλλάζει, ότι κάθετί γίνεται διαρκώς. Ο ταξιδευτής ελπίζει.
Μόνο ο παρατηρητής στέκει στην άκρη, κοιτάζει αποσβολωμένος το κύμα
και βλέπει χωρίς να το καταλαβαίνει, θαμπά ότι απλώς κάθε ένα τελειώνει.
Μια καινούργια Οδύσσεια θα έπρεπε να γραφτεί, χωρίς καθόλου συντρόφους.

"Πιό πάνω απ' τα σύννεφα"

2011-10-10T14:20:00.004+03:00

Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι' ν' αυτό που δένει το συναίσθημα με μια εποχή. Άλλες τόσες θα ήθελα να αποδέχομαι όλες τις εποχές εντός μου. Εκφάνσεις ενός ενιαίου και αδιαίρετου προσωπικού αισθήματος. Γνώριμο, παρήγορο, κάτι για την ώρα που χάνω τις ακριβείς μεταβάσεις. Φθινόπωρο, άνοιξη, πού κάνουμε σταθμό; Έρωτας ανυπεράσπιστος, παντοδύναμος προβάλλει, ξεφεύγει, κάπου ανάμεσα, πυκνοκατοικημένα τα στενά της πόλης. Στην εξοχή παραβγαίνει ένα παιδί. Μ' ένα χαρταετό. Φαινόμενα πεταλούδας και φαντασία του χάους. Κάποτε πίστευα δε χειμωνιάζει, μόνο η ανάγκη μας αλλάζει για περισσότερα ή λιγότερα ρούχα. Μεγαλώνουμε. Με όση βεβαιότητα βρίσκουν πολύ συγκεκριμένα και ακαριαία το δρόμο για να προσβάλουν την όσφρηση την άνοιξη οι νεραντζιές, με άλλη τόση σιγουριά δυο σταγόνες βροχή απ' τα σύννεφα μπορούν να συνάξουν όλο το φθινόπωρο στο πρόσωπό μου. Το παιδί τρέχει. Ο χαρταετός; Κοιτάζω παράθυρο. Δεν είναι δυνατόν να ορίσω τη διαφάνεια μιας σταγόνας σε λέξη. Μετά το καλοκαίρι, ο ουρανός συννεφιασμένος μοιάζει εντελώς ξεχασμένος προορισμός. Ακούω. Ο ήχος της βροχής, τριξίματα μες στο σπίτι. Βγαίνω. Αέρας σηκώθηκε. Ψιχαλίζει. Κρυώνω; Κάτω από μπαλκόνια μέσα στη βροχή. -Αμπρέλα...! Μπρέλα! Ο Πακιστανός. Όποιος έφτασε ως εδώ έχει μια ιστορία ν' αντέχει. Μια ιστορία προοπτική, μια ιστορία ουρανομήκη, μια ιστορία μη εποχιακή. Παιδιά διαρκείας και δρόμος αντοχής. Σ' αγαπώ πιο πάνω απ' τα σύννεφα. Ο ουρανός κατά τόπους δεν είναι κατσούφης κι εσωστρεφής.

(Το κείμενο αυτό γράφτηκε για τους Έρωτες Αστικού Πολιτισμού και εκδόθηκε στο αντίστοιχο τεύχος το Φθινόπωρο 2010)

Μοναξιά (Ι)

2011-10-07T11:46:00.009+03:00

Solitude (I)

by Tomas Transtromer

I was nearly killed here, one night in February.
My car shivered, and slewed sideways on the ice,
right across into the other lane. The slur of traffic
came at me with their lights.

My name, my girls, my job, all
slipped free and were left behind, smaller and smaller,
further and further away. I was a nobody:
a boy in a playground, suddenly surrounded.

The headlights of the oncoming cars
bore down on me as I wrestled the wheel through a slick
of terror, clear and slippery as egg - white.
The seconds grew and grew - making more room for me -
stretching huge as hospitals.

I almost felt that I could rest
and take a breath
before the crash.

Then something caught: some helpful sand
or a well - timed gust of wind. The car
snapped out of it, swinging back across the road.
A signpost shot up and cracked, with a sharp clang,
spinning away in the darkness.

And it was still. I sat back in my seat - belt
and watched someone tramp through the whirling snow
to see what was left of me.

(translated by Robin Robertson.)

Κόντεψα να σκοτωθώ μια νύχτα του Φλεβάρη.
Το αυτοκίνητο μου τραντάχτηκε, και παρασύρθηκε απ' τον πάγο
πάνω στο αντίθετο ρεύμα. Μέσα στην κίνηση
σύριξαν καταπάνω μου τα φώτα.

Το όνομά μου, τα κορίτσια μου, η δουλειά μου, όλα
ξέκοβαν ελεύθερα και έμεναν πίσω, μίκραιναν και μίκραιναν
μάκραιναν κι απομακρύνονταν. Γινόμουν ο κανένας:
ένα παιδί σε τόπο ανοιχτό, απ' το πουθενά περικυκλωμένος.

Τα φώτα των αυτοκινήτων έτρεχαν καταπάνω μου
περνούσαν καθώς πάλευα να συγκρατήσω το τιμόνι μ' ένα αίσθημα
τρόμου, αγνού κι ανεξέλεγκτου, άσπρος σαν ασπράδι.
Τα μικρά δευτερόλεπτα μάκραιναν και μάκραιναν - μου έκαναν χώρο -
ξαπλώνονταν σε αίθουσες νοσηλείας.

Έφτασα να αισθάνομαι ότι μπορούσα να σταθώ
και να πάρω μιαν ανάσα
πριν τη συντριβή.

Τότε κάτι με κράτησε: σα να βοήθησε λίγη άμμος
ή ένα αεράκι φύσηξε καταπάνω στην ώρα. Το αυτοκίνητο
ξέκοψε μπροστά και ξαναμπήκε στο ρεύμα.
Μια πινακίδα άκουσα να χτυπάει
χορεύοντας με κοφτερό πάταγο στο σκοτάδι.

Και στάθηκε. Κάθησα πίσω δεμένος τη ζώνη μου
και ξεχώρισα κάποιον που πάλευε μέσα στη χιονοθύελλα
να δει τι έχει μείνει από μένα.

(απόδοση στα ελληνικά: Αντώνης Γκρίτσης)

Μικρές λέξεις VI - κομπ - λεξικό

2011-10-02T15:05:00.013+03:00

Π(ρ)οσπα(σ)θ(μ)αίνω.

Προς, να κινούμαι προς. Ας κινούμαι προς.
Προς. Ως προς τι; Θα στο πω μετά.
Δηλαδή Μετά κινούμαι; Ό. Εγ Ώ; Πώς;! Όπως.
Εγώ. Κυνούμαι. Κυνούμενος. Κυνός. Κοινώς.
Προσκυνούμαι. Πωσκοινούμαι.
Προς το πάθος.
Το πάθος. Πωσπαθαίνω. Το λάθος.
Προσοχή! Προς! Όχι! Όμικρον! Πι! Ρο! Φρένο! Χι!

........................................................................................................................................................................
Ανάσα.
Αν. Να. Ας. Α.
Αν το. Α, ντο. Α! Ντό, ρε! Αντώνης, ρε!
Ρε! Ο Αντώνης!
Αντώνυμος. Ανώνυμος. Προσοχή.
Ασθμαίνω.
Αντώνης;
Πώς Αντώνης;
Όπως τύχει;
Αν τύχει. Αντύχημα.
Ατύχιμα. Λάθος.
Ατύχημα. Πάθος.
Στερητικό Α. Ασθενής.

(Σίγμα.) Εντός παρενθέσεως. (Σθένος.) (Εσθένα.) (Εσθαίνα.) (Αισθαίνα.) (Εσένα.) (Για σένα.)
Αίσθημα. Προς. (Σίγμα.) Τελικό.

Θήτα. Στη μέση. Εκτός παρενθέσεως:(Ένθετο;, Έκθετο;)
Επίθετο: Αντώνης Ασθενής.
Έκθετος παρενθετικά. Εγκάθετος στη ζωή. Ελεύθερη πτώση.

Θήτα. Θέατρο. Έκθεμα. Εδώ. Μες τη μέση. Με Σσσσσσ.... στη μέση.
Εσ θήτα. Ανεσθήτος. Ανεπαίσθητος. Ανεπεσθήτος. Ανεπαισθήτως.
Άσθμα. Γέμιση. Γέννηση. Αρρυθμία. Αμνησθία. Αμνησία.
Θήτα. Ρέζους θετικό. Εντός εκκυκλήματος.

(Αίμα.) (Εμά.) (Μη.) (Μι.) (Εμένα.) (Έμενα.)
Μαίνω. Μαίνομαι. Επιμένω.
Αίνω. Αν, το. Α, Ντο! Από Ντο!
Τραγουδώ.
Ένα. Εννοώ. Επαινώ; Επιμαίνω; Επιμένω.
Άλφα.

Με ψιλή ή με δασεία;
Όλη μέρα αβαρία, κούραση κι ορθοστασία.
Παύλφα. Ανάσα. Ολόκληρη. Με δασεία.
Παύση. Ολόκληρη. Υψηλή.
Αινάπαυση. Ανάπαυση.
Παύση. Παύση. Παύση.

(Μου φαίνεται έγινα κουλουβάχατα, θα χρειαστώ ερμηνεία)

Αυτόγραφο

2011-10-01T23:07:00.002+03:00

Καμιά ώρα θα βρουν κάτι
κίτρινα φύλλα πεταμένα
και θα πουν φθινοπώριασε τούτος.

Ο απόηχος

2011-09-18T20:49:00.005+03:00

Αυτό εδώ δεν είναι ακόμα μια πρόταση για διαφυγή. Δεν αρκεί πια μια απλή πρόθεση για διαφυγή στις ημέρες μας. Στις ημέρες μας οι άνθρωποι τελολογούν και ψάχνουν ολοκληρώματα. Στις ημέρες μας οι άνθρωποι γίνονται υπολογιστές, γίνονται καλύτεροι μαθηματικοί από άγχος και τρόμο. Οικονομολογούν για να ονειρεύονται. Θέλουν να τελειώσουν, να φύγουν, να μην πληρώσουν. Να φύγουν και να πληγώσουν. Να μην πληγωθούν. Στις ημέρες μας οι άνθρωποι πολεμάνε.

Από την άλλη βέβαια εμένα με αιφνιδίαζε, όχι πάντα ευχάριστα, αλλά μάλλον πάντα αμήχανα, και η άλλη ανάγκη των ανθρώπων, παράλληλη και σύμφυτη πιθανότατα με εκείνη για τα ολοκληρώματα, η ανάγκη για ξεκινήματα, όσο με έθελγε άλλο τόσο με τρόμο τη φοβόμουν. Αυτή βέβαια η παλινδρόμηση ίσως είναι και η μόνη ουσιαστικά συνεκτική σχέση με τους ανθρώπους και κατ΄επέκταση η σχέση με τον υπαρκτό κόσμο. Η αβέβαιη απόπειρα. Η ανάγκη να προσπαθείς να είσαι μαζί και να μένεις και χωριστά. Το παζάρι των ολοκληρωμάτων.

Δε βγάζω την ουρά μου απέξω, όμως φοβάμαι ότι ποτέ δε θα κάνω κάτι ολοκληρωμένο, από την άλλη ωστόσο με τρέφει και η παρηγοριά ότι δε θα πράξω και τίποτα ολοκληρωτικό. Η απόδειξη γι' αυτό ίσως είναι το ίδιο το κείμενο, αυτό εδώ: δεν νομίζω ότι επιτρέπω να καταλάβεις κάτι ολοκληρωμένο, δεν τα καταφέρνω, αλλά, πίστεψέ το, προσπαθώ. Ξέρω ότι είμαι βουβός αλλά δε θέλω να φτιάξω τίποτα περισσότερο από μια συλλογή με προοίμια.

Έχω υπόκωφη λατρεία παραδείγματος χάριν για τα αστέρια. Η εικόνα που φτάνει σε εμάς τώρα εδώ είναι η εικόνα που σχηματίστηκε κάποτε, η ιστορία που ξεκίνησε να λέγεται κάποτε, όλο αυτό το φως που τρεμοσβήνει άναψε πριν πολλά εκατομμύρια, δισεκατομμύρια μπορεί έτη φωτός, κάπου μακριά. Είναι ένα καταγεγραμμένο τότε στο τώρα, μια δεδομένη στιγμή, μια επικίνδυνη αποστολή, μια κραταιά ως θάνατος υπενθύμηση, ένας χρόνος πριν και ένας υπαρκτός χρόνος σε ευτυχισμένη ταυτοπροσωπία.

Ο χρόνος είναι πάντα τρία τουλάχιστον επίπεδα. Και το αποτέλεσμα μια ανείπωτη και αμετάδοτη αίσθηση. Μια σκιά ιδέας προς επεξεργασία. Μια επιβεβαίωση ότι κάπου - φυσικά πάντα αόριστα, σχεδόν ούτε καν στα σπάργανα ίσως - μπορεί και να υπάρχω. Σε μια τέταρτη έστω διάσταση. Σε ένα παράλληλο σύμπαν. Έχοντας πετύχει να διαφύγω εξαιτίας μιας βαθιάς και ιερής ανάγκης μακριά από όλα ετούτα.

Η πέτρα

2011-09-08T15:30:00.006+03:00

Σήμερα, τώρα κάθομαι να γράψω. Έχω ξεσυνηθίσει τη διαδικασία γιατί αισθάνομαι πια ότι ζω με έναν περισσότερο προσωπικό τρόπο. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άλλος δρόμος, ποτέ δε το πίστεψα αυτό, γι' αυτό και θεωρώ ότι θα πηγαίνω πάντα προς έναν ολοένα περισσότερο προσωπικό τρόπο, όσο περνάει ο καιρός. Δεν έχει νόημα εξάλλου ο,τιδήποτε άλλο, δεν ωφελεί. Αυτό σημαίνει από τη μια ότι μάλλον φοβάμαι θανάσιμα να εκτίθεμαι - όχι για κανέναν άλλο λόγο πέρα από το γεγονός ότι όταν ζεις δεν μπορείς παράλληλα να αφηγείσαι αυτό που έζησες. Πρέπει να σταθείς σε μια πέτρα και να θυμηθείς όταν αφηγείσαι, πρέπει να περιγράψεις ότι να, κοίταξε εδώ, στέκομαι στην πέτρα κι άκου τι έχω να σου πω. Κι είναι ώρες που αυτή η πανικόβλητη παράθεση δε με αγγίζει καθόλου, κυκλοφορώ με ένα δικαίωμα στην έκθεση αναφαίρετο τότε, δε στέκομαι σε πέτρα, δε θέλω να μιλήσω, η πέτρα δε θυμάται.

Θα ήθελα να μπορούσα να γράψω ένα ατέλειωτο κείμενο, όπου να μην καταφέρω ως το τέλος του να ωραιοποιήσω κανένα συναίσθημα, καμία σκέψη και καμία έκφραση, να μην υιοθετήσω κανένα σχήμα λόγου. Πρέπει να οργανώσω τη σκέψη μου σίγουρα, αλλά αν μπορούσα να γίνω κατανοητός θα έβγαζα μόνο άναρθρες κραυγές, έχω δεκαπέντε διαφορετικά άλφα για παράδειγμα για να ξεκινήσω μόνο με το όνομά μου, το νιώθω. Γι' αυτό σωπαίνω τις περισσότερες φορές. Από την απόπειρα να μιλήσω, από φλυαρία, από ταχυλογία, από την απόπειρα να τα εκφράσω όλα μαζί και κανένα μοναχό, γιατί από τη φύση είναι όλα μαζί και δε μπορείς να με καταλάβεις γιατί εγώ είμαι που τα νιώθω και δεν έχω χρόνο να σου εξηγώ ούτε κι εσύ διάθεση να σου αφιερώνω. Στέκομαι εδώ πανέτοιμος κι όπως τρέμει το κορμί μου σπαρακτικός.

Θέλω, θέλω, θέλω να έρθω πιο κοντά στον τρόπο που θα τα εκφράσει αδιαφορώντας για το κατά πόσο ανοίκεια θα φανούν όλα αυτά ή κατά πόσο αμοιβαία, μου είναι αδιάφορο κατά πόσο θα αδιαφορήσεις για την πέτρα ή θα κοντοσταθείς. Δεν εκτίθεμαι για να εκτεθώ, είμαι χαμίνι στο δρόμο, λίγο παρακάτω την πέτρα που βρήκα στο πουθενά έχω μονάχα να πάω.

Ποτέ δεν είχα τεχνική να σαγηνεύω αλλά δε μου έλειψε κι ο τρόπος. Το θέμα είναι ότι ούτε εγώ το κατανοώ γι' αυτό κι όταν έρχεται ώρα για σκιρτήματα δεν καταλαβαίνω γιατί βγήκε στη μέση κι αυτή η στάση σε ένα σταθμό από τον οποίο δεν πίστευα ποτέ των ποτών ότι θα περάσω.

Δε μου αρέσει τίποτα από όλα αυτά που χρησιμοποίησα πιό πάνω για να σου δώσω να καταλάβεις πώς νιώθω. Η ύλη που μεταστοιχειώνει νεκρά υλικά είναι νεκρή φύση, γι' αυτό δε μου αρέσουν οι παρομοιώσεις κι οι μεταφορές και η ποίηση των πραγμάτων. Δεν πρέπει να σκέφτομαι πώς θα γίνω επικοινωνιακός, πώς θα μάθω δηλαδή να ξεκλέβω το ανομολόγητο από τον κόσμο που με τραντάζει συθέμελα, ωραίες εκφράσεις, δόκιμες και εντυπωσιακές πώς θα βρω για να κερδίσω την αρέσκεια είτε την απαρέσκειά σου. Δεν έχουν σχήμα τα πράγματα τα δικά μου, δεν έχουν χρώμα, ταυτότητα, διάσταση, αξία, είν' από πέτρα.

Δεκαπενταύγουστος / Αθήνα

2011-08-14T19:14:00.005+03:00

Αν κυκλοφορήσεις το απόγευμα αυτό στην πόλη, η πόλη ολόκληρη πακετάρει σε τετραγωνικά μέτρα ένα παράξενο συναίσθημα, είναι ένας ασύμφορος κι ένας ανοικονόμητος αστικός μύθος μια γυναίκα φευγάτη κάθε σταυροδρόμι η ιστορία κάποιας άγνωστης ωραίας κοιμωμένης, ο θάνατος μιας άϋλης όμως γνώριμης παναγιάς. Τις περισσότερες φορές συμβαίνει να είναι τόσο αντιφατικά τα συναισθήματα αλλά τόσο γνώριμο κάθε σταυροδρόμι που συναντιούνται που δε σου προκαλεί καμιά παράξενη εντύπωση ότι συναντάει φέρ ειπείν ξαφνικά η Πανεπιστημίου τη Σκουφά σε μια φανταστική αλλά δικαιολογημένη απολύτως ρυμοτομία. Δεν μπορείς να την αμφισβητήσεις γιατί πριν προλάβεις να την καταλάβεις ακριβώς τη νιώθεις καλά καλά, πριν προλάβεις να δεις πού πατάς είναι σα να μεταφέρεσαι από κάποιον τρίτο παντού με ροδάκια. Γι' αυτόν ακριβως το λόγο πρέπει να σεβαστείς την παραξενιά που προκαλεί τούτο το συναίσθημα, γιατί είναι πίστη και όχι πεποίθησή ακλόνητη, ίσως είναι η πρώτη γνωριμία σου με έναν άλλο σου κόσμο. Έτσι μόνο προχωράς αυτό το απόγευμα στο δρόμο, ξαναφτάνεις την ίδια πόλη από την αρχή, από μια άγνωστη ως τώρα πύλη, από μια πόρτα αόρατη και ιερή που ποτέ ως τώρα δεν έχεις περάσει για να εγκαθιδρύσεις μια εντελώς καινούργια τελετουργία όσο πηγαινοέρχεσαι μέσα στην άγρια και όμορφη ευφορία ετούτης της βαθιάς και πνιγηρής σιωπής.

Ηλιοβασίλεμα / Μια καλοκαιρινή νοσταλγία

2011-07-23T14:59:00.009+03:00

Κάποτε λοιπόν ξεκινήσαμε για μεγάλο ταξίδι, πήραμε μαζί όλα τα απαραίτητα για ένα σώμα γυμνό, δε διαλέξαμε χρόνο, χάρτη, τοποθεσία, θες επειδή δεν ξέραμε, θες επειδή δεν είμαστε απαιτητικοί, μπορεί κι επειδή είχαμε την τάση έτσι αφαιρετικά πάντα για κάπου να ξεκινάμε. Έτσι, μας φάνηκε στην αρχή σαν να προσγειωθήκαμε κάπου, αόριστα, από βιοτική ωστόσο ανάγκη συνεχίσαμε να προχωράμε.

Ύστερα μια μέρα ξαφνικά εκείνη η πρώτη συνειδητή μνήμη επιβεβαίωσε ότι σε ένα νησί ελληνικό είχαμε φτάσει. Φυσικά τρομοκρατήθηκα προς στιγμήν μην ήταν κιόλας η Ιθάκη, αλλά ευτυχώς παρηγορήθηκα στη σκέψη πως στην Ιθάκη δεν είναι δυνατόν έτσι εύκολα να φτάσει κανείς.

Αυτή τη φορά η ώρα της σκιάς με πέτυχε σε δρόμο ανοιχτό με αυτοκίνητο νοικιασμένο, φυσικά δεν οδηγούσα εγώ, είχαν περάσει να με πάρουν μαζί τους –τώρα γιατί επιμένω αναίτια να κρατάω μυστικό το όνομά του τόπου, θα σας γελάσω, ήταν και κάποιοι άλλοι μαζί μου, οπότε υποθέτω, μπορεί κάποιος ανά πάσα στιγμή να με προδώσει- αλλά εγώ φταίω που παρασύρομαι, δεν ξέρω όπως πάντα πού θα βγει, βρέθηκα λοιπόν όπως πάντα, εκεί, αόριστα όπως κάθε φορά, κι αν πιστεύετε ότι θα είχε μια κάποια αξία κι αυτό το αναφέρω, η ώρα εκείνη της σκιάς με πέτυχε σε δρόμο στενό κι από τις δύο μεριές, όλο δέντρα κοντόχοντρα και ψηλά, ελιές και κυπαρίσσια και δέντρα οπωροφόρα, στη μέση ένας ορίζοντας πορτοκάλι στημένο, κι εγώ ανεμπόδιστος μέσα στο νοικιασμένο αυτοκίνητο, ανάμεσα σε βάτους καιόμενες και άλλες χρυσοπράσινες και λυγερές, έφευγα μόνος, μαζί με όλους τους δικούς μου, κι έλεγα τι άλλο μπορεί να έκαψε σήμερα ο ξοδεμένος ήλιος.

Την ακρίβεια αναζητούσα. Πίεζα το δέρμα μου στα σημεία που ήταν τώρα πιο κόκκινο κι όμως δεν ένιωθα τίποτα να καταλαγιάζει, τίποτα, μα εντελώς τίποτα, μα πώς γίνεται να μη νιώθω εντελώς τίποτα αναρωτιόμουν, δεν έχει καμία σημασία μάλλον όταν καεί κάτι μέσα είπα, όμως λέξη δεν εμπιστεύτηκα στους υπόλοιπους, ότι πόναγα αλλά δεν καταλάβαινα χριστό πάνω στα κόκκινα σημάδια, έλεγα μόνο κοίτα χρώματα… όμορφα… και χαζογελούσα όσο ολόκληρος ο ήλιος ξεψυχούσε μέσα στα χρώματα. Ήταν τόσο όμορφα! Αχ, αύριο να επαναλάβουμε αν γίνεται τη διαδρομή να βγάλω για σουβενίρ έστω μια φωτογραφία, το ηλιοβασίλεμα είπα κι εκεί κάπου, πάλι αόριστα, αλλάξαμε διάθεση και ημέρα.

Έτσι, την επομένη πήρα δρόμο κι έφυγα μόνος να πάω να δω το ηλιοβασίλεμα το χθεσινό.

«Ναι, ίσως, μπορεί… αυτό που σοφαντίζαμε με γέλιο τις άδειες στιγμές μπορεί και να ήταν ένα είδος ευτυχία. Όχι πώς δεν είχαμε ρίξει κατράμι για μόνωση στους τοίχους αλλά μετά από τόσα χέρια ώχρα απαλή αποκτούσαμε επιτέλους ένα κατάδικό μας σπίτι αλλοπαρμένοι και χαρούμενοι ακόμα τότε, θυμάσαι; Τρέχαμε στις εξοχές ρίχναμε μπετό και τούβλα στην άμμο και στον κάθε περαστικό νομίζοντας ότι αυτός θα υποκλέψει από το κύμα την πρώτη μας περιουσία. Στο τέλος μόνοι μας ρίξαμε τη στάχτη στα μάτια».

Την ώρα που βασίλευε και αναλαμβανόταν στον ουρανό o ήλιος χθες, αρχίζαμε τα γλέντια, τη θάλασσα τη θάλασσα ποιος θα την εξαντλήσει, τραγούδια, φωτιά στο περιγιάλι το κρυφό και γύρω - γύρω όλοι, δεν καταλαβαίναμε κι οι δυο ερωτευμένοι ή κουτοί ποιος Μανώλης χανόταν ήδη πίσω απ' τα βράχια, στην ευθύνη στο φως που ταμπουρωμένοι τώρα στη σκιά έχουμε πιά εγκαταλείψει.

Τη μεθεπόμενη πήγα πάλι. Μόνος.

«Ίσως τώρα ήρθε πραγματικά ο καιρός να τα πούμε κι αυτά μεταξύ μας. Τώρα που μπορώ να σε κοιτάζω μ' έναν ολοκαίνουργιο τρόπο, όπως νιώθω να σου μιλώ. Τόσο κοντά σου όσο κι από μακριά. Εκείνοι λένε πως όλα κάποτε τελειώνουν και στις αδυναμίες θέλω να πιστέψω. Έχουν σβήσει σου λέω το φως μα εγώ επιμένω να σε ψάχνω μέσα στα σβησμένα σου μάτια. Έλα... βοήθησε με... θα γίνουμε εμείς ξανά το σπίτι στην άμμο στο νησί που έδυσε ο ήλιος».

Γιατί όχι λοιπόν για μιαν ανατολή; Τι διαφορά έχει μια μέρα που ξεκινάει; Μικρός άλλη έννοια δεν είχα, στριφογύριζα όλη νύχτα άγρυπνος στρωματσάδα στο πίσω μπαλκόνι με μια τρέλα παράλογη, ολωσδιόλου παιδική, να υποδεχτώ κάθε καινούργια ημέρα. Κοίταζα τα μάτια των δικών μου κλειστά κι ύστερα κατάματα τον ήλιο που δε σου καίει την ώρα εκείνη ακόμα τα μάτια, ώρα πρώτη που κι από την ίδια τη φύση σου έχει επιτραπεί τον ήλιο κατάματα να κοιτάξεις. Είναι ένα δικαίωμα αυτό που δεν πρέπει με τον καιρό να χαραμίζουμε, ξέρεις. Τότε ακόμα η ώρα της σκιάς δεν είχε φτάσει, ήμασταν παιδιά.

Τώρα πια βρίσκω στην ώρα μιας ακόμα χαμένης ανατολής την αφορμή να κλείσω επιτέλους τα σφαγμένα μου μάτια, να ξεροκαταπιώ λίγο σάλιο ξερό στον πικρό μου λαιμό ύστερα από ένα τελευταίο, το πιο αργοπορημένο τσιγάρο, ένα τσιγάρο μισοτελειωμένο, που δεν ανήκει στο σήμερα, ένα τελευταίο τσιγάρο που ανήκει ακόμα στο χτες, ένα δικό σου τσιγάρο… Σήμερα θα το κόψω, θα αρχίσω δίαιτα, σήμερα είναι μια άλλη ημέρα, μια μέρα ακόμα μόνος στο μπροστινό μπαλκόνι. Οι υπόλοιποι φυσικά κοιμούνται. Βαθιά.

Οι υπόλοιποι φυσικά κοιμούνται. Από τότε, από τη μια φορά κι ένα καιρό στον κόσμο των παραμυθιών. Σιχαμένο μυαλό που τα σκέφτηκες όλα ετούτα πάλι. Σιχαμένο μυαλό που γυρνάς πάντα στα μετόπισθεν, ποτέ εμπροσθοφυλακή, ποτέ υπεράσπιση, ποτέ φρουρά στην άγονη γραμμή, πείσμα αγιάτρευτο, ποτέ στο μπροστινό μπαλκόνι. Το νησί πάνω στη θάλασσα. Πάντα αποτιμάς. Εκ των υστέρων πάντα. Ποτέ πρόλογος, ποτέ ανατολή. Ακόμα και στην ώρα την πρώτη εσύ ηλιοβασίλεμα, εσύ σκιά και απολογία. Μοναξιά βλέπεις, μοναξιά, τίποτα άλλο.

Κι όμως ήταν μόλις πέρσι την ίδια πάνω κάτω εποχή, κοίτα τι βρήκα γραμμένο σ’ επτασφράγιστο, καρδιά μου, κιτάπι:

«Και η ώρα έχει πάει τόσο αργά που θα ήμουν ευτυχισμένος αν συνέχιζα. Μα δεν μπορώ. Αντέχω τα πάντα. Μόνο τη νύχτα που τελειώνει δεν αντέχω. Και περνά αγύριστη κι αδάνειστη, γυναικεία, όσο και να την πληρώσεις. Θα γυρίσεις πάντα πίσω να της πεις δώσε μου κάτι ακόμα, γυναίκα. Με αυτή την ωραία απληστία, την αντρική που εσύ δεν θέλεις τίποτα να τελειώσει. Εκείνη όμως σου γυρνάει πλάτη κι γυρίζει πλευρό φωνάζοντας ο επόμενος στον ήλιο. Γιατί αν τελειώνει κάτι σημαίνει κιόλας στο λεπτό, ώρα καλή που λένε, πως χάθηκε. Και δεν μπορείς να συγκρατήσεις τους μικρούς σπαραξικάρδιους ενθουσιασμούς από την καρδιά ενός λεπτού που περνάει. Κι όμως αυτή η υποδιαίρεση κιόλας της ώρας χωράει τόσους μικρούληδες πολλαπλασιασμούς. Φοβάμαι όταν ακούω μια φράση καραμέλα. Ζήσε το τώρα λένε, ζήσε το τώρα πιπιλίζουν. Δεν αντέχω. Κι ίσως αυτό να σημαίνει αντοχή: που δεν αντέχω ποτέ σαν και τώρα, δεν ξέρω.

Γυρίζω πάντα από παιδί, είμαι ο ένας από δυο εραστές όταν γυρίζουν πλευρό ο ένας στον άλλο και κοιμούνται. Ξημερώματα. Και θέλω να ανοίξω το παράθυρο να κοιτάξω μαζί με σένα, αγάπη μου, τη θάλασσα που κανείς μας δεν μπορεί να την εξαντλήσει. Και θέλω να ανοίξω τη μπαλκονόπορτα και να είναι απέξω μια θάλασσα έτοιμη για να ξεπλύνουμε και απόψε τα παιχνίδια μας στα νερά της, στα γαλάζια ήρεμα κύματα που το ένα θα φέρνει πάντα το άλλο σαν ημέρα. Ανεξάντλητα. Ατελείωτα. Το ένα πάνω στο άλλο. Ερωτικά. Και μόνο αυτή την ώρα μου αρέσει και η ημέρα και ανεξάντλητη η θάλασσα. Ενώ ξημερώνει πλάι σου. Ωστόσο, λίγο πριν βγει με τις ακτίνες ο πιο βλαβερός ήλιος. Και έχει η ώρα τη δροσιά από ένα ποτήρι νερό που πάντα θα σου ζητάω να μου φέρεις, τη δροσιά του για να χεις, νερό κρύο».

Εδώ που τα λέμε δεν έκανα πολλά έπειτα από το ηλιοβασίλεμα. Ύστερα από όλα αυτά έμενα απλώς μέσα τη νύχτα, μόνος, ξέμενα από αδέξιες κινήσεις μέσα στο σκοτάδι πάνω στα στρώματα, δεν ένιωθα καν ανάγκη για μια υπέροχη θέα ή τη νυχτερινή ζωή ας πούμε του νησιού, έδυσε ο ήλιος. Με έκαιγε κιόλας μια ξεχασμένη μουσική, μέσα στα τεντωμένα αυτιά λίγη μελωδική ησυχία. Κατέβηκα από το κρεβάτι και ξάπλωσα στην ταιριασμένη πέτρα, έφερα τα χέρια στα μάτια μου μπροστά, να κρύψουν όσο μπορούν και το ελάχιστο φως απ’ το δρόμο, έκλεισα τα μάτια μου σφιχτά κάτω από δύο δακρυσμένα χέρια –ένα, όχι δυο ζευγάρια χέρια κλειστά- και άφησα μόνο τα αυτιά ανοιχτά να ακούνε το τίποτα και τα αδέλφια μου τα τριζόνια και τους γρύλους.

«Αν ερχόσουν τώρα έστω για λίγο στα κρυφά θα αθώωνες τη νύχτα, θα κρατούσαμε μόνο αυτή την άλλη σιωπή που δε βρίσκει καμιά φορά μες τα σεντόνια ησυχία…»

Την ώρα εκείνη χτύπησε το κινητό, με αναζήτησαν κεφάτοι όλοι μου οι φίλοι. Δεν απάντησα. Βγήκαμε φωτογραφίες πολλές, έχω να θυμάμαι κάθε πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ. Ποτέ κανένας δεν κοίταξε το φακό με τόση ειλικρίνεια όσο εγώ τα μάτια σου φέτος το καλοκαίρι σε τούτες τις φωτογραφίες.

Άγιος Ιούλιος

2011-07-17T12:49:00.013+03:00

Κάθε μορφή αγιότητας έχει να κάνει με μια καινούργια οπτική για τον κόσμο. Με αυτή την έννοια αγιοσύνη είναι μια μορφή καινοτόμας υπηρεσίας προς το πρόσωπο του θεού. Έτσι μόνο ο θεός ορίζεται ως κάτι περισσότερο ή μάλλον πιό ολοκληρωμένο σαν εκδοχή του προσωπικού μας κατ' εικόνα και καθ΄ομοίωσιν. Η πίστη νομίζω πρέπει να εξαντλεί κάθε φορά κι από την αρχή το καθιερωμένο της περιθώριο και να έχει τη διάθεση, αν όχι τη γενεσιουργή πρόθεση, να καταλαβαίνει αυτή τη βαθιά δημιουργική μορφή δύναμης, εκτόνωσης και εντέλει έξαρσης και υπόστασης και επενέργειας της ανθρώπινης φύσης όχι μόνο μέσα από, αλλά ταυτόχρονα και πέρα από τα φυσικά, στα μεταφυσικά και υπερκόσμια όριά της. Σε σφαίρες που ξεφεύγουν από το αισθητό, το δικαιολογημένο και το βολικό.

Έτσι στο ερώτημα αν μπορούν να υπάρξουν άγιοι στις ημέρες μας σκέφτομαι το πείσμα των ανθρώπων για διάρκεια. Χρειαζόμαστε το πείσμα που θα ξεπεράσει τη φθορά ή το πείσμα που σε φέρνει αντιμέτωπο με τον ίδιο σου τον εαυτό; Η παραγωγή ενός ανθρώπινου έργου είναι ζήτημα επιβίωσης ή δημιουργίας; Η προσωπική εμπλοκή με την συνακόλουθη συναισθηματική της επένδυση κινεί τον εσωτερικό μας κόσμο ή η μαθηματική ακρίβεια ενός απρόσωπου μηχανισμού αυτοματοποίησης κινεί τον εξωτερικό; Τα έργα ή οι ιδέες κατευθύνουν τον δρόμο στην εξέλιξη; Η δύναμη και η ρουτίνα της συνήθειας ή η παρόρμηση και ο ενθουσιασμός; Σε τι ποσοστό γεννιόμαστε ενστικτώδεις και σε ποιό βαθμό γινόμαστε συνειδητοποιημένοι και εγκεφαλικοί; Ποιό χαρακτηριστικό μας είναι επίκτητο και ποιά αντίδραση κοιμάται στη φύση μας μέχρι μεγαλειωδώς να εκδηλωθεί; Η πρόθεση για τις πράξεις ή οι πράξεις οι ίδιες; Ξεχνιόμαστε μέσα στα έργα μας για να περάσει απλώς ο χρόνος, επενδύουμε ή χρεωκοπούμε στη λήθη μας;

Κι αν είναι όλα αυτά ένα μαζί; Εφόσον υπάρχει αντικειμενικά κάτι και γνωρίζεις ή νιώθεις ή αισθάνεσαι ή δεν ξέρω τελοσπάντων τι συμβαίνει και ξέρεις ότι υπάρχει πραγματικά αυτό το κάτι πρέπει ή δεν πρέπει να λιγοψυχάς στην πορεία σου να το βρεις;

Τώρα πάλι απ' την αρχή, να μην έχει τίποτα προηγηθεί, να μην έχει τίποτα ειπωθεί από αυτό που προηγήθηκε. Όσο φθείρεσαι, διαρκείς. Η πορεία των ταξιδιών έτσι κι αλλιώς είναι πάντα επισφαλής. Πηγαίνουμε όπου πηγαίνουμε και κάποια στιγμή - αν όχι, κάθε στιγμή- βρίσκουμε τόπο και τοπίο και σταματάμε. Στον τόπο. Στον πηγαιμό. Μια στιγμή, κάθε στιγμή, ακαριαία. Το ταξίδι είναι ταξιδευτής. Όχι ο χρόνος. Όχι ο τόπος. Μέσα στη μέση ενός πουθενά ατελείωτου κι απέραντου βρίσκουμε συνεχώς κουράγιο και πίστη ότι καλά κάνουμε και προχωράμε γιατί ίσως κάποτε κάπου φτάνουμε. Λέμε την κάθε ώρα αρχή ή αφετηρία, από απόγνωση μην πούμε τη μέση φόβο. Και τρομάζουμε αλλά και διασκεδάζουμε ανάμεσα σε έναν κόσμο από μέσα μας περασμένο και απέξω μας περαστικό. Κάποια στιγμή θα έπρεπε να περιγράψω το περιβάλλον, το πολύ συγκεκριμένο περιβάλλον, την πραγματικότητα, όμως κάθε φορά που κάνω ανάλογη προσπάθεια βρίσκω μπροστά μου ολοζώντανο έναν τουλάχιστον διχασμένο κόσμο. Τον πρώτο πρώτο και μοναδικό ίσως διχασμένο κόσμο μέσα μου. Αισθάνομαι τότε η πίστη να έχει ανάγκη από ύπαρξη όχι αόριστα ενός οποιουδήποτε τρίτου, εννοώ ενός τρίτου έξω από αυτή τη διάσταση του δικού μου χώρου και χρόνου και του εξωτερικού, αλλά την δική μου πρώτιστα ύπαρξη επιφορτισμένη με την παραμικρούλα της ενοχή καθαγιασμένη μέσα σε αυτό τον πολύ πραγματικό κόσμο, τις διαθλάσεις του οποίου μου είναι δύσκολο όπως φαίνεται να περιγράψω.

Ο Ιούλιος είναι ο γενέθλιος μήνας μου. Πάντα ο Ιούλιος συνεπώς είναι για εμένα παιδί. Κι όλα αυτά ίσως δεν είναι τίποτα παραπάνω πέρα από σκέψεις με αφορμή μια περιοδεία στην Ελλάδα του 2011 με μια παράσταση παιδική.

Κάπου

2011-06-26T13:41:00.005+03:00

Να' μαι πάλι εδώ και στη μέση του κόσμου ανυπερθέτως χρόνος
όσο, όπου κοντοστάθηκα κι όσο, όπου παρακάτω βγήκα
μνήμη ό,τι βρέθηκε να γίνει διάβα μου ό,τι παρέσυρα ό,τι συγκράτησα
μέσα σε έναν ανεμοστρόβιλο από τους παροιμιακούς κι από κείνους που τίποτα από τη φόρα τους δε μπορώ να μεταδώσω
μέσα στη δίνη ούτε φθορά ξέρω να πω ή συμφορά να κλάψω
να γίνω πιο δραματικός ή παράφορος
να γίνω πιο αφηγηματικός αλλά να φτιάξω όσο το δυνατόν λιγότερες εικόνες
γιατί ζούμε στην εποχή των εικόνων
και δεν είναι σωστό να σε παρασύρω κι εγώ σε ένα ακόμα παραμύθι, σε ένα ακόμα ψέμα, σε έναν ακόμα κυκεώνα ή ανεμοστρόβιλο
γιατί θέλω να καταλάβεις ότι δεν είμαι παραμύθι, ότι δεν είμαι ψέμα,
ότι είμαι ωστόσο - και είσαι προφανώς - κάτι σαν φαινόμενο φυσικό
και σε αυτό το κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση αιμοβόρο παιχνίδι
δε θα έρθω ποτέ πίσω
δε θα στη φέρω ποτέ από πίσω
αλλά και δε θα κάνω ποτέ πίσω
όχι γιατί δε θέλω αλλά γιατί είμαι προδιαγεγραμμένος να μη μπορώ
είμαι καταδικασμένος να προσανατολίζομαι να χαράζομαι να ανατέλλω
ναυάγιο ή σχεδία είμαι από ή προς ένα ξερονήσι τόσο δα μικρό
δεν θέλω ούτε καν σημαία να φαίνεται απ' τη ναυαγοσωστική μου
να με διακρίνεις δε θέλω για να με σώσεις, δε μπορείς δεν
υπάρχει άλλος προορισμός πέρα από εκείνος ο ξέφρενος, ο απεγνωσμένος,
της καρδιάς κοσμοσωτήρια λέμβος η κιβωτός,
ο προορισμός που ούτε κι εγώ μπορώ να φτάνω αλλά νοσταλγώ
στη μοναδική καταγωγή και πατρίδα
πηγαίνω
λάμνω
πιάνω αδέξια το κουπί
κάνω αδέξια κουπί
όπως στη θαλασσα το παιδί στο πρώτο πρώτο κολύμπι
με σανίδα σωτηρίας με βατραχοπέδιλα με μπρατσάκια
με όλα τούτα μαζί
τσαλαβουτάω
όπως η θάλασσα το νησί όταν η φουρτούνα άγρια με ρίχνει στα πιο πετσοκομμένα βράχια
- τα βράχια ανήκουν στη στεριά ή στη θάλασσα; -
ούτε κι εγώ ξέρω
στέκομαι αγέρωχα, όσο μπορώ, εκεί
στην ακαθόριστη μέση
μιας θείας δικαιοσύνης
με μέτρα την ανθρώπινη λογική
π.χ. το ερώτημα
το νερό ή ο ήλιος βασιλεύει τον κόσμο
μέχρι τη μέση πνιγμένος από τη μέση και πάνω πνιγηρός
ανασαίνω ακόμα κομμένος στα δύο χτυπημένος βάναυσα σε αυτήν εδώ τη μέση
το ηλιοβασίλεμα είναι ανατολή με τον μεγάλο δισταγμό
ή μήπως η ανατολή ηλιοβασίλεμα με την παραμικρή ελπίδα
κάθε ανατολή ένα τέλος
καινούργιο
από αρχή
κι ανάποδα
μια αναστολή στην αποστολή
μια παράτολμη πράξη
προσανατολμίζεται;

Ο δικός σου άλλος

2011-06-12T14:49:00.008+03:00

Βροχή οι σταγόνες σου. Μ' αρέσει η αυτάρκεια στις φράσεις. Η ολοκληρωμένη συντέλεια που μπορεί να ακυρώσει ή να επιβεβαιώσει δυό κουβέντες σου. Τόσο αυτονόητες που μπορεί και να τις έχεις ξεχάσει εδώ και καιρό κι αυτή η παράθεση, η παράθεση που μπορεί να φανεί στους περισσότερους που θα σε ακούσουν σχεδόν αυτιστική και χωρίς νόημα, η παράθεση που μπορεί να φανεί περιττή ακόμα και σε εσένα τον ίδιο την ώρα που γεννιέται, η παράθεση της λέξης δίπλα σε λέξη, αυτό το όμοιος ομοίω αεί πελάζει εντέλει, σου επιτρέπει να κάνεις χρήση στις προοπτικές και τις διαθλάσεις σου για να τις ανακαλύπτεις, να τις απευθύνεις για να ακυρώνεσαι ή να γίνεσαι κατανοητός με δυό λέξεις παρόμοιες κι ένα σου εγωπαθώς κτητικό. Βροχή οι σταγόνες σου. Απόπειρες όλες οι εκφράσεις με το στόμα, τα μάτια και με το σώμα σου για όλους αυτούς τους άλλους εκεί έξω, για όλες αυτές τις άλλες πιθανότητες αντιδράσεων στο μυαλό, στο σώμα και στα μάτια ή το δικό σου κενό, έστω μόνο για ήχο, να παράγεις και ίσως τελικά τα καταφέρει και απευθυνθεί κάπου, επηρεάσει κάποιον, έναν που πραγματικά νοιάζεται κάπου αόριστα εκεί έξω ή μάλλον κυρίως για εκείνον που δε θα σου δώσει ποτέ την πρέπουσα σημασία κι εσύ πεισματικά ήθελες να τον νοιάξει. Το εσύ έξω από εσένα που θέλεις να κερδίσεις. Γι' αυτή την περίεργη κτητικότητα που όχι μόνο σε προσδιορίζει αλλά και σε επιβεβαιώνει τελικά μέσω του άλλου. Πάλι από την αρχή φωτισμένο, βαφτισμένο ένα νόημα τόσο προσωπικό, βουτηγμένο σε όλο αυτό που δεν μπορείς ακριβώς να εξηγήσεις αλλά και δεν μπορεί από το δικό σου μυαλό, το σώμα και την καρδιά να ξεφύγει. Ο δικός σου άλλος. Βροχή οι σταγόνες σου και η ανάγκη να εκφράσεις, να ακούσεις πρώτος εσύ τα σκοτεινά σου χείλη να απευθύνονται ξανά σε κάποιον που δεν υπάρχει σε ένα γνώριμο δωμάτιο που στάθηκες πάλι μόνος. Και μπορεί να μην υπάρξει όντως ποτέ κανείς που μπορεί να του είπε κάτι ετούτη η φράση: Είναι ανάγκη η απεύθυνση. Κυρίως όταν είμαστε μόνοι. Σε μια αφύσικη παρουσία, σε μια παρουσία που λείπει είτε σε μια παρουσία που υπάρχει και θα θέλαμε να είναι εδώ. Σε μια φυσική παρουσία απ΄ τη στιγμή που υπάρχουμε τελοσπάντων.

Καμμένο χαρτί

2011-06-06T20:32:00.007+03:00

Σα να μουν άλλος θα θελα να σταθώ
όπως της τράπουλας το χαρτι στο χέρι
απ' τη μέση και πάνω το άλλο
απ' τη μέση και κάτω το ίδιο να ποντάρω
έτσι, για ένα παιχνίδι στην τύχη
για μια αναμέτρηση στην ισορροπία
σαν έπαιρνε φωτιά η φωνή το μυαλό αστόχαστο ν' ακολουθούσε
σαν άναβαν τα σπλάχνα μου πολύ το σώμα υπάκουο
πρώτη φορά στις φλόγες του ν' αντιδρούσε
να χορεύει το είδωλο μέσα από εμένα στον καθρέφτη
ακίνητος σαν ακροβάτης
να λαχταράω, να με παρατηρώ.

Τέσσερις Σκύλοι Και Ένα Κόκαλο

2011-05-17T21:03:00.007+03:00

Από την Παρασκευή 20 Μαΐου, ένα κωμικό κουαρτέτο με θέμα τα ‘σκυλιά’ της show biz, ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου ‘104’ των Εκδόσεων Kαστανιώτη, από τη θεατρική ομάδα ‘Οι Χρυσοθήρες’, με την υπογραφή του βραβευμένου με Όσκαρ John Patrick Shanley.

ΜΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΩΜΑ

Η θεατρική ομάδα 'Οι Χρυσοθήρες' παρουσιάζει το έργο του αμερικανού θεατρικού συγγραφέα John Patrick Shanley, 'Τέσσερις Σκύλοι και ένα Κόκαλο', στο Θέατρο 104 των Εκδόσεων Καστανιώτη για 20 μόνο παραστάσεις, από την Παρασκευή 20 Μαΐου έως και την Κυριακή 19 Ιουνίου 2011.

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 1993 στο Manhattan Theatre Club της Νέας Υόρκης (Off-Broadway), σε σκηνοθεσία του ίδιου του συγγραφέα, ενώ στην Ελλάδα ανεβαίνει για πρώτη φορά, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Φραγκιόγλου.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Η Μπρέντα, μια νέα ηθοποιός, φαινομενικά αθώα, έχει έρθει να συναντήσει τον Μπράνλεϊ, έναν ολοφάνερα προβληματισμένο, μεσήλικα παραγωγό, και συζητούν για την ταινία στην οποία συνεργάζονται. Η Μπρέντα έχει πολλά να κερδίσει ή να χάσει, καθώς αυτή η ταινία θα μπορούσε να εκτοξεύσει την καριέρα της στην κορυφή και να την κάνει σταρ. Αλλά η Κωλέτ, η άλλη ηθοποιός της ταινίας στέκεται εμπόδιο στα σχέδια της. Γι’αυτό, η Μπρέντα πρέπει να πείσει τον Μπράντλεϊ πως η ταινία κινδυνεύει εάν δεν γίνουν συγκεκριμένες αλλαγές, μια από τις οποίες είναι να κοπεί και ο ρόλος της Κωλέτ. Ο Μπράντλεϊ, γνωρίζοντας πως η ταινία έχει ξεπεράσει κατά πολύ τον προϋπολογισμό, αφήνει να εννοηθεί πως θα λάβει σοβαρά υπόψη του τις προτάσεις της, μόνο αν εκείνη καταφέρει να πείσει τον μεγάλο σταρ - ετεροθαλή αδελφό της, να κάνει μια έκτακτη εμφάνιση στην ταινία, γεγονός που θα εξασφάλιζε την εμπορική επιτυχία του φιλμ.

Στο μεταξύ, η Κωλέτ έχει την δική της ατζέντα. Ξέρει πως δεν είναι πια τόσο νέα, και το ότι προέρχεται από το χώρο του θεάτρου δεν βοηθά καθόλου τη φήμη της. Προσπαθεί να πείσει τον Βίκτωρ, τον άπειρο σεναριογράφο, να αλλάξει την ταινία, ώστε να γίνει η ίδια η ηρωίδα, πράγμα που θα την καθιερώσει στον χώρο ως πρωταγωνίστρια. Διαφορετικά, θεωρεί ότι η πρώτη του ταινία θα καταδικαστεί να παίζεται σε κουλτουριάρικες αίθουσες ή, ακόμα χειρότερα, να βγει κατευθείαν σε βίντεο. Ο Βίκτωρ, ένας αφελής νέος σεναριογράφος από το Off-Off Broadway, δεν ξέρει πώς να χειριστεί τίποτα από όλα αυτά, και μόλις έχει πεθάνει και η μητέρα του. Έχει ανάγκη λοιπόν, να πενθήσει και να πιει μέχρι να αποχαυνωθεί, προτού κάνει οποιαδήποτε αλλαγή στο σενάριο.

Ενώ οι δύο γυναίκες σκάβουν η μία το λάκκο της άλλης, τι θα απογίνουν τελικά οι τέσσερις αυτοί σκύλοι; Και το κόκαλό τους, η ταινία;

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

Το Τέσσερις Σκύλοι και ένα Κόκαλο είναι ένα κουαρτέτο με θέμα τα «σκυλιά» της show biz. Κάθε σκυλί ανήκει και σε μια διαφορετική κατηγορία: ο νέος πολλά υποσχόμενος θεατρικός συγγραφέας, η ανερχόμενη σταρ, η ξεπεσμένη σταρ, ο τραυματισμένος μαχητής παραγωγός. Και το κόκαλο για το οποίο μάχονται, μια χαμηλού προϋπολογισμού ανεξάρτητη ταινία που ίσως κάνει επιτυχία.

Το Τέσσερις Σκύλοι και ένα Κόκαλο συνεχίζει την παράδοση των έργων που σατιρίζουν το Hollywood από το Once in a Lifetime των Kaufman & Hart, μέχρι το πρόσφατο Speed-the-Plow του David Mamet. Ο βραβευμένος με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου John Patrick Shanley (‘Moonstruck / Κάτω από τη Λάμψη του Φεγγαριού’, 1987) έχει εμπνευστεί από τις δοκιμασίες που πέρασε προσπαθώντας να γυρίσει την πρώτη του ταινία ‘Five Corners’.

«Αν πρόκειται να γράψεις σήμερα μια σάτιρα για τη show biz, πρέπει να είσαι σίγουρος πως θα είναι πολύ, πολύ αστεία. Στην περίπτωση του ‘Τέσσερις Σκύλοι και ένα Κόκαλο’… το κριτήριο αυτό πληρείται και με το παραπάνω.» - NY Times
«…Το ‘Τέσσερις Σκύλοι και ένα Κόκαλο’ [είναι] το πιο αστείο έργο που θα συναντήσετε για πολλά χρόνια. Θα μπορούσα να πω, ένα δεξιοτεχνικό τρυφερό ξεκοίλιασμα για την «παλιοβιομηχανία ονείρων». – NY Post

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΚΥΛΟΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΚΑΛΟ
(Four Dogs and a Bone)
του John Patrick Shanley

@ Θέατρο104 των Εκδόσεων Καστανιώτη
(Θεμιστοκλέους 104, Εξάρχεια - Τ: 210 3826185 )

Μετάφραση: Χριστίνα Παπαδάκη – Δημήτρης Φραγκιόγλου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Φραγκιόγλου
Σκηνικά-Κοστούμια: Κέλλυ Βρεττού
Μουσική: Λάκης Χαλκιόπουλος
Χορογραφία / Επιμέλεια Κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Φωτο: Γιώργος Δρακόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βασίλης Παχουνδάκης

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης)

Χριστίνα Παπαδάκη (Μπρέντα)
Αλέξανδρος Καλπακίδης (Μπράντλεϊ)
Αντώνης Γκρίτσης (Βίκτωρ)
Γεωργία Μαυρογεώργη (Κωλέτ)

Πρώτη παράσταση Παρασκευή 20 Μαΐου 2011
Τελευταία παράσταση Κυριακή 19 Ιουνίου 2011
Ημέρες Παραστάσεων Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή
Ώρα έναρξης 21:30
Τιμές εισιτηρίων 15 € (κανονικό) – 10 € (φοιτητικό)

Διάρκεια 90’

Το τριαντάφυλλο

2011-05-04T21:26:00.004+03:00

Σε ένα μικρό αστέρι διάλεξες να πας, να ζήσεις μακριά, να βρεις ψάχνοντας απελπισμένα πραγματικό σπίτι. Μια κόκκινη, η πιo κόκκινη συντροφιά απέμεινε για τέλος απ' το μακρύ ταξίδι στους ξέφραγους ροδώνες. Επιμένεις πεισματικά να φυλάς εκείνο το τριαντάφυλλο στο χέρι σα να’ τανε γιατί. Πες για την προσπάθεια που δεν κρύβει νίκη, πες για τον κόπο που δεν έχει σταματημό, πες για την πηγή, πως δεν απoξηραίνεται ποτέ στο πρώτο σώμα, το άμαθο, το ανθισμένο αίμα. Κι όλο ανθίζει. Όσοι το βάφτισαν ξεπερασμένο παραμύθι, όσοι πολυφορεμένο λουλούδι το είχαν πει - έπεσε, μαράθηκε στη σιωπή, τραγούδι χιλιοειπωμένο έσβησε πάνω στα χέρια και στα χείλη αλμυρή έτσι όσο κοντοστάθηκε πάνω στα μέλη σου η λύπη - αδικαιολόγητο είπαν το παράπονο και κάρφωναν, μικρά οι κατηγορίες αυτές στο σώμα κατάστικτα σημάδια, δεν ξέρω πια να ξεχωρίσω δάκρυα και δροσοσταλίδες, μόνο λέω μακάρι να μην κεντήθηκαν αγιάτρευτα τουλάχιστον αυτοί από κάτι ξαφνικά αγκάθια στα πιο ησυχασμένα βλέφαρά τους μες στη νύχτα.

Ο Σταυρός

2011-04-19T00:54:00.000+03:00

Θα άρχιζα αν μπορούσα αλλά δε μου αρέσει ο επαναληπτικός δρόμος
ανθρώπινες προσπάθειες απόπειρες μικρά γεγονότα συμβάντα
κάθε τρεις και λίγο πράγματα όλα που μπορείς να δεις και πέρα από την πραγματικότητα
και μέσα απ' την πραγματικότητά τους να τα εξιδανικεύσεις
ο σταυρός ας πούμε που πάνω του σε λίγες ώρες θα σταυρωθεί εκεί ψηλά ο χριστός
άλλο τόσο θα ήθελα κάθε στιγμή να μεταχειριστώ όσο γίνεται λιγότερα λόγια
να περιγράψω το συναίσθημα όχι γιατί είναι κάτι τόσο απλό
αλλά γιατί είναι κάτι τόσο αυτόνομο
έχει μια αναπόδραστη ανάγκη για λέξη να το περιγράψει
όχι εγκώμια, καμία άλλη εξήγηση είτε ευχής έργον
ή και τη σιωπή ακόμα
στο σώμα του έχει σημάδια στο σώμα και στο δωμάτιο
ο κόσμος γέμισε σημάδια σκίζονταν στα δυο, δεν ήταν χάρτινος
σπάραζε κι αιμορραγούσε.

Στ' αληθινά, στα ψεύτικα

2011-04-02T03:07:00.007+03:00

Τώρα πιά μου φαίνεται ότι κανένα ψέμα δεν μπορεί να διασκεδάσει την αλήθεια.

Προχωρώντας σήμερα στο δρόμο έβγαλα μια φωτογραφία με το κινητό. Διάλεξα να την ονόμάσω με το όνομα της ημέρας και την είπα πρωταπριλιά. Η Πρωταπριλιά είναι μια μέρα που μπορούν θεωρητικά όλα τα ανίσχυρα ψεύδη να διαψευστούν. Αυτό μπορεί να σε γεμίσει με την μεγαλύτερη ελπίδα. Και την μεγαλύτερη απελπισία. Έτσι κι αλλιώς η πρωταπριλιά είναι επίσης του τρελού ημέρα. Ο τρελός στέκεται ισότιμα και φιλότιμα ανάμεσα στην απελπισία και την ελπίδα, ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, σαν τον πιο λογικό στη μέση του δρόμου. Έτσι κι εγώ έδωσα τον τίτλο "Πρωταπριλιά 2011" στη φωτογραφία. Έτσι τα κατάφερα ο τίτλος της φωτογραφίας να είναι το σημερινό μου ζωτικό ψέμα. Στον προσδιορισμό εντός παρενθέσεως διευκρίνισα τη σημερινή μου πραγματική αλήθεια. (Στη Θεμιστοκλέους, ώρα, τρεις παρά κάτι.) Αυτή η φωτογραφία είναι ο χρόνος και ο τόπος που σήμερα στάθηκα ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια. Και κοίταξα το ρεαλισμό μου με μια διάθεση μαγείας.

Πρόσφορο απόγευμα

2011-03-27T19:32:00.015+03:00

Μια ώρα παραπάνω
να μπαίνει από το παράθυρο φως - όλο και λιγότερο βέβαια
δε γίνεται αλλιώς,
τελικά δε μπορείς να αντισταθείς στο φυσικό, στο συμβατικό και στο μοιραίο -
να τυλίγει τα βράδυα τις Κυριακές
να τα ζυμώνει ανορθόδοξα με φως σιγά σιγά
να τις κάνει να μοιάζουν ωραίες και πιό μεγάλες
να μη σε νοσταλγούν να μη σε μελαγχολούν να μη τις σκέφτεσαι σα συνηθισμένος κατάδικος μαθητής
ότι είναι τέλος ή κι αρχές
να ξεχνιέσαι μες στο φως που λιγοστεύει και να λες δε θα βραδιάσει ποτέ δε θα βραδιάσει κι ας λιγοστεύει το φως κι εγώ
θα είμαι πάντα εδώ για πάντα έτσι χωρίς αλλαγή
ούτε σκοτάδι κι ύστερα πάλι καινούργιο φως
ούτε διαδοχή νύχτας ημέρας
ούτε καλύτερο ούτε χειρότερο
ούτε ξημερωμένος ρεαλισμός της απελπισίας ούτε βραδιασμένο όνειρο της ελπίδας
πριν χαθεί το όνειρό μας και ξαναβραδιάσουμε
να στέκεται μια στιγμή με τη δική του αυτάρκεια το φως
όπως άλλαξε απόψε η ώρα
αυτή η αυτάρκεια να επηρεάζει τη διάρκεια μέσα σε βάθος και σύμβαση αόριστου χρόνου
να γίνεται μια στιγμή που θα μπορούσες να κρατήσεις στα χέρια έτσι
πολύτιμη πέτρα κι ατόφια
για πάντα, ένας τρόπος ζωής
χωρίς δικαιολογίες πουθενά - ούτε στον ίδιο τον εαυτό σου
τώρα νιώθεις καλά μέσα σε αυτήν την παροδική εκεχειρία
χωρίς να σημαίνει ότι έτσι παραμένεις και στέκεσαι αδρανής, υπάλληλος ή νικημένος
κι ο θάνατος βρίσκει σύμπάσα τη δύναμη να σε περικυκλώνει
ακριβώς το αντίθετο να συμβαίνει
χωρίς να φοβηθείς στιγμή ότι αυτό κάποιος μπορεί να το σκυλέψει
κι ούτε καν κάποιος αλλά ακόμα και κάτι, μια ανεπαίσθητη συνθήκη,
ένα τρεμούλιασμα φύλλου σε ένα γιασεμί ότι μπορεί να είναι μια πρώτη ένδειξη για μια ολόκληρη πυρηνική καταστροφή κάπου αόριστα στο παρανοϊκό ατομικό μυαλό σου
γιατί αυτά μπορούν και συμβαίνουν ξέρεις στον κόσμο
ένα απόγευμα μιας αόριστης και επερχόμενης Κυριακής όχι ιδανικής όπως η σημερινή μα απευκταίας
θα έρθει ίδια κι απαράλλαχτη με τη σημερινή αλλά και λαίλαπα συνάμα και μάλλον θα νιώσεις τότε ξανά όπως νιώθεις συνήθως
τα συνηθισμένα απογεύματα της Κυριακής
υπόλογος μπροστά σε έναν βασανιστικό παγκόσμιο καθρέπτη
θεάτρου βέβαια, ποτέ πραγματικότητας - μιας και το' χει η μέρα
για μια αστεία γκριμάτσα, ίσως και λίγο τρομοκρατημένη
για μια ρωγμή προσώπου
για την καινούργια αποκάλυψη "γλυκιάς πατρίδας" που πρέπει να προσεταιριστείς και να νιώθεις φιλόξενα εκεί και οικεία,
για μια ρυτίδα έκφρασης που δεν είχες εντοπίσει μέχρι τώρα στον πειρατικό χάρτη με όλα τα παρόμοια λάφυρα σου
για μια ολοκαίνουργια άσπρη τρίχα στα μαλλιά και στο χρόνο που περνάει
στο γνωστό χτένισμα που συνηθίζεις καθημερινά αλλά πότε πότε δεν πετυχαίνει και τόσο
κι αποκαλύπτει κάτι φαλακρό από αυτό το μαλλιαρό και άγνωστο κατά τ' άλλα κεφάλι
εκεί απέναντι
καθώς γέρνει και το χαιδεύεις και το κανακεύεις απόψε τουλάχιστον και προς το παρόν σα το πιό πιστό σου σκυλί.

2011-03-20T23:12:00.002+02:00

H Άνοιξη αυτή έχει κάτι από εσένα

Ένα

2011-03-15T22:39:00.002+02:00

Σκέψου την ώρα που ο έρωτας απόλυτος τεχνουργείται
θα καταλάβεις, ο πόθος δεν έχει σύμβολο
είναι κάτι μέσα σε κάτι
ένα.

Η πόρτα

2011-02-25T20:04:00.007+02:00

Σήμερα η λέξη είναι χρονική. Είναι η λέξη post. Προσδιορίζει το μετά, το συντελεσμένο, αυτό που μένει όταν κάτι θα έχει συντελεστεί. Την ανάμνηση αυτού που συντελείται. Και τελευταία είναι η λέξη ανάμνηση επίσης κολλημένη στο κεφάλι. Κυνηγάμε την ανάμνηση. Είτε αυτού που θέλουμε να ζήσουμε, είτε αυτού που ήδη έχουμε ζήσει. Θυμόμαστε σαν από πάντα και για πάντα θυμόμαστε. To απώτατο παρελθόν. Το απώτατο μέλλον. Ο χρόνος είναι ο μόνος θεός. Ο δρόμος είναι μέσα σε αυτό το χρόνο. Είναι μάταιο να αποφεύγεις να λες τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν είναι μάταιο να προσπαθείς να πεις τα πράγματα με το όνομά τους. Είναι η μόνη ηθική προσπάθεια. Δεν πρέπει να καταβάλλεσαι στον αγώνα για οτιδήποτε κάποια μέρα ως post θα καταλογιστεί.

Δεν χρειάζεται να πω πολλά περισσότερα για να δικαιολογήσω αυτό που μου συμβαίνει. Αν αρχίσω να γράφω το πιθανότερο είναι ότι πολύ σύντομα δε θα με βρίσκω εκφραστικό και θα παραιτηθώ. Αρνούμαι να εξηγώ, αρνούμαι να δικαιολογούμαι, θέλω να γράφω αυθαίρετα κάθε συνειρμό κι αυτό αυτόματα κάτι από το εντός μου να μεταφέρει για να εκτονωθώ.

Σήμερα σηκώθηκα το πρωί και πήγα στην παιδική μου παράσταση. Πήρα καφέ και δυό μπουκαλάκια νερό στη σακούλα, προχώρησα όπως κάθε πρωινό. Έδωσα μια παράσταση που είχε ξεχαρβαλωθεί. Καθημερινά ακολουθώ την ίδια διαδρομή, κάνω τις ίδιες κινήσεις, την ίδια σχεδόν πάνω κάτω ώρα - πολλές φορές σκέφτομαι την ακρίβεια των δευτερολέπτων στα βήματά μου, την ώρα που πατάω το πόδι μου αναρωτιέμαι με πόση ακρίβεια έχω προσεγγίσει και σήμερα την αφοπλιστική μου προγραμματισμένη ρουτίνα στο συγκεκριμένο σπασμένο πλακάκι του πεζοδρομίου σαν ανάγκη να μη συμβεί τίποτα αιφνιδιαστικό, σα να υπακούω σε ένα χρεός παράλογο και μια υπερκόσμια τελετουργία. Μήπως μετανιώσει για κάτι από τα λίγα που μου δίνει και τα πάρει πίσω ο θεός. Ηθοποιός σου λέει μετά και στο άγνωστο εμπιστοσύνη...

Περίεργα όλα αυτά γιατί η λέξη θεός στο κεφάλι μου έχει ετυμολογηθεί χρόνια τώρα από το επίρρημα θάττον, είναι ο συγκριτικός βαθμός του γρήγορα και λέω ότι σημαίνει αυτό που σε προσπερνά, αυτό που σε ξεπερνά, αυτό που σε βασανίζει. Αυτό που (δεν) έγινε και θέλεις να (ξανα)συμβεί. Η λέξη θεός είναι ο ανταγωνισμός μιας στιγμής πεζοδρομίου. Περπατάω αργά στο δρόμο, πάντα περπατάω αργά στο δρόμο κι όποιος κοιτάξει σχηματίζει την εντύπωση ότι είμαι κατατονικός. Ο θεός είναι με τους περαστικούς, o θεός είναι μεταξύ μας ένας λάθος συγχρονισμός, ένας ξεπεσμένος συντονισμός, μια εντύπωση λάθος.

Είμαι πάντα στο δρόμο, κάνω ίδια βήματα με χτες και προχτές ίσως τα ίδια βήματα με πέρσι και οι άνθρωποι προσπερνάνε, πάνε σε χίλιες άλλες δουλειές, συνεχίζουν πέρα από εμένα και σταματάνε τουλάχιστον στην επόμενη, την παρακάτω γωνία από την πόρτα εκείνη που εγώ θα κοιτάξω να μπω. Κάποτε με προσπερνάω κι εγώ. Προσπερνώ κι εγώ την πόρτα εκείνη. Δεν ξέρω πότε είμαι ευτυχισμένος, όταν μπαίνω μέσα ή όταν προσπερνώ.

Γιατί η πόρτα δεν έχει κλειδαριά, δεν έχει χερούλι, δεν έχει διεύθυνση αλλά είναι πάνω στο δρόμο, τη βλέπουν όλοι, την ξέρουν όλοι, περνάνε όλοι απέξω κι εκείνη ευδιάκριτη κι αγέρωχη, επιβλητική, στέκεται μασιφ σίδερο χωρίς κλειδαριά εκεί και περιμένει περιμένει δεν υπάρχει τρόπος ν' ανοίξει κι ούτε κανένας άλλος την επιλέγει και είναι μόνο για εμένα αυτή η πόρτα, είναι φτιαγμένη από κρυπτονίτη που δεν ξέρω τι ακριβώς είναι ως υλικό αλλά ξέρω ότι έχει τη δύναμη ολόκληρη πάνω της και μέσα της να με κρύψει.

Αμυγδαλέα η προπετής

2011-02-12T00:56:00.005+02:00

Δεν έχω πολλά περιθώρια να εξηγούμαι γι' αυτό ανθίζω ολοένα νωρίτερα όμως δεν υπάρχουν πολλοί το αυταπόδεικτο να αποζητούνε κι εγώ φαίνομαι μάλλον ακόμα ένα κακομαθημένο κορίτσι με ένα σώμα γεμάτο κλαριά και παρακλάδια του χειμώνα, φυλλαράκια διστακτικά που έχουν μόνιμη την ανασφάλεια της επιβεβαίωσης, την ανάγκη να επιδείξουν κάπως πρόωρα και ευκρινώς το βαθύτερο που νιώθει όταν ξεκινάει κανείς. Στην πορεία τα περιθώρια της προπέτειας αυτής δε μπορούν να διευρυνθούν, έτσι η ανασφάλεια ακυρώνεται και σωπαίνει. Ή αρχίζει μια ώρα άλλη τότε που ενδεχομένως να φέρει άλλους καρπούς, πιό προσοδοφόρους, αρχίζει ένα άλλο μπόλιασμα τότε, ξεκινά ίσως να ανοίγει και μια καινούργια πληγή, γιατί είναι ένα καινούργιο αίμα όλα ετούτα τα πράγματα και ένα κυνήγι για το εύστοχο κάθε σήμανσης, κάθε αντήχησης, κάθε ελπίδας και κάθε λυγμού. Ετούτη τη φορά όλο και πιό βαθιά στη ρίζα.

Το όνειρο

2011-02-07T23:07:00.004+02:00

Στον ύπνο μου έβλεπα κινούμενα σχέδια, άνοιξα το ένα μάτι χωρίς να ξυπνήσω ακριβώς κι από τα δύο και χωρίς να φύγει από τα μάτια μου η αίσθηση του ύπνου και ξαφνιάστηκα έτσι μέσα σε αυτό τον ύπνο όπως συνέχιζε το κλειστό να βλέπει όνειρο με την παράλληλη, αληθινή όψη των πραγμάτων στο ανοιχτό μάτι, κι έτσι κρατάω μια επιφύλαξη για την αληθινή όψη γιατί δεν ξέρω ποιά ήταν η όντως πραγματική άποψη γι' αυτό που μου συνέβη, οπότε κρατάω μια επιφύλαξη και για το μάτι που είχα κλεισμένο και για το μάτι που άφησα ανοιχτό, γιατί αυτό που έκανα, να αφήσω το ένα μάτι στο όνειρο και να ανοίξω το άλλο στην πραγματικότητα δεν ξέρω πως έγινε αλλά το έζησα έτσι όπως το γράφω, ως φαινόμενο νευρολογικό, και γι' αυτό το καταγράφω γιατί είναι κάτι που δε μπορώ να αμφισβητήσω και γιατί το έζησα τρομακτικά και η μόνη αλήθεια είναι ότι για λίγο δεν το κατάλαβα ότι είχα ανοίξει το ένα μάτι και ότι για λίγο χάθηκα σε αυτή την ενδιάμεση κατάσταση και με τρόμαξε αυτή η παράλληλη όραση τι ήταν όνειρο και τι μη ύπνος καθώς έβλεπα ένα κοπάδι πουλιά να έχει πάρει λουλούδια στα ράμφη τόσα που δε φαίνονταν τα πουλιά που κουβαλούσαν τα λουλούδια αλλά πήγαιναν να τα ρίξουν κάπου σαν επίθεση σε ένα κτήριο που κατοικούσε κάποιος εχθρός και είχαν και μέλισσες μέσα τους τα λουλούδια. Τότε ξαφνικά άνοιξα το ένα μου μάτι και έβλεπα στην μισή εικόνα του ονείρου μου το δωμάτιο με τις πραγματικές διαστάσεις γιατί ο ύπνος που με έχει αιφνιδιάσει ήταν απογευματινός και είχα ξεχάσει αναμμένα τα φώτα και το άλλο μάτι κοιμόταν κι έβλεπε το κοπάδι τα πουλιά με λουλούδια και μέλισσες κρυμμένα στα ράμφη και τους μίσχους καθώς πήγαιναν σαν ανεμοστρόβιλος καταπάνω στο κτήριο να ρημάξουν το φανταστικό εχθρό μου.

Η πόλη

2011-01-23T21:18:00.011+02:00

Και στάθηκε στη μέση του δρόμου. Η πράξη αυτή δεν ήταν καθόλου μικρομεσαία ούτε ισορροπημένη, νευραλγική γιατί η μέση του δρόμου δεν ήταν η μέση του κόσμου κι είχε πολύ ταξίδι ακόμα κι από τη μια κι από την άλλη μεριά όσο κι αν ο δρόμος φαινόταν να συνεχίζεται παντού απαράλλαχτος και ίδιος, ένα σκηνικό φτιαγμένο, αποτυπωμένο σε καρμπόν, ψευδεπίγραφο μες στην αυθεντικότητα και την ειλικρίνειά του και προς τα κάτω και προς τα πάνω. Και στάθηκε εκεί και στεκόταν στο κέντρο του κόσμου γιατί συγκεντρώθηκε όπως λέμε και όλως τυχαίως δε διάβαινε από κει την ώρα εκείνη κανένας άλλος περαστικός, κανένας γνωστός φίλος ή ξένος, γι' αυτό ίσως κι εκείνη διάλεξε και στάθηκε ακριβώς εκεί, στη μέση. Οι καιρικές συνθήκες της φάνηκαν ακαθόριστες επίσης γιατί δε μπορούσε να διευκρινίσει αν είχε βρέξει μόλις πριν και τώρα είχε ανοίξει σαν ξέφωτο για λίγο πάλι ο ουρανός ή περίμενε αυτάρεσκα και παθητικά στη θέση του κι εκείνος, στη μέση του δρόμου στη μέση του κόσμου, μια ολοκαίνουργια καταρρακτώδη νεροποντή που δε μπορούσε να την αποφύγει - όχι μπόρα, κάτι περαστικό, αλλά κάτι ακριβώς όπως η νύχτα που ήδη προχωρημένη προχωρούσε κι άλλο στο ανύπαρκτο σώμα του πάνω. Και μόνο εκείνη κι αυτός στεκόταν ακόμα στη μέση της νύχτας και ένιωθε να είναι στη μέση του δρόμου αλλά δεν είχε όνομα ο δρόμος αυτός, ήταν κεντρικός και αγνώστων λοιπών στοιχείων, στις σπασμένες πλάκες και στις λακούβες καθρεφτιζόταν κομμάτια ο ουρανός. Κι έτσι όπως ήταν υγρός την ηρεμούσε σαν κάποιος ανήμπορος κατουρημένος θεός ζητιάνος να της ικέτευε από ψηλά τη συμπόνια ενώ την προστάτευε ταυτόχρονα από την εκδικητική μανία της βροχής που μόλις πριν λίγη ώρα είχε εξαντλήσει και τον ίδιο. Έτσι κέρδιζε την εμπιστοσύνη της κι ο δρόμος, με την άχραντη, θεϊκή, την παράξενη, ανεστραμένη επιβολή που έστελνε κάτω ο ουρανός, όπως άγιαζε δέντρα και φύλλα, κάτω ριγμένα από έναν αέρα υπόκωφο που είχε περάσει πριν ακόμα κι απ΄τη βροχή και τώρα, ύστερα από εκείνη την βαθιά ανάσα όλα ηρεμούσαν πεσμένα χάμω, φύλλα , σκουπίδια και σπασμένα κλαδιά έλαμπαν αντί για κίτρινα κεριά αναμμένα τρέμοντας σε υποφωτισμένα μανουάλια, προορισμένα για προσευχές μέσα σε αυτή την αλλόκοτη δημόσια τελετουργία που δεν είχε ώρα ούτε άλλη πηγή φωτός ή αχλή και ανατολής σημάδια. Αλλά μια επαπειλούμενη άχρονη συνθήκη είχε συντελεστεί, μόλις τελείωσε και ζούσε κι η ίδια κι ο ουρανός τον απόηχό της, όχι ακόμα το τέλος της, μόνη εκείνη στο κέντρο της γης σα να είχε κλείσει ένα πολύβουο λουναπαρκ με τερατικούς διασώστες ζογκλέρ και στρατιώτες κλόουν ή πυροσβέστες, μια ειδική ομάδα ανθρώπων της δράσης τελοσπάντων που αντίθετα από αυτήν φαντάστηκε ότι ξεπετάχτηκαν πανέτοιμοι την κατάλληλη στιγμή, πριν, την ώρα της κρίσης , στον ίδιο δρόμο που τώρα στεκόταν κι αυτή μέσα από τα παράθυρα των γύρω πολυκατοικιών, μέσα απ' τους υπόνομους και από τους σκουπινοτενεκέδες σαν χελωνονιτζάκια, ένα τρομαχτικό και φαντασμαγορικό, πανικόβλητο, κοσμοσωτήριο λεφούσι, μια μονότονη στρατιωτική διχρωμία που θα μπορούσε κανείς και θεατρικότατη να την πει αλλά όχι με το δικό της τρόπο. Ένας λαγός της φάνηκε τότε πέρασε τελευταίος και κυνηγημένος αλλά έτσι όπως πήγαινε ξεχασμένος κι αυτός από κάποιο άλλο παραμύθι αναρωτήθηκε τι γύρευε μέσα σε όλη αυτή την παραλλαγή κι έτσι ούτε με εκείνον τρόμαξε γιατί σκέφτηκε τι να θέλει ένας κυνηγημένος και ξεχασμένος λαγός μέσα στο δικό μου ζωτικό παραμύθι. Και από αυτό κατάλαβε ότι είχε σώας τας φρένας και ότι κάτι δικό της κυνηγημένο πέρα από τη λογική είχε συντελεστεί, ακαθόριστο και πιστευτό στην εντέλεια και τη συντέλεια της στιγμής, αλλά δεν περνούσε κανένας για να το μοιραστεί μαζί του ή που θα μπορούσε να την πιστέψει, ούτε οι κλόουν στρατιώτες πυροσβέστες ήταν πιά εκεί για να χασκογελούσαν πνιγμένοι στα φρικτά γέλια καπνού, κρυμμένοι μέσα στα σβησμένα κουτιά παράθυρα και τους επτασφράγιστος υπονόμους και οι κάδοι ήταν άδειοι για να την εκπλήξουν με ένα περιττό γυαλιστερό σκουπίδι που θα μπορούσε να την ξεγελάσει παίζοντας στο σκοτάδι. Ήταν όλα μια σκέψη που κράτησε ένα λεπτό, όσο κρατήθηκε λαμπερός στο δρόμο σε πλάκες και λακούβες κομματιασμένος ο ουρανός, όσο γύρισε κι εκείνη από τις δυό πλευρές το κεφάλι και δε πρόλαβε τίποτα να δει να τη συγκλονίσει πέρα από όλο αυτό το μεγάλο που ένιωθε μέσα της ακατανόητο, γυαλιστερό σκοτάδι.

Σημείωση ημέρας

2011-01-19T01:18:00.005+02:00

Δεν είναι πολυτέλεια, πάντως παραμένει υπεροχή, πλούτος και αρχοντιά να μπορείς να βρεις μια ώρα ερημική μέσα σε τόσο και τέτοιο πολιτισμό. Να συγκεντρώνεσαι στη στιγμή που απροκάλυπτα μπορείς να υπάρχεις για να απογυμνώνεσαι ο ίδιος απέναντι στον εαυτό σου. Να βρίσκεις και να επαναπροσδιορίζεις με κάθε κόστος τον δικό σου προσωπικό ρυθμό σε αυτό τον άχαρο, πανίσχυρο, πολύβουο και γρήγορο κόσμο.

Μικρές εικόνες XIII - Παράδεισος

2011-01-16T20:01:00.006+02:00

Βρίσκουμε ένα πρόσωπο να αγαπάμε και σε αυτό προβάλλουμε όλη την ομορφιά του σώματος και της ψυχής, της φύσης και της ύλης, της ανθρωπιάς μας και του Θεού, της ίδιας μας της ζωής. Κι ίσως αυτή η ανάμνηση απόψε ήταν, είναι και θα είναι μάλλον κάποτε ο Παράδεισος.

Carousel

2011-01-04T16:02:00.008+02:00

Τη νύχτα

ο χρόνος φεύγει όλο πιό αργά
έτσι - και ίσως τότε μόνο - κι εγώ
πιστεύω πεθαίνω λιγότερο
με μια κίνηση αντικείμενη στη φυσική
υποκείμενη σε εμένα, με μια κίνηση λοιπόν υποκειμενική
αντίθετη στο ρεύμα, αντίθετη στην ώρα,
με στερημένο φως και αντίσταση στη ροπή,
με αντίρροπη στροφορμή στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα λανθάνοντος οξυγόνου.
Πέρσι Πρωτοχρονιά περπατούσα στο δρόμο, ξημέρωνα με πανσέληνο
φέτος είδα ηλιοβασίλεμα για ανήμερο φως από φινιστρίνι αεροπλάνου.
Πρακτικά μιλάμε για λιγότερο φως όμως μεγαλύτερη, νευραλγική ανάγκη
και βρίσκομαι μέσα σε μια εντελώς γενναιόδωρη χωροταξία
έτσι καθώς έχει πλησιάσει λίγο πιό δίπλα μου από πέρσι και κάθεται ο ουρανός.
Κανένας δεν πιστεύει το υπερβολικό, έναν αφύσικο και το παράλογο
ας μη δείχνει λοιπόν κανείς έλεος κανένα εκτός κι αν εξίσου δε θέλει να ξεχνά
ότι βρισκόμαστε σε carousel εν φρενήρη κινήσει
απόδειξη ότι στη θέση κανένας ξεκίνησε και τέλειωσε κιόλας ο προηγούμενος γύρος
είσαι μαζί μου; είσαι εδώ;
όσο λιγοστεύει απ' τη μια γίνεται ανάγκη μεγαλύτερη απ' την άλλη
παρήγορο, έστω και το λιγότερο φως
και ομολογώ έχω αυτή την ανάγκη
να γράψω κάτι για την αλλαγή στις ταχύτητες και το χρόνο
να προσέξω πολύ τη λέξη προβολή απεύθυνση παρουσία
την ώρα που γράφω, τον τρόπο, τη σκέψη
την ισορροπία πάνω στο αλογάκι carousel,
στο αλογάκι του carousel rodeo
γιατί τις περισσότερες φορές είναι απλούστατο
αυτό που θέλω να πω μα αστάθμητο μένει δε λέγεται, όλο πηγαίνει, γυρίζει,
δε φτάνει το νιώθω.
Ο χρόνος που συμβαίνει το γεγονός είναι ακαριαίος, πραγματικός
Η σύμβαση χρόνου που έχω να συνειδητοποιήσω το γεγονός
χρόνος συντελεσμένος και εγκεφαλικός
Ο αντίκτυπος του χρόνου στο μέσα μου γεγονός
ψυχικός, αιώνιος.
Εκεί δεν υπάρχουν διακρίσεις από φως.
Προηγήθηκε. Έπεται. Ζει. Θα κάνει.
Επίπεδα συγκεκριμένα.
Ισορροπίες μόνο γυρίζουν άνω κάτω το άδειο ιππικό.

Καλή χρονιά, λίγο πιό φωτεινή αν γίνεται

Καρό

2010-12-08T19:18:00.000+02:00

Κάπου γίνεται ανταλλαγή, στα νήματα ανάμεσα στη μια ζωή και στην άλλη, ανάμεσα στη μέσα και την έξω ζωή, ανάμεσα στη δική σου και τη δική μου ζωή, τη φορεμένη και τη γυμνή, την πλυμένη και την άπλυτη, τη ζωή που νιώθεις και θες να βγάζεις στη φόρα, ανάμεσα στα χρώματα και τα συναισθήματα. Εύκολο θα ήταν να δίνουμε ονομασίες στα συναισθήματα με βάση το χρώμα. Θα είχε πολιτικό λόγο, θα είχε κοινωνικό αποτέλεσμα; Τα συναισθήματα των χρωμάτων να είναι συνάθροιση των συναισθημάτων. Όχι σα δημοσκοπήσεις σε γκάλοπ γιατί είναι απλοϊκό είτε να μένεις προσκολλημένος είτε να σου ξεφεύγουν οι αποχρώσεις.

Κάποτε το μπλε αγαπούσα κι ήταν ακόμα περίοδος μπλε όταν ξεκίνησα να γράφω τα πάντα με κόκκινο κι ήταν αυτό μια συνειδητή επιλογή, από μια μπλε εγκεφαλική επιλογή ήταν που ξεκίνησα να γράφω στα κόκκινα, ήταν μπλε απόφαση να εξαναγκάσω την επιλογή να μπω στην κόκκινη περίοδο και να την εκβιάζω, ένα ολόκληρο κόκκινο χρονικό διάστημα που παλεύω γι' αυτό να το τρέφω για να ζω - όχι να ξύνω τις πληγές μου - και έγινε το κόκκινο επιλογή και όλα τα συναισθήματα θέλω να είναι κόκκινο από κόκκινο, παράφορο και εγκληματικό, κόκκινο ολοζώντανο.

Είναι τώρα πάλι λίγος καιρός που έχει επιστρέψει και με πολιορκεί πάλι το μπλε. Στεναχωριέμαι βαθιά με την αδυναμία μου αυτή να θητεύσω αβλεπεί στο κόκκινο μα δε θέλω να τζογάρω πάλι στο μπλε. Κάποτε το μπλε αγαπούσα γιατί ήταν το χρώμα της μνήμης και της φαντασίας, τώρα λατρεύω το κόκκινο γιατί είναι το χρώμα της παραφοράς και της εκπλήρωσης. Κάποτε πίστευα ότι πρέπει να θυμάμαι και τώρα θέλω να ξεχνάω. Επιδιώκω να ξεχνάω επειδή δε μπορώ να ξεχνάω ότι δεν πρέπει να ξεχνάω. Έτσι πορεύεται η χρόνια διαθεσιμότητά μου. Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι ότι θέλω να αγοράσω ένα πουκάμισο, τετράγωνα καρό, κόκκινο, μπλε και μοβ.

Μου άρεσε ο Τόκος του Δημητριάδη και του Βογιατζή γιατί όλοι έχουμε χαθεί σ' ένα κτήμα. Καιρός να σκοτώσουμε και κανένα παιδί. Εμένα με έπαιρναν βόλτα τα Σάββατα στην Κηφισιά. Ακόμα και τώρα τα Σάββατα το πρωί θέλω να πάω στην Κηφισιά. Υπάρχει μέσα στο μυαλό μου εκεί ένα ιδανικό σπίτι που δεν το είδα ποτέ κι ένα κτήμα, είναι καλοκαίρι, έχουν μαζευτεί όλο νεκροί εκεί, όποιος πεθαίνει πηγαίνει εκεί - είναι περίεργο πώς γίνονται όλοι καλοί αμέσως μόλις πεθαίνουν, μόλις πεθαίνουν όλοι γίνονται ήρωες καρτουν και ήρωες παιδικοί κι ακίνδυνοι, παραμυθένιοι και χάρτινοι, ακόμα και οι κακοί γίνονται χάρτινοι γιατί είναι πιά αναγνωρίσιμα κακοί και γίνονται άκακοι. Θα πάω κι εγώ μια μέρα εκεί, όσο περνάνε οι μέρες τόσο περισσότερο το νοσταλγώ κι αυτή η νοσταλγία στο παρόν, αυτή η μνήμη του μέλλοντος που δεν έχω ζήσει με ακυρώνει, με κάνει επίσης να φοβάμαι, δεν ξέρω αν είναι ο παράδεισος ή η κόλαση εκεί, είναι καλοκαίρι, αλλά κι αυτό ακόμα δεν ξέρω πιά αν μ' αρέσει. Υπάρχει ομολογουμένως μια σύγχυση στην εποχή, όπως υπάρχει σύγχυση μέσα μας για το παρόν και το μέλλον του χρόνου, σαν την έκφραση που λέμε 'του χρόνου' και τη σύγχυση αυτή τη βλέπεις στα ίδια τα καιρικά φαινόμενα αποδεδειγμένα. Πόσο αργεί να χειμωνιάσει. Δεδομένης της ελληνικής πραγματικότητας εγώ ώρες ώρες σκέφτομαι ότι έτσι όπως συμβαίνει αυτό το παρατεταμένο φθινόπωρο - καλοκαίρι επιδεινώνει την κατάσταση. Την επιβεβαιώνει. Είσαι στη χαρακτηριστική χώρα που έχει το πρόβλημα. Και πρέπει να σκοτώσει μια ακόμα γενιά, ένα ακόμα παιδί.

Κάποτε ήταν και το καλοκαίρι αγαπημένη μου εποχή ίσως επειδή γεννήθηκα καλοκαίρι ίσως γιατί το καλοκαίρι όλα τα προβλήματα φαίνεται να εκτίθενται σε πιό εύκολες συνθήκες, υπάρχει τότε από τα ίδια τα καιρικά φαινόμενα και τη γεωγραφική μας τοποθεσία πάντα μια διέξοδος πολύ πραγματική και σε προστατεύει, θέλω να πω δε σε νοιάζει, έχεις την ασφάλεια να κοιμηθείς ακόμα και κάτω από ένα πεύκο και μια ελία ή ένα κυπαρίσσι, η τραγωδία κάτω από τον έναστρο καλοκαιρινό ουρανό είναι χαρακτηριστική μας διασκέδαση.

Στη δραματική σχολή στο μάθημα της σκηνογραφίας μας ζήτησαν να φτιάξουμε μια ματιέρα με τα χρώματα που θεωρούμε ότι ταιριάζουν στην κάθε εποχή κι εμένα μέσα από την άσκηση αποδείχτηκε ο χειμώνας αγαπημένη μου εποχή και συνειδητοποίησα τότε ότι είναι όντως η πιό παραγωγική μου εποχή, με αποκορύφωμα το χριστουγεννιάτικο μήνα Δεκέμβρη. Ίσως τα Χριστούγεννα μ'αρέσουν γιατί μπορώ να γεννήσω. Τα Χριστούγεννα είναι ίσως η πιο παρθένα θηλυκή μου στιγμή.

Επίσης μου άρεσε και η Χώρα προέλευσης γιατί παρουσιάζει το σύνδρομο μιας ακαθόριστης παιδικής ηλικίας στην οποία πάντα καταφεύγεις συνειδητά ή ασυνείδητα, ψυχαναλυτικά και μη ως αναφορά και παρουσιάζει με τον εξίσου αδιευκρίνιστο τρόπο ένα κοινωνικό και πολιτικό συνονθύλευμα μιας αιμομικτικής ιστορικότητας των τελευταίων τριάντα χρόνων. Τα τριάντα αυτά χρόνια είναι η ηλικία μου και τα συναισθήματά μου, το μπλε και το κόκκινο, μια αδικαιολόγητη και αδιευκρίνιστη αιμομιξία και ο παραλογισμός αυτής της χώρας είναι ένα πουκάμισο καρό, μπλε, κόκκινο και μωβ. Και μάλλον δεν πρέπει να το αγοράσω.

Και είδα και το Γλάρο του Τσέχωφ. Θέλω να παίξω το Γλάρο γιατί είμαι ηθοποιός. Κάνω παιδικό θέατρο. Κάνω την ήρεμη χήνα. Θέλει να πετάξει με ένα κοπάδι αγριόχηνες. Κάνω αυτή την ανάρτηση γιατί ποτέ δεν πίστεψα στην πολιτική. Δεν κάνω αυτή την ανάρτηση γιατί αρέσκομαι στο ριάλιτι σόου. Κάνω αυτή την ανάρτηση γιατί αν δε μιλήσω, θα σκάσω. Κι ίσως για να καταφέρω να ξεράσω όλο το κόκκινο, το μπλε και το μωβ.

Ανθοδέσμη

2010-12-02T23:57:00.008+02:00

Έχω μια ανθοδέσμη αφημένη, παρατημένη σχεδόν
απ' την άνοιξη, εδώ και καιρό
στη γωνιά του ντουλαπιού της κουζίνας
πάνω πάνω
ανοίγω κλείνω ντουλάπια βράζω νερό
οι υδρατμοί ολοένα περισσότερο την αποξηραίνουν
την ξεχνώ μέσα σε τόσες
αναθυμιάσεις κι επεξεργασίες
πλένω πιάτα γυρισμένος την πλάτη
χωμένος στο νεροχύτη
ύστερα ξαφνικά θυμάμαι
πισώπλατα
έξω από το καθημερινό
δε χρειάζεται να βλέπω
θυμάμαι
γυρίζω νευρικά και φευγαλέα
συστρέφομαι και γίνομαι φιόγκος
την κοιτάζω
αποστρέφομαι ξεγίνομαι φιόγκος
τρίβω μαχαιροπήρουνα
πώς να ζωντανέψω τα χρώματα
αυτό το κουφάρι τι το κρατάω εδώ
τρίβω πιάτα χορεύω στα χέρια
δε μου αρέσουν τα πεθαμένα χόρτα
κι άφησα μέρες λεκέδες
να ρθει στιγμή εντελώς θυμωμένα στα σκουπίδια
να παραχώσω
δε θα δείξω έλεος κανένα δε θα λυπηθώ
τα λουλούδια να ρίξω στα σκουπίδια
τα λουλούδια να ανακατέψω με σκουπίδια
διόλου δε θα λυπηθώ
δε θα με νοιάξει που θ' ακούσω καν τρίξιμο ξερό
λυτρωμένος
να πετάξω και
καθόλου δε θα με πειράξει
αν σπάσουν σκελετωμένα στα δυό
κάποτε όταν γίνει αυτό όταν δε θα με νοιάζει
η αναφορά που έχω στις αναμνήσεις
πώς απέκτησα αυτό το μάτσο λουλούδια
πώς το μετέφερα ένα βράδυ εδώ
πώς το συντήρησα
πώς αποξηράνθηκε
πώς έζησε μαζί μου σκοτωμένο εδώ
πώς το κοιτούσα ακόμα κι όταν δεν κοίταζα
πόσο θυμόμουν ακόμα κι όταν δεν κοιτούσα

κόπηκα

Y.Γ. Η φώτο τραβήχτηκε στο Α' νεκροταφείο Αθηνών

Μικρές λέξεις V - Αγκαλιά

2010-11-26T00:58:00.004+02:00

Το βράδυ έρχεται η ώρα και σβήνω το φως
όπως πέφτει σιωπή χαμογελάω κρυφά, λίγο
χαίρομαι, τουλάχιστον αυτό μπορώ να στο
ανταποδώσω.

Γι - γαντόκουκλες

2010-11-18T17:53:00.007+02:00

Ούτε που ξέρω γιατί, μην το ψάχνω και πολύ, απλώς θέλω να ξεκινήσω και να γράφω, να γράφω, να γράφω, να μιλάω, να μιλάω, να μιλάω, να παίζω στα χέρια μου τις σκιές, να γελάω και να λένε τι χαζό και βλαμμένο παιδί, τι χαζό και ρομαντικό και ηλίθιο παιδί και παράλογο, ν' αλλάζω φωνές και ροζ τρυφερές αποχρώσεις να θέλω να κάνω πράξη και να έχω καθαρά συναισθήματα, όλα τα όμορφα και τα λιγότερο ωραία που νιώθω, τα άσπρα τα ψυχρά και τα θερμά και τα κόκκινα να γίνουν όλα ροζ κουφετί και γαλάζια όπως παραμυθένια παιδικά δωμάτια, όπως τα κουκλίστικά δωμάτια που δε βρήκαμε να παίξουμε ποτέ, να πετάω λόγια κι ίσως να μην έχω κάτι σημαντικό να πω στα γοργοφτέρουγα λόγια ετούτων των παραδρομών που είναι άσπρα και λίγο γκρίζα ίσως και λίγο μωβ γιατί δε θέλω να αποκαλύψω τίποτα από αυτό που με τρώει, γιατί δε με φτάνουν τα στενάχωρα δωμάτια να τα γεμίσω με αποχρώσεις.

Δε βγάζει κανένας νόημα, δε με νοιάζει, επιμένω, έχω το μαράζι να θέλω να φτιάξω ένα παραμύθι απλωτό να σε κάνω να ησυχάσεις κι εσένα μέσα σε αυτό, πάνω σ' αυτό, ένα παραμύθι πολύχρωμο πάπλωμα, τετραγωνάκια τεράγωνα που δε βγάζουν νόημα γιατί ούτε το άλλα που μας είπανε βγάζουν, να φύγουμε για αλλού να φύγουμε μαζί και να πούμε πάλι για τα σύννεφα και για όλα τα όμορφα και χρωματιστά πράγματα που είναι υγροποιημένες μορφές συνταρακτικών και συθέμελων αναστεναγμών και σουβλερών ως τα κατάβαθα κόκκαλα πόνων, το καταλαβαίνεις αυτό μόνο όταν παίρνει να βραδιάζει ή ξημερώνει, στις κλειδώσεις, αρκεί να έχει συννεφιά η ανατολή και λίγη παραπάνω το βασίλεμα δύση γιατί δε βγαίνει κάθε μέρα σε ουδέτερο χρώμα μπλε, προκατασκευή που πάει κάπου να βάψει και να ξεβάψει το μαύρο αλλά

κανένας δε το βλέπει έτσι κι όλοι τα λένε βαμβάκια απαλά αυτά που μας συμβαίνουν και τους καημούς μας αλαφροπάτητους και εμάς τους ίδιους αιθεροβάμονες και δεν ξέρουν, δεν καταλαβαίνουν πόση πίκρα μπορεί να σε έχει φέρει να θέλεις να βρεθείς μακριά από εδώ, να σε έχει γονατίσει που όλα μας κρατάνε αιχμάλωτους με βαριές αλυσίδες στους αστράγαλους και στα γόνατα των ποδιών μας και αίματα κόκκινα, βαθιά κόκκινα, και πιό βαθιά κόκκινα και από δεσμώτες ελεύθεροι να μην ξεφύγουμε ποτέ, να συμμεριστεί κάποιος την ανάγκη αυτή, να μη μας καταλογίσει ευθύνη ότι δεν καταλαβαίνουμε χριστό από αυτό που πραγματικά συμβαίνει, να μας πει απολιτίκ και εαυτούληδες και εφησυχασμένους γιατί η δική μας πορειά για τα σύννεφα είναι και γίνεται από μια βαθιά αγανάκτηση γιατί ακριβώς επειδή συμβαίνει αυτό εμείς θέλουμε να πετάμε τα βάρη και κάποιος να το σέβεται αυτό και να μας λέει πέτα και κάνε κουράγιο και όχι βάστα και κάνε κράτη.

Αναμέτρηση

2010-11-13T11:48:00.002+02:00

Δεν έχω τη φωνή που θα 'θελα να έχω
μια άλλη φωνή κρυμμένη με διώκει
το κρυφό γίνεται κυνηγητό
κι όσο εγώ ψάχνω τη φωνή να βρώ
το κυνηγητό γίνεται κρυφό πάλι
μη και παραβγούμε όταν συναντηθούμε

Μικρές εικόνες ΧΙΙ - Η εντύπωση

2010-11-11T00:49:00.001+02:00

Περαστικός απ' το μαγαζί με τις στάμπες στη γωνία
είδα μια μαύρη μπλούζα στη βιτρίνα
ένας άνθρωπος άσπρος στηριζόταν εκεί
ή είχε κρεμαστεί από κάτι κόκκινα μπαλόνια
κι είναι νομίζω ο άνθρωπος
με τα σφαγμένα μπαλόνια
εδώ, στη μαύρη μου μπλούζα

Αλήθεια

2010-11-09T19:37:00.013+02:00

H αλήθεια μπορεί να είναι και να μην είναι ανάμνηση. Είναι μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή από πριν ή για μετά εγκλωβισμένη σε μια αυθεντικότητα χωρίς προηγούμενο που δεν μπορεί να ανακληθεί, είτε να επανέλθει. Η αλήθεια δεν έχει μέλλον εξουσίας, μήτε παρελθόν υποταγής. Τράβα μπρος, γύρισε πίσω. Δεν είναι επιταγή χρόνου. Είναι μόνον βασίλισσα τώρα και είναι το γεγονός. Συμβαίνει πάνω σου, έξω και μέσα σου και δε μπορείς να το αμφισβητήσεις και δε μπορείς να το αποφύγεις και δε μπορείς να αντισταθείς γιατί δεν έχεις δικαίωμα να το κάνεις γιατί θα τη χάσεις και το ξέρεις πως αν τη χάσεις θα χαθείς. Την επόμενη κιόλας στιγμή θα χαθείς γιατί θα χαθεί σαν τούτο εδώ το τελικό σίγμα. Όλη η αλήθεια. Όσο - όσο. Κοίτα. Πάτα το κουμπί. Ξεπουλιούνται όλες σου οι στιγμές.

Ακόμα κι όταν υπάρχει μια προγενέστερη αναφορά μέσα στο χρόνο για αυτό που ζεις σε σχέση με αυτό που μόλις πριν λίγο προηγήθηκε και δε γίνεται παρά να είναι έτσι κι όχι -με καμία γαμημένη δύναμη και τρυφερό τρόπο, δεν καλοπιάνεται η αλήθεια- αλλιώς γιατί συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου και όλες οι ανθρώπινές σου αισθήσεις το επιβεβαιώνουν κατάκαρδα και εγκεφαλικά με μια διαύγεια στο σώμα σου και το πνέυμα πρωτόγνωρη.

Αλλά ακριβώς ως τέτοια η στιγμή που το συνειδητοποιείς δεν είναι η στιγμή της αλήθειας. Γι' αυτό κάτι λιγότερο δε σου αρκεί και από την άλλη θυμώνεις που δεν καταφέρνεις να γίνεις συγκεκριμένος. Ποτέ δεν καταφέρνεις να την ορίσεις. Κι όλο ψάχνεις κι αναρωτιέσαι αν υπάρχει μία και μόνο αλήθεια συνέχης, ακαταπόνητη, άναρχη, με έλεος και σκοπό - γιατί δεν τα καταφέρνεις τις περισσότερες φορές επιτυχώς να την διευκρινίσεις αλλά αισθάνεσαι ότι πρέπει κάπου κάτι από όλο αυτό που βιάζεσαι ή αποφεύγεις να νιώσεις να υπάρχει. Σαν τους ανθρώπους που λαχταράς κι εκείνους που έχεις χάσει. Γιατί η αλήθεια δεν είναι ούτε η ευτυχία, αλλά κάτι περισσότερο κι από αυτό, κι ούτε η δυστυχία είναι αλλά κάτι χειρότερο κι από τούτο. Ανάλογο το περιθώριο που σου αφήνει και η προοπτική. Συμβαίνει αυτό και μπορείς να χαμογελάς, συμβαίνει ετούτο και πέφτεις να πεθάνεις.

Είναι μια ελάχιστη στιγμή μετά που επιβεβαιώνεις το αυθαίρετο σημείο που γατζώθηκες - γιατί μόνο δικαίωση μπορεί να σου προκαλέσει η αλήθεια ακόμα κι όταν θες αλλά δεν μπορείς να την αποφύγεις. Αλλά όλο αυτό που εντελώς πραγματικά και χειροπιαστά συμβαίνει έχει μια άϋλη ενέργεια, η συγκεκριμένη στιγμή και ουσία. Η αλήθεια είναι η επενέργεια και η παρενέργεια της αλήθειας αυτής της αυθεντικής στιγμής ένα δευτερόλεπτο μετά. Κι είναι αυτό ολόκληρο για όσο διαρκεί που αντιστέκεται στη λήθη. Αυτό που ξαναθυμήθηκες ότι έχεις ζήσει ή αυτό που ζεις τώρα πρώτη φορά και δεν έχεις κανένα περιθώριο να αμφισβητήσεις.

{Γιατί ολοένα περισσότερο έχω την αγχωμένη αίσθηση ότι ζούμε ζωές αληθοφανείς}

Στην ευχή

2010-11-07T16:53:00.010+02:00

Θέλω να αρχίσω απ' την αρχή
εκεί που δεν υπάρχει απογοήτευση ούτε ελπίδα
με λένε αισιόδοξο κι εγώ το αντίθετο
θυμώνω που δεν είμαι
θυμώνω και που δε μπορώ να διευκρινιστώ
περιγράφω μια κατάσταση ψυχική, εμβρυακή
που ούτε σκοτεινή ούτε φωτεινή είναι
είναι απόγευμα, αλλά μπορεί μια καταμέτρηση απόγευμα να ξεκινάει;
ακόμα κι όταν ξέρω τι περιγράφω δε νιώθω
κι είναι αυτό που φταίει
κάθε που λέω αύριο το πρωί, λέω ο επόμενος μήνας, λέω η έναρξη,
θα φτάσω να λέω πάλι μνημείο και μνήμα γιατί είπα και ξαναείπα δευτέρα
κάθε απόγευμα κυριακής κι έφτανε πάντα τρίτη η απόπειρα και προσγειωμένη
όλο έχανα μέτρα και αίσθηση, όλο δεν ήξερα ή ξεχνούσα
ίσως θαμπή όπως είναι ακόμα τώρα αυτή η αίσθηση
μπορεί να γίνει αίσθηση ατόφια, όχι αυταπάτη
και μπορεί να είναι σημαντικό να καταγράφει κανείς
την ιστορικότητα ενός συναισθήματος υπό διαμόρφωση
καθώς φαίνεται να πηγαίνει παράλληλα καμιά φορά
με την ιστορική συγκυρία, την αντικειμενική
ο δρόμος των συναισθημάτων
του ενστίκτου και του χρόνου.

Μικρές λέξεις ΙV - Γέννα

2010-10-24T23:29:00.004+03:00

Μας περιέχουν κάτι ώρες
μετέωρες
αβέβαιες, δισταχτικές
χωρίς παρέα
χωρίς ψυχή
μια άβολη στάση
σε μια σιωπή
που δε φυλάει
ούτε αναπαράγει μνήμη
είναι τόσο ευαίσθητο το παραμικρό λάκτισμα εκεί
σα να ναι μάνα μας αυτή η μεμβράνη

Μικρές δράσεις ΙV - απουσία

2010-10-21T00:33:00.007+03:00

Θα γίνω απαρατήρητος ώστε σε αυτή τη σιωπή από χρώματα ελεύθερος να μπορώ να ουρλιάζω διακριτικά, δίχως κάποιον να ενοχλώ, τη δικιά μου ψυχή ζώσα να ταράξω στην παύση της πολυχρωμίας να διασταλώ.

Διάλεξα εκδοχές που δε φαίνονται χωρίς σαφήνεια, χωρίς περίγραμμα μνήμης θέλοντας να συντάξω υπενθυμίσεις ή μάλλον μία παρατεταμένη ανάμνηση όλο άρωμα, δηλαδή χρώμα σε σύνδρομο στερητικό τόσο συγκεκριμένα απερίγραπτο τόσο δύσκολο άρωμα προσπαθώντας να θυμηθώ το καλύτερο που μπορώ να φτιάξω μια απόπειρα όλο χρώμα

γι’ αυτό θέλω να εξαφανιστώ.

Ακάθιστο Requiem για την ποιήτρια Άννα Αχμάτοβα

2010-10-19T01:34:00.005+03:00

Στις 21 και 23 Οκτωβρίου 2010 το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης θα παρουσιάσει το έργο του συνθέτη Φίλιππου Τσαλαχούρη Ακάθιστο Requiem για την ποιήτρια Άννα Αχμάτοβα, opus 48. Η παρουσίαση του Requiem θα γίνει στα πλαίσια της έκθεσης Τέχνης Πολιτική που εγκαινιάστηκε στο ΕΜΣΤ στις 13 Οκτωβρίου.

Το Ακάθιστο Requiem ολοκληρώθηκε ως ιδέα τον Ιανουάριο του 2005 και πρωτοπαρουσιάστηκε τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου στο Μουσείο Μπενάκη. Η εκτέλεσή του απαιτεί από τους συντελεστές και τους ακροατές να στέκονται όρθιοι σε έναν ενιαίο χώρο ώστε τα μέρη να εκτελούνται διαδοχικά ανάμεσά τους. Η διάρκεια του έργου είναι σαράντα λεπτά. Ένα φλάουτο, ηθοποιοί, μία χορεύτρια, μία ζωγράφος, ένα βιολί και χορωδία συμπράττουν με σκοπό να παρασύρουν τους ακροατές-θεατές στη σκιά της ποιητικής προτομής της Άννας Αχμάτοβα που κατά την επιθυμία της, όπως διατυπώθηκε τραγικά στο ποίημα Ρέκβιεμ, θα πρέπει να στηθεί «…εκεί που στεκόταν ώρες ορθή…» και όχι σε μια πλατεία με τον καθιερωμένο τρόπο.

Στο Ακάθιστο Ρέκβιεμ συμμετέχουν οι ηθοποιοί Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, Νίκος Νίκας, Ευανθία Κουρμούλη, Μαρία Μητροπούλου, Αντώνης Γκρίτσης, Μπρανίδου Μαρία, Κυβεντίδου Μικαέλα, Έφη Μουγκαράκη, Εβελίνα Αραπίδου κ.α. η χορεύτρια Μαρίζα Τσίγκα, η ζωγράφος Λίλα Μαραγκουδάκη, η μέτζο σοπράνο Ευγενία Καλοφώνου, η βιολονίστα Γκαλίνα Μπρατούσκα, ο ακορντεονίστας Τάσος Μαυρολάμπαδος και η Χορωδία Opus Femina του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Κορινθίων. Το video-art υπογράφει η εικαστικός Ρένα Τσαγγαίου και την επιμέλεια των ήχων ο Γιώργης Σακελλαρίου.

Ο συνθέτης του έργου Φίλιππος Τσαλαχούρης έχει παρουσιάσει στο ΕΜΣΤ την όπερα του Πούσκιν τον Ιανουάριο του 2003 με μεγάλη επιτυχία. Τον Δεκέμβριο του 2008 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών και θεωρείται σήμερα ένας από τους πολυγραφότερους και πλέον δραστήριους συνθέτες της γενιάς του.

www.tsalahouris.net

Ώρες παραστάσεων:

Πέμπτη 21 Οκτωβρίου: 20.00,

Σάββατο 23 Οκτωβρίου: 19.00 & 21.00

H είσοδος είναι ελεύθερη.

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Κτίριο Ωδείου Αθηνών, Βασ. Γεωργίου Β’ 17 -19 & Ρηγίλλης, Αθήνα, 10675

Τηλέφωνα: 210 92.42.111 – 3, Fax: 210 92.45.200, protocol@emst.gr, pressoffice@emst.gr

www.emst.gr

http://fixit-emst.blogspot.com

Με τη βοήθειά σας

2010-10-15T21:20:00.013+03:00

Διαλέγω τρία χρώματα: Άσπρο, γαλανό και γκρίζο. Αδυνατώ να προσδιορίσω ακριβή τονικότητα. Είμαι υπόλογος επειδή πάσχει το προς αναμετάδοση αίτημα στην καρδιά σας. Αναφέρομαι πάντως σε ουρανό, επομένως χρειάζομαι κάθε αυτοσχεδιασμό σας. Το απόγευμα κοίταζα στην πλευρά όπου δεν έδυε ο ήλιος, φώτιζε δηλαδή καθαρά, δεν έβαφε, τα σύννεφα. Τα έβαφε απ' την άλλη μεριά, δεν κοιτούσα το ηλιοβασίλεμα. Τα σύννεφα έδειχναν ότι δε μετατοπίζονταν. Αυτό κοιτούσα. Η ανάμνηση έγινε υπενθύμιση και βράδιασε όπως - όπως. Το περίγραμμα που διαμορφώνω είναι αυτή τη στιγμή μια ακόμα μνήμη αναζήτησης. Δεν αναπαράγεται καμιά νοσταλγία γι' αυτό δεν καταφέρνω καλά να θυμάμαι, γι' αυτό επιχειρώ την ανακατασκευή κι έχω ανάγκη τη βοήθειά σας.

L' amore

2010-10-09T19:01:00.008+03:00

Έβλεπα την υποδειγματικά σκηνοθετημένη ερωτική σκηνή στο Είμαι ο έρωτας και όπως ακαθόριστα δίνονταν στην έξαρση τα σώματα, σκεφτόμουν ότι ο ίδιος ο κόσμος μας είναι ακριβώς έτσι ελάχιστα αρχιτεκτονημένος. Ένα καλούπι για ένα ακαθόριστο και αβάσιμο εντελώς συναίσθημα. Κι είμαστε τυχεροί μονάχα αν θα μας πλημμυρίσει.

Όσο κι αν παλεύει να βάλει τάξη κανείς, όσο κι αν χτίζει, όσο κι αν δείχνει να κυριαρχεί στους πέντε κόσμους και στις τρεις διαστάσεις, όσο κι αν χορογραφεί, όσο κι αν κανοναρχεί και εκλογικεύει, όσο κι αν μετράει ένα ένα φασούλια για καπίκια στο σακί, όσο κι αν νομίζει ότι έτσι πιά οφείλει να "πολιτικολογεί" και ωφελεί τα πιό ευοίωνα και κενόδοξα συνθήματα σε μια εποχή δυσοίωνη καθώς οχλαγωγεί να φωνάζει, ακόμα και όταν προβάλλει το πιο απόλυτα οργανωμένο τελοσπάντων σχέδιο μέσα στα αδιέξοδα θέλω να πω, το απόσπασμα των σχημάτων που επιχειρήθηκαν αποκαλύπτει την κατάλληλη ώρα - μια ώρα που μπορεί στην κρίση της συντριπτικής πλειοψηφίας χρεωκοπημένη και απευκταία καλή μας ώρα να θεωρηθεί- μια ανυπολόγιστη πτυχή ζωής, μια φέτα ζωής δηλαδή που μοιάζει ποτέ ως τώρα να μην συνυπολογίστηκε, μια φέτα απευχή που έχει πάνω της της τούρτας το κερασάκι. Εκείνη την ώρα βρίσκει και εισβάλλει ο έρωτας πλέον υγρός και o έρωτας ατρόμητος ως κοσμοπλημμύρα. Πνεόντας μένεα εκεί που ο άνθρωπος δείχνει να πνέει τα λοίσθια. Κι ενώ φυσάς και ξεφυσάς δε σβήνει κανένα κερί. Γιατί μάλλον είναι άδυτη κι αλύπητη άβυσσος η ζωή σου.

Μπορώ να δικαιολογήσω την εμμονή των ανθρώπων με τη σιγουριά και την τάξη. Καταλαβαίνω και την απόπειρα για την πλήρωση μιας κάποιας ευτυχίας -άμεσης ή απώτερης, δεν έχει σημασία, λίγο πολύ όλοι την έχουμε σκεφτεί-, όμως στην εποχή μας και δη στις μέρες μας είναι μάλλον πιό ξεκάθαρο παρά ποτέ ότι : "ευτυχισμένος είναι μια λέξη που μπορεί να σε γεμίσει μελαγχολία". Γιατί ατόφιο το συναίσθημα δεν είναι μια κατάσταση ούτε βέβαια γενικόλογη, ούτε φυσικά λογική αλλά - για να μιλήσω με ορολογία σημερινή- το συναίσθημα είναι μια κατάσταση εξίσου άπιαστη όσο θεωρείται φαντάζομαι μια οικονομική επένδυση μέσα σε κρίση. Αλλά ακριβώς στον αντίποδα του κρατούντος συστήματος αξιών.

Η ίδια η ευτυχία επομένως δεν μπορεί μέσα σε όλες αυτές τις κοσμογονικές αλλαγές να μένει ένα ατάραχο σώμα ή αορίστως πως να σημαίνει μια ανοικονόμητη στιγμιαία παραφορά. Γιατί το συναίσθημα πρώτα κι από τα πορτοφόλια είναι που στενάζει τέτοιες εποχές. Και δύσκολη είναι η επανάκτησή του γιατί δεν υποτάσσεται σε κανενός είδους οικονομία. Η ευτυχία στην παράμετρο αίσθημα δεν πρέπει να κάνει οικονομία και την παράμετρο συναίσθημα δεν πρέπει να τρομοκρατεί. Εκείνο πρέπει μια κοινωνία να φροντίσει πρώτιστα να μη χρεωκοπήσει. Πώς συνέβη στην ελληνική κοινωνία δηλαδή? Ε, ακριβώς στο αντίπερα πελαγοδρόμιο.

Παίρνει ακαθόριστη μορφή πάνω στα σώματα το αίσθημα, γίνεται μια παραφορά που συνεπαίρνει μαζί της και το ίδιο το πνεύμα - προς αποφυγή παρεξηγήσεων το συνεπικουρεί, γίνεται τότε συν - αίσθημα- όπως μια ανατριχίλα για παράδειγμα σε ένα άκρο ή τις ρώγες συμβαίνει την ώρα της υπερκόσμιας και ιερής ηδονής, όχι στην κουτοπόνηρη ευκαιρία μιας ηδονής εφήμερης και τυχαίας. Κι έτσι μέσα στην κρίση με καθαρό το συναίσθημα πρυτανεύει ορθή η κρίση μιας συναισθηματικής όμως ωριμότητας αυτή τη φορά. Αρκεί να εστιάσει κανείς την κατάλληλη στιγμή στην ανυπολόγιστη και μικρή λεπτομέρεια, στη λεπτομέρεια που δε θα γυαλίζει πιθανότατα οφθαλμοφανώς στο μυαλό και στο μάτι αλλά θα δώσει το χρόνο και το περιθώριο να αναπτύχθει ορθόστητο όλο το άβγαλτο και δειλό σχήμα της πραγματικής γενναιοκαρδίας/ γενναιοδωρίας και να αρχιτεκτονηθεί σε ό,τι παράλογο μπόρεσε να την συντάξει απ' την ανάγκη και όχι για το κέφι του ο δημιουργός της.

Διαζευτικά

2010-10-03T02:37:00.007+03:00

φθινόπωρο ή βροχή

ή αναβροχιά ή προκατασκευή
ή ίσως και εκποίηση ονείρου
στην ή για την Αθήνα

Insect trap

2010-09-09T13:22:00.017+03:00

Σε μία παιδική σύλληψη παραμένω πιστός
κι όλα τα κοιτώ σα παιδί κουτό
την ακρόπολη και το λυκάβηττο
ίδιος όσο κι αν αλλάζω μες την ενηλικίωση
- γυμνός λίγο συχνότερα
απογυμνωμένος λίγο φαιδρότερα -
παραδίνομαι εντός των ορίων πάντα
ή μήπως κι εκτός καταδεκτικός άνευ όρων
πειθήνιος στρατιώτης ενός ανυπεράσπιστου φόβου
ελέυθερος σκοπευτής κυνηγητικά κυνηγώντας
τω φόβω αυτώ εκτυφλωτικά εξεράγην
προκαθορισμένος, εμφύλιος τόπος ο χρόνος μου
προεξαγγελτική αντιπαράθεση, εδώ και τώρα
εκπρόθεσμη συμπαράσταση
ατομική ενέργεια μέσα σε ένα και μόνο σεσημασμένο σίγμα
ανάσα ζωή η άνασσα
παροξύνεται
ενά σίγμα σιωπηλό, ένα σίγμα μου, μουγγό, αποσιωπημένο
ούτε καν ένα σού σιγμα, ένα σίγμα εν τέλει φυλακισμένο
εσένα μόνο θαρρείς τρομάζει η κτητικότητα;
κι εμένα με τρομάζει
όπως μια πεταλούδα της νύχτας
στο κεφάλι της έχει ζωγραφίσει μια νεκροκεφαλή
κι όσο το κουκούλι της βγάζει φλόγες που τις λένε φτερά
σε μια παλιομοδίτικη μυγοπαγίδα
εξερευνώ μάλλον ή ήττον νέα σχήματα
και σε ποιά ζωηρά χρώματα μπορώ να υπάρξω
πορεύομαι
με επιχειρήματα εγκαυμάτων στη γούνα
και επιρρήματα ορυμαγδών στο χνούδι
εξερευνώ τις προφάσεις των λέξεων
όπως λέμε αλλάζω και αλλαγή
- έλα ν' ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά -
συντμήσεις παράξενες καταστροφές βιβλικές και ανήμερες
του άλλα ζω και σε άλλη γη επιστρέφω
στο ίδιο εμένα, παιδί
αυτό το τελευταίο κυρίως με το ωραιότατο ερωτηματικό στο τέλος
ό,τι λένε Ιθάκη δεν είναι προορισμός, είναι μετά βεβαιότητος
μια ποιητική, αθώα πράξη
τα σόδομα ή τα γόμορα
είμαι ο άντρας της γυναίκας του που κοίταξε πίσω
είμαι ο ορφέας της ευρυδίκης αυταπάτης.

Το δεύτερο σώμα μου μπορώ τώρα να αποκτήσω
όπως στριμώχτηκα έτσι μέσα στην πρώτη μου ψυχή
ολόκληρη η υπόλοιπη με παροτρύνει να πετάξω

Φθινόπωρο

2010-09-05T02:47:00.004+03:00

Όταν είσαι εδώ, είσαι εδώ
όταν δεν είσαι, είσαι και δεν είσαι
ωστόσο παρόντες ή απόντες δεν έχει σημασία νιώθω
είναι ίδια συνθήκη, κάθετί και το αντίθετο
η ανάποδη απ' την ανάποδη όψη

Το καλοκαίρι τελείωσε και σήμερα άρχισε να ψυχραίνει ο καιρός
μπήκα σε ένα μαγαζί και ψώνιζα το γέλιο του φθινοπώρου
ήταν ένας απόηχος καλοκαιριού, τόσο τρανταχτός που νόμισα ότι
όσο κι αν χαντακώθηκα απ' τα ρούχα δε θα σταματήσει το καλοκαίρι.

Ύστερα πάλι το βράδυ με λίγες σταγόνες βροχή βράχηκα στο πρόσωπό σου.

Το κοκκοράκι

2010-08-27T04:31:00.008+03:00

Στέκομαι μέσα σε νύχτα και
όπως στο καρύδι κατεβαίνει το σάλιο μου σκέφτομαι
α) απ' τη μέση ξεκινάνε τα πράγματα
β) στη βράση κολλάει το σίδερο και
γ) στη φλέβα κυλάει το αίμα
υπάρχει και η λέξη καρυδότσουφλο στο παραμύθι βέβαια,
όμως δεν υπάρχει αρχή στο ρεύμα ακόμα κι όταν νομίζεις, κοντορεβυθούλη, ότι υπάρχει
η γέννηση έπεται μιας σύλληψης
ένας έρωτας θεωρητικά προηγείται
ποιός είναι λοιπόν στ' αλήθεια ο αστερισμός σου;
τι άλλη απόδειξη θέλεις, 5 χρόνια είναι όσα λίγα κέρδισες από 4 συν πλην
το άπειρο μαύροκόκκινους νευρώνες διατρέχει, προλαβαίνεις να θυμηθείς;
το άπειρο βγάζει τρελή μια φυσαλίδα οξυγόνο
κι εσύ εκεί, επιμένεις, τίποτα λες δε θα περάσει στα έγκατα, τίποτα,
δε γίνεται, στέκω αδρανής πάνω στα έργα
Κλυταιμνήστρα με σφαγμένο τον Αγαμέμνονα εδώ που χτύπησα στέκω
μέσα στο δράμα θεατής
χωρίς σταγόνες φονικής δροσιάς να ευφραίνει
μια παρωδία επικολυρική που στερείται πρωτοβουλίας
έσφαξα (ή νομίζω) ό,τι σε λίγο θα λαλήσει τρεις, σητευτό κοκκοράκι
τρέχει πετσοκομμένος ο λαιμός, το αίμα του με αρνιέται
κι έτσι όπως μπερδεύομαι, μου ξεφεύγει και λέω
σφαγή είναι το όνειρο και το ξημέρωμα αλήθεια
ποιός κόκκορας, ποιός άσωτος υιός, τι παραβολές είναι λοιπόν αυτές;
απόψε πάλι διστάζω αλλά τρέχω κατά εκεί που νομίζω δεν θα τολμήσω να φτάσω ποτέ
με την ίδια στάσιμη και προσωπική ταχύτητα φωτός
μακρινά βλέπω τα αστέρια, φιλόδοξα της νύχτας κάνω τις ευχές
εκείνες εκπληρώνονται φερέλπιδες ή μου πουλάνε γιούχα από ημέρα

Εικόνα

2010-08-26T20:01:00.006+03:00

H Αθήνα είναι κούκλα

Χορός

2010-08-25T02:31:00.012+03:00

Έλα, να χορέψουμε απόψε. Μαζί.
Όχι κανένα δύσκολο σκοπό, μη φοβάσαι.
Αδέξια βήματα και χαμογελαστά να μας πάνε
μέσα στ' αόριστα στενά που θα εμπιστευτούμε
δε θα χαθούμε, έχουμε ο ένας τον άλλο, δε θα χαθούμε
αυτό είναι σιγουριά στο βήμα, τι κάθεσαι και μετράς, έλα
δεν έχω χρόνο να σκέφτομαι, δεν έχω τρόπο να σε πείσω, σήκω
δανείζομαι από έναν το έψιλον κι από άλλον το λάμδα
το άλφα είναι ξάφνιασμα στο τέλος, για αρχή
απλές κινήσεις, δώσε το χέρι σου, κούνα το πόδι σου,
μοιάζει σχεδόν αστείο και για μένα, έλα
ίσα να γίνουμε ένας φωτερός δίσκος
μέσα στου κόσμου όλου το ανυπεράσπιστο μαύρο
έλα, να χορέψουμε απόψε. Μαζί.

(η πανσέληνος του Αυγούστου σηκώνει τη λιγότερη επίκριση)

Για την Πανσέληνο

2010-08-24T17:40:00.004+03:00

Ο άνεμος πέφτει γονυκλινής στη ρίζα των τειχών της φυλακής. Η φυλακή παίρνει μαζί της όλα τα κελιά όπου κοιμούνται οι φυλακισμένοι, γίνεται ελαφριά σαν πούπουλο και σχίζει τους αιθέρες περνώντας μέσα απ' τ' άστρα. Δρόμο πάρτε, δρόμο αφήστε, κήνσορες, οι κλέφτες έχουν φύγει μακριά. Οι λωποδύτες έχουν γίνει αναδύτες. Αναδύονται μεσ' απ' της σκάλας τη σπείρα ή έλκονται με τον ανελκυστήρα προς τα ύψη. Αδιόρατοι περνούν και στο πέρασμά τους γίνονται τα ορατά αόρατα. Ξαφρίζουν. Και μετά οι ένοικοι από τη λύσσα τους αφρίζουν. Στο κεφαλόσκαλο ο μεσονύχτιος αστός, κεραυνωμένος απ' τη φρίκη του μυστηρίου ενός παιδιού που κλέβει κι ενός εφήβου που τις κλειδαριές παραβιάζει, αυτός ο αστυγενής, το θύμα της ληστείας, δεν βρίσκει το κουράγιο να φωνάξει: "Πιάστε τον κλέφτη!" Μόλις και μετά βίας γυρίζει το κεφάλι να κοιτάξει. Ο κλέφτης κάνει τα κεφάλια να γυρίζουν, τα σπίτια να κλυδωνίζονται, τους πύργους να χορεύουν και τις φυλακές να φτερουγίζουν.

Ζαν Ζενέ, Η Παναγία των λουλουδιών, μετ. Δημήτρης Δημητριάδης

Αγκάθια

2010-08-22T20:19:00.006+03:00

Η πίστη είναι κάτι (συ)σχετικό. Πρέπει να πιστεύει κανείς μόνο σε κάτι που δεν υπάρχει. Η πίστη δεν έχει νόημα όταν υπάρχει αυτό που πιστεύεις. Είναι τουλάχιστον ανίσχυρη, τότε η πίστη καταλήγει μια ευκολία.

Όταν πονάς, δεν αισθάνομαι ότι πονάς, δεν μπορώ να νιώσω ή να καταλάβω τον πόνο. Σε πιστεύω γιατί αυτό με κάνει να συμπάσχω με τον πόνο κι έτσι μπορώ να τον καταλαβαίνω.

Για την ακρίβεια δεν ξέρω να μιλώ. Υπάρχουν μέσα μου τόσες φωνές, είναι όλες δικές μου. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Αν μου ζητούσες όμως μια να διαλέξω τις υπόλοιπες να κερδίσει, θα σάστιζα, θα φοβόμουν να έλεγα " με κατέχεις" ή "σ' αγαπώ".

Μέσα σε αυτό τον κυκεώνα από τις φωνές των ηδονών που θέλω να καλύψεις επιθυμώ να ακούσω τη δική σου φωνή, το δικό σου σώμα να αγγίξω, όχι για να πούμε κάτι κατανοητό. Μονάχα στην ελευθερία τους για να αφήσουμε όλες τις άναρθρες συλλαβές του κοινού μας πόνου.

Ρεπορτάζ

2010-08-14T23:43:00.022+03:00

Έρχεται ώρα που φεύγουν όλοι κι απ' τ' ανοιχτά παράθυρα βασιλεύει μέσα στο σπίτι ένας απόκοσμος, ένας ακυβέρνητος ήχος, ήχος πεντάκλειστων παραθύρων απέναντι όσο οι γρίλιες οι δικές μου ασθμαίνουν και τρίζουν ανεβαίνοντας. Η σιωπή αποκτά ένα ιδιαίτερο, σχεδόν καμμένο χρώμα στα μάτια, έναν ήχο δικό της παρ' όλ' αυτά στα αυτιά κι όλο ένα πιό βαθύ, πιό καλοκαιρινό νόημα στο σώμα και το κεφάλι, δυναμώνει ο ήλιος, μαυρίζει αυτή, πυκνώνει, αρχίζει να νυχτώνει νωρίτερα εξάλλου κι εγώ τερετίζω με όλη ετούτη την αδέξια και σαστισμένη ευφράδεια που πάλι νιώθω τώρα κι αυτή κοιμισμένη κι ανεπαρκής να μ' έχει εγκαταλείψει.

Έτσι, σε αυτή την κατάσταση, μαρμαρωμένος, αδυνατώντας εννοώ να μιλήσω το τραγούδι αυτό της σιωπής που σου δίνει την ευκαιρία η πόλη πεντακάθαρα τέτοιες μέρες να ακούσεις, τα λεγόμενα σιωπηλά και αποσιωπημένα, σου μιλάω για ό,τι θαμπό γύρω, έξω κι εδώ μέσα ακούω.

Βουτηγμένος σε ιδρώτα όσο οι απομακρυσμένοι γείτονες βουτηγμένοι φαντάζομαι θα ' ναι σε κάποια υπέροχη θάλασσα, σε χωριά, σε νησιά και σε σύνορα που δεν παίρνει άλλα τούτος ο τόπος, παρατηρώ σταγόνα σταγόνα τον τρόπο που έχει ο Αυγουστος να εκπίπτει, να λιώνει χάνοντας κάθε αστικό πρόσχημα απομένοντας ελέω χρόνου και συνθηκών μια φολκλορ, μια αναφορά ρουστικ σε καμμένη πέτρα.

Σηκώνομαι μέσα σ' ένα μεταναστευτικό ρεύμα, μια παρόρμηση απέμεινα, παράγει παραισθήσεις μάλλον το διαμπερές διαμέρισμα και σα μόνη διέξοδος ανοίγεται μπροστά κοινόχρηστος ο ιδιωτικός μου δρόμος, ακούω έναν αλλόκοτο ήχο από διερχόμενο όχημα, γυρίζω να δω, οδηγεί μια γυναίκα. Αυγουστιάτικη κι εκείνη, σιωπηλή. Σα να της ανήκει ο μήνας - για να μην πω ο χρόνος - κοιτάζει τάχα με ενδιαφέρον, ύστερα προσπερνάει. Σα κοιμισμένο το βλέμμα της, αγαλμάτινο. Νομίζω πρέπει να ήταν μια ανομολόγητη προστάτιδα, ίσως μια καρυάτιδα που για πάρτη μου περισσεύει.

Είπα πολλά, πρέπει να παραδώσω τα λόγια στη Σιωπή για την οποία μιλάω τόση ώρα. Έτσι κι αλλιώς μνήμη των αγαλμάτων είναι η σιωπή, έτσι δεν είναι;

Επιφάνεια

2010-08-04T15:43:00.030+03:00

Κάνει τόση ζέστη.
Και η ημέρα ακόμα δείχνει αραχνοΰφαντη.
Το υφάδι αυτό της ημέρας
παρά τις πυρακτωμένες αντιξοότητες κατά βάθος νομίζω μου αρέσει,
έχει ενδιαφέρον να κυκλοφορώ έτσι σε αυτή την άδεια κι ανεξίτηλη πόλη.
Είναι σαν ένα ανεπαίσθητο ένδυμα να επιμένει να ντύσει ένα σώμα
που θέλει να σταθεί γυμνό και παραδομένο.
Άκου πρωτοβουλίες το ένδυμα λέω
και σκέφτομαι αυτό που λέω. Το ξανασκέφτομαι κι αναρωτιέμαι τι λέω;
Κι όπως τώρα με τινάζει το σαν
που χρησιμοποίησα αστόχαστα στην προηγούμενη πρόταση
όπως το πυρακτωμένο σώμα το ανεπαίσθητο ένδυμα από πάνω του θέλει να τινάξει
έχω τη βεβαιότητα σχεδόν πάνω μου πιά κι εγώ
μέσα στις έκτακτες ετούτες συνθήκες
ότι έτσι κάπως παράγεται
πιό φυσικά ο ηλεκτρισμός
σε όλες τις επιφάνειες -
ίσως μάλιστα γι' αυτό και περαστικοί δίπλα μου πιά να έχουν απομείνει λίγοι.
Τίποτα για την ακρίβεια δεν ανταποκρίνεται στη συνηθισμένη συνθήκη,
η ζωή που έζησα, η ζωή που συνήθισα, η ζωή που θέλω να ζήσω
o δρόμος ο ίδιος που περνάω για να προσπερνώ
μέχρι να πω είναι αλλιώς, από δω δεν έχω ξαναπεράσει.
Έτσι και τώρα, καθώς ο χρόνος γίνεται απίστευτα άχρονος
ενώ επιμένω να κυκλοφορώ στα ίδια ακριβώς πάνω - κάτω στενά,
χάνω την γνώριμη ιδιότητα απ' τις ίδιες μου τις αισθήσεις,
θέλω να πώ άχρονος γίνομαι σε βαθμό που κι εγώ ο ίδιος αδυνατώ να πιστέψω
τι θα ξεπεταχτεί στην επόμενη γωνία.
Τότε, δηλαδή τώρα
- περιφερόμενο
στιγμιαία
περιεχόμενο
όσο να πεις κάτι είδες -
μέσα σε αυτή τη σχεδόν παραφορά
ενώ τρέμω να βρω ένα ξεχωριστό σαν, να το πω κι ευχάριστo
και η ευκρίνεια ακόμα μέσα σε αυτό το γνώριμο τοπίο
χάνεται ανεπαίσθητα
κάπου στρέφοντας παράφορα αδειασμένο το βλέμμα
έτσι όπως στάζει δακρυσμένο το μέτωπο πιά κι όχι τα μάτια
πάνω στο καθημερινό περπάτημα
σε ένα από συνήθεια παραδομένο διασκελισμό
όσο ένα αργό βλεφάρισμα
σε μια χιλιοειδωμένη γωνία
μέσα σε ετούτη την εκτυφλωτική διαύγεια
καταφέρνω να δω
φευγαλέα από τη δική τους
αδύναμα από τη δική μου πλευρά
τον Ορέστη ή τον Ηρακλή,
το στιγμιότυπο που ντύνεται τη διαφάνεια με όλο το σκοτωμένο αίμα του Νέσσου.
Λίγο πριν τη λέξη μαινόμενος γιατί
λίγο πριν τον ήρωα γεννιέται φαντάζομαι η λέξη άνθρωπος
Όχι κάποιος που μοιάζει,
όχι ένα σύγχρονο ανάλογο για να μπορεί να γίνει η μυθολογική αναγωγή
που θα ξεγελάσει.
Τους ίδιους, τον Ηρακλή και τον Ορέστη
λίγο πριν γίνουν λιωμένα σάρκα και οστά
αδιευκρίνιστα βλέπω.

{Φτιάχνουμε ζωές με ήρωες την παραφορά και τα λάθη μας;}

Επιστροφή (το μαστιχόδεντρο)

2010-07-26T11:10:00.011+03:00

Αν γυρίσεις κάποια μέρα πίσω, μη φοβηθείς, θα έχω ξεχάσει αιώνες και απόπειρες θανάτων. Τελικά όλα αυτά δε συνέβησαν. Είμαι χαρούμενος, αφού μπορώ να το λέω κι αυτό... εδώ μέσα...

Mπορώ γιατί δε μπόρεσαν να κυριαρχήσουν τύψεις, τελικά τουλάχιστον, εντός μας, ίσως κατά βάθος μάλιστα γελάω με τον τρόπο που το διατύπωσα κι αυτό ακόμα, μικρά κεντήματα θα είναι τώρα το γέλιο, όμως δεν επιτρέπω αυτή τη φορά θέση καμιά στην παραμικρή ειρωνεία.

Σε υποδέχομαι όσο υπάρχει αυτό το δέντρο εδώ μπροστά μου αυταπόδεικτο και κεντρισμένο. Τα δάκρυά του είναι τα δάκρυα της χαράς, της λύπης και της ελευθερίας μας. Ένα κράμα.

Έτσι έπρεπε, μόνο έτσι έπρεπε κι αυτό χωρίς να μπορεί να εννοηθεί στον κήπο πιά ως έξωθεν επιβεβλημένο από έναν τρίτο, μικρό ή μεγάλο θεό ή και άνθρωπο πες ή κι ό,τιδήποτε άλλο πράγμα, το πιό τυχαίο - το παραπάνω πλευρό που πιστεύουμε ότι μας ανήκει, το φίδι που μας παραπλάνησε, το μήλο που δαγκώσαμε, όλες αυτές οι μικρές ανόητες προφάσεις που αφηρωίζουν την αγνή αμαρτία κατοχυρώνοντας εντολή το αντίθετο από εκείνο που τελικά διαπράξαμε. Όχι, ερωτευτήκαμε. Και τελείωσε. Κι αυτό έχει από μόνο του μια παντοδύναμη αξία. Υπεράνθρωπη είναι μόνο η αδυναμία και κανένας παράδεισος δεν πάει χαμένος.

Τελειώνουν ιστορίες και επανέρχονται. Κάθε φορά και εν παντί καιρώ ρωτώ: είναι πρώτης τάξεως έγκλημα να μπορούμε να ξαναζήσουμε σε κήπους πέρα από τη φθορά, σκιά και καταφύγιο δακρύζοντας να βρούμε σε ανάσες που ανταλλάσσουν αμάραντα λουλούδια λίγα λίγα μονά μονά κομμένα στην ίδια πληγωμένη ρίζα που σε έφερε, σε έφερνε, σε φέρνει πάλι πίσω;

Μικρές δράσεις ΙΙΙ - Πόζες

2010-07-18T13:41:00.009+03:00

Κυριακές,
το βλέμμα ξεκινάει χαμηλά,
καθόμαστε, στα χέρια
ευσεβής η παλιά φωτογραφία
ύστερα σηκώνουμε κεφάλι και μάτια
αχνογελώντας στην επόμενη αναίδεια
διεκδικώντας αβέβαια ή
έστω διαφορετικά μες στο φακό
τα καλύτερά μας

H Παναγία των αστεριών

2010-07-16T04:27:00.004+03:00

To δωμάτιο είναι οικοδομή
τα παράθυρα ανοιχτά
τα αστέρια μπαίνουν μέσα

η νύχτα είναι ατελείωτη

Η επαλήθευση

2010-07-14T06:17:00.007+03:00

H ομορφιά είναι μόνο ζωή, είναι όλο ζωή, είναι ο μόνος τρόπος που έχει η ζωή να σε αιφνιδιάζει. Δεν υπάρχει δίλημμα ή όπως λέγεται το ποιός προηγείται, ποιός ακολουθεί, ποιός έπεται ή προσπερνά. Δεν υπάρχει καν σχίσμα στο δόγμα η ζωή ή η τέχνη. Υπάρχει μόνο ο τρόπος που η ζωή καταφέρνει αναίσθητος να στέκεσαι μπροστά της αν είσαι τυχερός ή μέσα της αν είσαι ακόμα πιό τυχερός βαθύτερα να διαχειρίζεσαι τις αισθήσεις σα να βρήκες κάτι τόσο γνώριμο σαν από πάντα παλιό και κάτι τόσο πρωτοφανέρωτο σα για πάντα φευγάτο. Κι ίσως γι αυτό έχεις ανάγκη να χωρίζεις το χρόνο σε μήνες, χρόνους, γενιές, εποχές, να λες τρέμοντας την ώρα που συμβαίνει κι αυθόρμητα την απλούστατη μα αλύτρωτη, τη σπάνια λέξη ωραίο. Κάθε εποχή είναι η ωραιότητα κάθε παρθενικής τέτοιας φοράς. Η επαλήθευση, ξαναζώντας, χάσκοντας, με όλες ετούτες τις υποδιαιρέσεις θέλοντας, ανίδεα αλλά κι ιδεατά, να κάνεις δικό σου όλο τον απροσμέτρητο κι όμως τόσο λίγο σου χρόνο. Κι αφού να κερδίζεις ατέλειωτα όπως ξέρεις δε μπορείς, για μια έστω, για μια τότε έστω στιγμή μες την απέραντη ζωή να κερδίσεις ένα ψιχίον από τούτη την ομορφιά και την τέχνη.

Σε δεύτερο πρόσωπο

2010-07-12T18:20:00.002+03:00

Έχω μπερδέψει τόσο πολύ τα πρόσωπα που κάποτε σου ζητάω άναρθρο λόγο, λόγο χωρίς να είσαι εδώ, κι όπως μιλάω φλύαρα συλλαβές σα να έρχεσαι - ξέρω ότι πλάθω κατάλληλα την ψευδαίσθηση που θα με καθησυχάσει, δεν είναι όμως δίκαιο την ανάγκη αυτή να την λένε μονόλογο στο κενό, θέατρο ή στη χειρότερη κραυγή απόγνωσης εν υποκρισία. Ξέρω ότι στα κοινά μας όνειρα θέλεις να μπεις βαθιά μέχρι τη λαμπερή σου σάρκα κι αυτό που σε τρομάζει να αγγιχτείς ξέρω ότι ολόκληρο είναι δικιά μας ζωή, ένας ανείπωτος διάλογος ανάμεσα σ' εσένα, τη σιωπή και εμένα.

Μικρές δράσεις ΙΙ - ραντεβού στα τυφλά

2010-07-09T15:54:00.004+03:00

Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που διαχειρίζονται τον ήλιο τους τα καλοκαίρια.
Λίγο να ξεγελαστείς απ' το φως σου μένει το μαύρο στα μάτια.

Μικρές λέξεις ΙΙΙ - Παράταση

2010-07-08T02:38:00.003+03:00

Αμετάθετο σήμερα
όσο γίνεσαι μέλλον
μετανιώνω

Μικρές λέξεις ΙΙ - όνειρα γλυκά

2010-07-07T04:55:00.005+03:00

H νύχτα είναι φιλελεύθερη σα να' χουμε δημοκρατία.
Δε χρησιμοποιεί προστακτική. Κάποιος όμως λέει "κοιμήσου".
Εσύ λοιπόν που ξέρεις αυτόν, τον κύριο άγνωστο,
λουφάζεις στους πρώτους κιόλας συριγμούς του.
Κι αφού είσαι το καλό παιδί εύχομαι στα μέτριά σου όνειρα να είναι και γλυκά.
Τα δικά μου είναι τουλάχιστον ανυπάκουα να υποθέσω